Z ESTRADY NA EKRAN. Muzycy w filmach – część I

Alfabetycznie ułożona lista liczy w sumie 150 nazwisk i została podzielona na trzy części po 50 osób. Zabrakło na niej Jennifer Lopez, Seleny Gomez, Jeffa Bridgesa, Lindsay Lohan, Johnny’ego Deppa, Bruce’a Willisa, Jamiego Foxxa i innych artystów, którzy stanęli za mikrofonem już po tym, jak zostali gwiazdami filmowymi – tym samym odbywając odwrotną drogę, wiodącą z ekranu na estradę.

50 Cent

Pierwszy z bardzo wielu raperów w niniejszym zestawieniu. Zadebiutował w Get Rich or Die Tryin’ Jima Sheridana (to niezwykłe, że pod takim filmem podpisał się autor Mojej lewej stopy i W imię ojca), gdzie był po prostu sobą: drobnym handlarzem narkotyków, który porzuca przestępczy proceder na rzecz kariery muzycznej.

Jak łatwo się domyślić, jego kolejne role stanowiły powtórki debiutu, podobnie jak jedyna próba reżyserska, czyli Before I Self Destruct – siermiężny, schematyczny i nieznośnie dydaktyczny film klasy „C”. Otella już raczej nie zagra, ale jeszcze w tym roku pojawi się w czwartej części Niezniszczalnych.

Aaliyah

Piosenkarka zagrała swą pierwszą rolę w Romeo musi umrzeć Andrzeja Bartkowiaka i dobrze wywiązała się z aktorskiego zadania. Nie zdążyła w pełni zrealizować swojego potencjału, bo wsiadła do przeciążonego samolotu pilotowanego przez odurzonego alkoholem i narkotykami pilota bez uprawnień. Pośmiertnie pojawiła się jeszcze w Królowej potępionych Michaela Rymera.

Tunde Adebimpe

Kiedy nie śpiewa w TV on the Radio, jednej z najciekawszych współczesnych grup alternatywnego rocka, staje przed kamerą. Z rzadka w głównej roli (Jump Tomorrow Joela Hopkinsa i Bachor Sebastiána Silvy), najczęściej zadowala się drugim i trzecim planem (Rachel wychodzi za mąż Jonathana Demme’a, Historia małżeńska Noaha Baumbacha, Ona jutro umrze Amy Seimetz, Ultrasound Roba Schroedera i Śpiący Murzyn Skinnera Myersa). Ciekawostka: to on sportretował Pana Cobwella, nauczyciela chemii w Spider-Man: Homecoming Jona Wattsa. Adebimpe ma talent, ale rola życia jeszcze przed nim.

Christina Aguilera

Dwa razy dubbing w filmach animowanych (Rybki z ferajny Vicky Jenson, Bibo Bergerona i Roba Lettermana oraz Emotki. Film Tony’ego Leondisa), dwa występy w filmach aktorskich (Burleska Stevena Antina, Kochanek idealny Drake’a Doremusa), jeden epizod w serialu (Nashville Callie Khouri) oraz kilka nieistotnych cameos. Niezbyt imponujący dorobek.

Ann-Margret

Niemal w tym samym czasie zaczęła nagrywać piosenki i występować w filmach. Już pierwsza rola w Arystokracji podziemi Franka Capry zapewniła jej Złoty Glob (później dostała jeszcze cztery takie statuetki), ale największe triumfy święciła w latach 70., gdy nominowano ją do Oscara za występy u Mike’a Nicholsa (Porozmawiajmy o kobietach) i Kena Russella (Tommy).

Adam Ant

Wokalista formacji Adam and The Ants zadebiutował w prowokującym Jubileuszu Dereka Jarmana, a później regularnie pojawiał się na ekranie – zarówno małym, jak i dużym. W większości były to liche produkcje klasy „B”: Nomads Johna McTiernana, Świat oszalał Lee H. Katzina, Zimna stal Dorothy Ann Puzo, Czarownik Rafała Zielińskiego i wiele innych.

Najlepszy był jako wampir Zachary Simms w Ukochanym gryzoniu Malcolma Marmorsteina, choć sam film trudno nazwać dobrym. Niektórzy mogą pamiętać Anta z pojedynczych występów w serialach Opowieści z krypty, Przystanek Alaska i Nikita.

Marc Anthony

Po serii drugo- i trzecioplanowych ról w hollywoodzkich produkcjach (Życie Carlita Briana De Palmy, Hakerzy Iaina Softleya, Ciemna strona miasta Martina Scorsese, Człowiek w ogniu Tony’ego Scotta itd.) człowiek od salsy zagrał… człowieka od salsy w Pieśniarzu Leona Ichaso, biografii Héctora Lavoe. Krytycy nie zostawili suchej nitki na filmie i kreacji Anthony’ego.

ASAP Rocky

Dwie role, które nie przynoszą wstydu: młody diler Dom w Dorastaniu dla początkujących Ricka Famuyiwa i William, antagonista głównego bohatera w Monster Anthony’ego Mandlera.

Awkwafina

Jeszcze dziesięć lat temu była jedną z wielu początkujących raperek, zanim piosenka My Vag zrobiła z niej viralową gwiazdę. Dziś jest rozchwytywaną artystką i laureatką Złotego Globu za rolę w Kłamstewku Lulu Wang. Wcześniej grała w komediach takich jak Sąsiedzi 2 Nicholasa Stollera, Ocean’s 8 Gary’ego Rossa i Bajecznie bogaci Azjaci Jona M. Chu.

Charles Aznavour

Francuski skarb narodowy (ormiańskiego pochodzenia) i ikona światowej popkultury. Uważany obok Serge’a Gainsbourga za najwspanialszego twórcę piosenki frankofońskiej. W ciągu 70 lat kariery napisał i nagrał ponad tysiąc piosenek, sprzedał blisko 180 milionów płyt na całym świecie i wystąpił w około 80 produkcjach kinowych i telewizyjnych. Nie sposób wymienić wszystkich tytułów, w których zagrał Aznavour, przypomnijmy więc najważniejsze: Głową o mur Georges’a Franju, Strzelajcie do pianisty François Truffauta, Taksówka do Tobruku Denysa de La Patellière oraz Sprzedawca kapeluszy Claude’a Chabrola.

Erykah Badu

Na przełomie wieków była największą gwiazdą R&B i neosoulu, a jej obecność na ekranie gwarantowała większe zainteresowanie. Najbardziej przejmująca była jako Rose Rose we Wbrew regułom Lassego Hallströma – zgwałcona przez własnego ojca kobieta, która poddaje się aborcji. Rola powściągliwa i wstrząsająca. Poza tym błysnęła jako rozśpiewana Queen Mousette w Blues Brothers 2000 Johna Landisa i medium w Czego pragną mężczyźni Adama Shankmana.

Michał Bajor

Był wręcz stworzony do roli okrutnego cesarza Nerona w Quo Vadis Jerzego Kawalerowicza – to jego życiowa kreacja. Współpracował z największymi nazwiskami polskiego kina: Agnieszką Holland (Wieczór u Abdona), Krzysztofem Kieślowskim (Bez końca), Feliksem Falkiem (Był jazz), Januszem Morgensternem (Polskie drogi), Wojciechem Marczewskim (Ucieczka z kina „Wolność”) i Andrzejem Żuławskim (Na srebrnym globie). Ostatni film, w jakim zagrał, to To nie tak jak myślisz, kotku Sławomira Kryńskiego. Nie byłoby to zbyt chwalebne zejście z ekranu, oby zatem jeszcze powrócił na plan filmowy.

Lance Bass

Kiedyś był członkiem N Sync i idolem nastolatków. Później wystąpił w kilku bardzo złych filmach, o których nikt już nie pamięta, np. Przystanek miłość Erica Brossa. Niedoszły kosmonauta.

Harry Belafonte

Popularyzator muzyki karaibskiej skończył w tym roku 95 lat, a przecież nie tak dawno grał w Czarnym bractwie. BlacKkKlansman Spike’a Lee. Już drugi film z udziałem wokalisty, musical Czarna Carmen Ottona Premingera, odniósł ogromny sukces – choć jak na ironię Belafonte został tam zdubbingowany przez śpiewaka operowego, bo jego głos nie pasował do roli.

André Benjamin

Pierwsza połowa hip-hopowego duetu Outkast. Ma na koncie ponad dwadzieścia ról filmowych i serialowych. Do najbardziej znanych należą: Revolver Guya Ritchiego, High Life Claire Denis, Idlewild Bryana Barbera, Be Cool F.

Gary’ego Graya, Czterej bracia Johna Singletona i Jimi Hendrix: Tak tworzy się geniusz Johna Ridleya. Raper był również współtwórcą animowanego serialu Klasa 3000 opowiadającego o genialnym jazzmanie, który po zakończeniu kariery zatrudnia się jako nauczyciel muzyki. Wszystkie te kreacje są dobre, bo André Benjamin jest artystą obdarzonym naturalną charyzmą i wdziękiem.

Beyoncé

Kobieta instytucja amerykańskiego przemysłu rozrywkowego nie tylko śpiewa i gra, ale również reżyseruje i produkuje. Jej warunki wokalne predysponują ją do ról w musicalach (Carmen: Hip Hopera Roberta Townsenda, Wojna pokus Jonathana Lynna, Dreamgirls Billa Condona, Król Lew Jona Favreau).

Z kolei jako reżyserka i producentka zrealizowała cztery filmy muzyczne i dokumentalne: autobiograficzny Beyoncé: życie to tylko sen, towarzyszący identycznie zatytułowanej płycie Lemonade, koncertowy Homecoming z występu na festiwalu Coachella oraz Black Is King, wariacja na temat Króla Lwa.

Big Boi

Druga połowa hip-hopowego duetu Outkast, nieco mniej utalentowana. Na razie jego filmowy dorobek jest skromny. Zagrał, czy też „zagrał”, w Who’s Your Caddy Dona Michaela Paula, jednym z najgorszych filmów wszech czasów.

Björk

Kontrowersyjna islandzka piosenkarka zadebiutowała na ekranie jako Margit w Krzewie jałowca Nietzchki Keene – mrocznej, sugestywnej fantazji na podstawie baśni braci Grimm. Dekadę później stworzyła wstrząsającą rolę Selmy w Tańcząc w ciemnościach Larsa von Triera, za którą otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu filmowym w Cannes. Praca nad filmem była dla Björk tak obciążającym doświadczeniem, że postanowiła już nigdy nie stawać przed kamerą.

Słowa jednak nie dotrzymała, albowiem mignęła jeszcze w Drawing Restraint 9 Matthew Barneya i w Wikingu Roberta Eggersa (jako Wieszczka).

Rubén Blades

Antyteza Marka Anthony’ego – latynoski artysta z sukcesami na estradzie i ekranie. Znany z takich produkcji jak Crossover Dreams Leona Ichaso, Czarny blues Spike’a Lee, Dwóch Jake’ów Jacka Nicholsona, Predator 2 Stephena Hopkinsa i Zdrada Alana J. Pakuli. Od kilku lat jako fryzjer Daniel Salazar walczy z plagą zombie w popularnym serialu Fear The Walking Dead.

Mary J. Blige

W branży muzycznej od trzydziestu lat, w filmowej od dwóch dekad. Rzuciła krytyków na kolana swoją kreacją w Mudbound Dee Rees – sześć nagród i dwanaście nominacji (w tym oczywiście do Oscara i Złotego Globu), a to była dopiero jej piąta rola filmowa. Potem rozmieniała się już na drobne, m.in. w Kamerze Malika Vitthala i Gniewnym sercu Kerema Sangi.

Bolec

Piąty raper na liście – tym razem nadwiślański. Już za swoją pierwszą rolę Mańka, dobrodusznego egzekutora długów w Poniedziałku Witolda Adamka, otrzymał nagrodę Jantar za najlepszą rolę męską w trakcie KSF Młodzi i Film w Koszalinie. Kreację powtórzył trzy lata później we Wtorku tego samego reżysera, poza tym zaprezentował się w Sezonie na leszcza Bogusława Lindy, Chaosie Xawerego Żuławskiego i U pana Boga za miedzą Jacka Bromskiego. Miał też boki w serialach Anioł stróż, Sex FM i Pitbull. Znaki szczególne: ogolona głowa i brak przedniego zęba. Zginął tragicznie w 2009 roku.

Jon Bongiovi

Założyciel zespołu Bon Jovi dostał się do filmu najpewniej dzięki młodzieńczej urodzie, bo na pewno nie z powodu umiejętności aktorskich. W Młodych strzelbach II Geoffa Murphy’ego szybko dostał kulkę, w Gwiazdorze Johna Duigana i Małym świecie Roberto Benabiba wikłał się w skomplikowane romanse, w Podaj dalej Mimi Leder był alkoholikiem gnębiącym Helen Hunt, a w U-571 Jonathana Mostowa – dzielnym członkiem załogi łodzi podwodnej. Był jeszcze krótki metraż Destination Anywhere Marka Pellingtona, który miał premierę w tym samym czasie, co tak samo zatytułowany album solowy Jona.

Miguel Bosé

Nie każdy wie, że aktor odgrywający rolę sędziego Domíngueza, który jest jednocześnie drag queen Letą i facetem imieniem Hugo w Wysokich obcasach Pedro Almodóvara, to piosenkarz zwany „hiszpańskim Davidem Bowiem”. Zagrał też Marka w Suspirii Daria Argenta, Henryka I de Guise w Królowej Margot Patrice’a Chéreau i Diego w Kochanku czy kochance Josiane Balasko.

Bow Wow

Następny hip-hopowiec w celuloidowym świecie. Ale Magiczne buty Johna Schulza, Wakacje rodziny Johnsonów Christophera Erskina i Straszny film 5 Malcolma D. Lee nie są chlubą żadnego CV.

David Bowie

Najlepszy aktor wśród muzyków, najlepszy muzyk wśród aktorów. W połowie lat 70. zabłysnął w elektryzującej roli tytułowej w Człowieku, który spadł na Ziemię Nicolasa Roega. Wybitne kreacje dramatyczne miał w Wesołych świąt, pułkowniku Lawrence Nagisy Ōshimy, Zagadce nieśmiertelności Tony’ego Scotta (Bauhaus!) i Basquiat – Taniec ze śmiercią Juliana Schnabla.

Potrafił odnaleźć się również w komediach, takich jak Ucieczka w noc Johna Landisa i Statyści Ricky’ego Gervaisa. Pamiętna jest także jego rola jako Jaretha, króla goblinów, w kultowym Labiryncie Jima Hensona. Obecność Bowiego na ekranie była tak magnetyczna, że z łatwością kradł nawet epizody, czego dowodem role u Martina Scorsese (Ostatnie kuszenie Chrystusa), Davida Lyncha (Twin Peaks: Ogniu krocz za mną) i Christophera Nolana (Prestiż). Poza tym twórca Ziggy’ego Stardusta z powodzeniem występował w sztukach teatralnych (Człowiek słoń, Baal), podkładał głos w animacjach (Bałwanek, Artur i Minimki, SpongeBob Kanciastoporty) i użyczał swego wizerunku w grach komputerowych (Omikron: The Nomad Soul).

Jacques Brel

Dziś pamiętany głównie jako szansonista z obsesją na punkcie śmierci, belgijski bard był również aktorem, reżyserem i scenarzystą. Największe uznanie przyniosła mu kreacja Bernharda Levela, sędziego idealisty walczącego z nadużyciami władzy w Mordercach w imieniu prawa Marcela Carné. Inne ważne filmy z jego udziałem to Dlaczego kłamały? André Cayatte’a, Mój wujaszek Benjamin Edouarda Molinaro, Przygoda jest przygodą Claude’a Leloucha i Bar na skrzyżowaniu Alaina Leventa. O dwóch produkcjach, które Brel wyreżyserował – Franz i Le Far West – krytycy pisali, że rażą pretensjonalnością.

Busta Rhymes

Niby około dwudziestu ról w filmach i serialach, ale nie ma o czym mówić. Najbardziej wyróżniał się w Shafcie Johna Singletona i Halloween: Powrót Ricka Rosenthala. Wystąpił też w Handlarzach, reżyserskim debiucie Foresta Whitakera. Dwa lata temu został wyeliminowany w pierwszym odcinku amerykańskiej wersji Mask Singer. Był przebrany za smoka.

David Byrne

W 1986 roku lider Talking Heads wyreżyserował Prawdziwe historie – absurdalną komedię muzyczną, w której wystąpił jako bezimienny narrator u boku Johna Goodmana, Swoosie Kurtz i Spaldinga Graya. Szczątkowa fabuła jest tu tylko pretekstem do satyrycznych uwag na temat amerykańskiego stylu życia, z kamienną twarzą wygłaszanych przez narratora snującego się po fikcyjnym miasteczku w Teksasie.

Zbiór krótkich, luźno powiązanych ze sobą scenek składa się na unikatowy film w duchu Jarmuscha i braci Coen. Ćwierć wieku później Byrne pojawił się jako on sam we Wszystkich odlotach Cheyenne’a Paolo Sorrentino.

Mariah Carey

Nie wystarczył jej epizod w Kawalerze Gary’ego Sinyora, musiała dostać główną rolę. Tak powstał Glitter Vondiego Curtisa Halla, żelazny punkt każdej listy najgorszych filmów w historii. Carey objawiła się jako aktorskie beztalencie i zarazem osoba bezkrytycznie narcystyczna. Jej gra była amatorska, ale jakimś cudem Carey udało się otrzymać kolejne propozycje. Wokalistka straszyła drewnem m. in. w Kłopotach na zamówienie Davida Anspaugha, Tennessee Aarona Woodleya, Hej, skarbie Lee Danielsa i w wyreżyserowanej przez siebie Świątecznej piosence.

Johnny Cash

Człowiek w czerni był nie tylko utalentowanym wokalistą, gitarzystą i kompozytorem, ale i przyzwoitym aktorem. W czarnym kryminale Five Minutes To Live Billa Karna sportretował zuchwałego przestępcę, Johnny’ego Cabota, a w Pojedynku rewolwerowców Lamonta Johnsona był równorzędnym partnerem Kirka Douglasa. Cash występował głównie w telewizji i to właśnie tam stworzył swoją najbardziej udaną rolę: pojawił się w Colombo jako Tommy Brown, sławny piosenkarz country, który aranżuje zabójstwo swojej żony. Artysta grywał również samego siebie w The Road to Nashville Willa Zensa i Gospel Road: A Story of Jesus Roberta Elfstroma.

Ray Charles

Pamiętny sprzedawca instrumentów w Blues Brothers Johna Landisa. Zagrał też niewidomego kierowcę autobusu w Szklanką po łapkach Ricka Friedberga. Boki zrywać.

Cher

Pod koniec lat 60. Cherilyn Sarkisian zagrała w filmach Wild on the Beach, Dobre czasy i Chastity. Ich odbiór był tak fatalny, że na długi czas zniechęcił piosenkarkę do dalszych ekranowych prób. Kiedy po ponad dziesięciu latach powróciła na plan filmowy, była już zupełnie inną aktorką – przekonującą, dojrzałą, zaskakującą talentem i wrażliwością. W latach 80.

stworzyła kilka zapadających w pamięć postaci w takich filmach jak Wróć, Jimmy Deanie Roberta Altmana, Silkwood Mike’a Nicholsa i Czarownice z Eastwick George’a Millera. Cher dostała Oscara za Wpływ księżyca i nagrodę aktorską w Cannes za Maskę Petera Bogdanovicha. Od tamtej pory pojawiła się m.in. w Syrenach Richarda Benjamina, Herbatce z Mussolinim Franco Zeffirelliego i Burlesce Stevena Antina. Wyreżyserowała też telewizyjny dramat obyczajowy Gdyby ściany mogły mówić razem z Nancy Savoci.

Grzegorz Ciechowski

Kilka sekund w Cyrk odjeżdża Krzysztofa Wierzbiańskiego (ubek wysiadający z auta) i Stanie strachu Janusza Kijowskiego (wokalista w telewizji), nieco większa rola w Seszelach Bogusława Lindy (oprych „Uśmiechnięty”), ale tutaj padł ofiarą dubbingu i przemawiał głosem reżysera, co wywołało niezamierzony komizm. Odnalazł się jako kompozytor muzyki filmowej: wspomniany Stan strachu, niemiecki serial komediowo-erotyczny (!) Schloß Pompon Rouge, Obywatel świata Rolanda Rowińskiego (scenariusz powstał na kanwie noweli Ciechowskiego), Wiedźmin Marka Brodzkiego i Moja Angelika Stanisława Kuźnika.

Phil Collins

Już jako nastolatek statystował w Nocy po ciężkim dniu Richarda Lestera i Naszym cudownym samochodziku Kena Hughesa, lecz poważną karierę aktorską rozpoczął już po sukcesach na polu muzycznym. Zagrał dobrze przyjętą rolę drobnego złodziejaszka w komedii Buster Davida Greena, wcielił się w zarozumiałego inspektora policji w przygodowym filmie Hook Stevena Spielberga oraz wykreował przestępcę pozującego na prezentera telewizyjnego w jednym z odcinków Policjantów z Miami. Collins użyczył też swego charakterystycznego głosu w animacjach Przygody psa Balto Simona Wellsa i Księga dżungli 2 Steve’a Trenbirtha. Najlepszym filmowym momentem byłego lidera Genesis jest niewątpliwie Roland Copping, czyli tytułowy Oszust z czarnej komedii Stephana Elliota – psychopatyczny agent ubezpieczeniowy, który wciąga młode małżeństwo w niebezpieczną grę.

Sean Combs

Szerzej znany jako Puff Daddy i P. Diddy. Zadebiutował w Ustawionych Jona Favreau. Zaskoczył wyciszoną kreacją skazanego na śmierć w Czekając na wyrok Marca Forstera, dobrze wypadł też w Narodzinach w słońcu Kenny’ego Leona, adaptacji sztuki Lorraine Hansberry. Od tamtej pory w świecie filmu nie przydarzyło mu się nic lepszego.

Common

Twardy facet preferujący twarde, męskie kino: Królowie ulicy Davida Ayera, Wanted – Ścigani Timura Biekmambietowa, American Gangster Ridleya Scotta, John Wick 2 Chada Stahelskiego i tak dalej.

Okazjonalnie pokazuje twarz w komediach romantycznych (Wygrać miłość Sanaa Hamri), dramatach historycznych (Selma Paula Webba) i science fiction (Terminator: Ocalenie McG).

Harry Connick Jr.

Smooth-jazzowy nudziarz był całkiem przekonujący jako seryjny morderca Daryll Lee Cullum w Psychopacie Jona Amiela, ale już w przesłodzonym melodramacie Ulotna nadzieja Foresta Whitakera trudno było oglądać brak chemii pomiędzy nim a Sandrą Bullock. Co jeszcze? Był bohaterskim pilotem w Dniu niepodległości Rolanda Emmericha.

Alice Cooper

Luminarz horror rocka zwykle gra właśnie w horrorach, ale zawsze są to drobnostki: Leviatán Claudio Fragasso, Książę ciemności Johna Carpentera, Freddy nie żyje: Koniec koszmaru Rachel Talalay, The Attic Expeditions Jeremy’ego Kastena, Koszmar Roba Stefaniuka. Grywa i siebie, jak w Pamiętniku szalonej gospodyni Franka Perry’ego.

Bing Crosby

Często określany mianem pierwszej globalnej gwiazdy multimedialnej – udzielał się bowiem w radiu, kinie i telewizji. Nagrał ponad półtora tysiąca piosenek i wystąpił w ponad 70 filmach. Gdyby trzeba było wybrać jeden, należałoby bez wahania sięgnąć po Dziewczynę z prowincji George’a Seatona, gdzie zagrał pogrążonego w alkoholizmie, zapomnianego gwiazdora musicali.

Roger Daltrey

Filmowa kariera wokalisty The Who rozpoczęła się wraz z kinową adaptacją rock opery Tommy na podstawie płyty jego macierzystego zespołu. Jej reżyser, Ken Russell, zatrudnił Daltreya do swojego kolejnego obrazu – Lisztomanii. Najwyżej oceniono kreacje muzyka w McVicar Toma Clegga i Piosence Buddy’ego Claude’a Whathama (zwłaszcza ta pierwsza spotkała się z aplauzem krytyków).

Poza tym można było zobaczyć Daltreya w Dziedzictwie Richarda Marquanda, szekspirowskiej Komedii omyłek Jamesa Cellana Jonesa i w serialach Opowieści z krypty, Nieśmiertelny oraz CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas.

Bobby Darin

Przedwcześnie zmarły wykonawca przebojów Dream Lover i Beyond The Sea miał na koncie tuzin filmów, z których godne uwagi są zwłaszcza trzy: Kiedy nadejdzie wrzesień Roberta Mulligana (Złoty Glob), Pressure Point Huberta Cornfielda (nominacja do Złotego Globu) oraz Kapitan Newman Davida Millera (nominacje do Oscara i Złotego Globu).

Doris Day

Działalność artystyczną rozpoczęła na przełomie lat 30. i 40. jako piosenkarka w orkiestrze Lesa Browninga i u boku Binga Crosby’ego. W latach 50. została gwiazdą filmową z prawdziwego zdarzenia, uświetniając swoją obecnością m.in. Calamity Jane Davida Butlera, Człowieka, który wiedział za dużo Alfreda Hitchcocka, Telefon towarzyski Michaela Gordona, Mroczne koronki Davida Millera i A to historia Normana Jewisona. W 1968 roku wystąpiła w swoim ostatnim filmie kinowym, With Six You Get Eggroll Howarda Morrisa, ale kontynuowała karierę w telewizji, dla której stworzyła The Doris Day Show.

John Denver

Nieco już zapomniany muzyk był swego czasu najlepiej sprzedającym się artystą płytowym w swej rodzinnej Ameryce. Filmowcy kilka razy próbowali zbić kapitał na jego popularności, ale tak naprawdę udało się to tylko raz, gdy w O mój Boże! Carla Reinera zagrał podenerwowanego menadżera supermarketu, którego Bóg pod postacią staruszka wybiera na współczesnego Mojżesza.

DMX

Etatowy aktor Andrzeja Bartkowiaka, choć może słowo „aktor” jest tu na wyrost, biorąc pod uwagę jego technikę gry, dość daleką od metody Stanisławskiego. U naszego rodaka pojawił się w Romeo musi umrzeć, Mrocznej dzielnicy, Od kołyski aż po grób. Poza tym wystąpił w kilku akcyjniakach direct-to-video. W niczym nowym już nie zagra – w 2021 roku przedawkował kokainę.

Dr. Dre

Filmografia legendarnego rapera i producenta jest nad wyraz skromna i liczy cztery niewielkie role w filmach fabularnych: Desperatki F. Gary’ego Graya, Whiteboys Marca Levina, The Wash. Hiphopowa myjnia DJ Pooha i Dzień próby Antoine’a Fuquy. Powodem tak rzadkich angażów może być – mówiąc eufemistycznie – nieprofesjonalna gra aktorska Andre Younga.

Bob Dylan

Najsłynniejszą rolą niedawnego noblisty pozostaje Alias – enigmatyczna, małomówna postać podążająca za głównymi bohaterami filmu Pat Garrett i Billy Kid Sama Peckinpaha. Dylan skomponował również muzykę do tego krwawego antywesternu (w tym klasyczną balladę Knockin’ on Heaven’s Door, wiele lat później bezlitośnie sprofanowaną przez Guns N’ Roses), za którą dostał nominacje do nagród BAFTA i Grammy.

Pozostałe kreacje twórcy Blowin’ in the Wind nie należą do szczególnie udanych. Jego reżyserski debiut Renaldo i Clara, w którym zagrał u boku ówczesnej żony Sary, został zrównany z ziemią przez amerykańską krytykę. Epizody w Zleceniu Dennisa Hoopera i Paradise Cove Roberta Clapsadle’a nie zasługują na szersze omówienie. A o fatalnych rolach w Płonącym sercu Richarda Marquanda i Jeźdźcach apokalipsy Larry’ego Charlesa chciałby chyba zapomnieć sam Dylan.

Eminem

Pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku Marshall Mathers był gwiazdą pierwszej wielkości, o którą szybko upomniało się kino. Po niewielkiej rólce w idiotycznej komedii The Wash. Hiphopowa myjnia DJ Pooha Eminem dostał główną rolę dramatyczną w hollywoodzkim filmie – wcielił się w Jimmy’ego „B-Rabbita” Smitha w połowicznie autobiograficznej 8. mili Curtisa Hansona. Zadaniu aktorskiemu podołał również połowicznie; jako początkujący raper pochodzący z biednych przedmieść wniósł sporo realizmu, ale niekiedy można było wyczuć brak doświadczenia przed kamerą. Może dlatego w późniejszych latach pojawiał się już tylko w ramach epizodów i cameos.

Marianne Faithfull

Ceniona aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna. Od początku grała z największymi – w I’ll Never Forget What’s’isname Micheala Winnera towarzyszyła Orsonowi Wellesowi i Oliverowi Reedowi, w Dziewczynie na motocyklu Jacka Cardiffa partnerowała Alainowi Delonowi, przy Made in U.S.A współpracowała z Jean-Lukiem Godardem, a przy Hamlecie, w którym zagrała Ofelię, z Tonym Richardsonem.

Była wyrazistą Lilith w krótkometrażowym Lucifer Rising Kennetha Angera, podobała się również jako Betty w Intymności Patrice’a Chéreau i cesarzowa Maria Teresa w Marii Antoninie Sofii Coppoli. Najwybitniejszą rolę zagrała Faithfull w tragikomedii Irina Palm Sama Garbarskiego; wystąpiła tam jako Maggie – sześćdziesięcioletnia wdowa, która szukając funduszy na leczenie ciężko chorego wnuka, zatrudnia się w branży usług seksualnych. Była zabawna i wzruszająca, toteż nic dziwnego, że nominowano ją do Europejskiej Nagrody Filmowej. Później grała już sporadycznie.

Ostatnio jej zachrypnięty wokal wykorzystano jako głos jednego z przodków Bene Gesserit w Diunie Denisa Villeneuve’a. Ciekawostka: była pierwszą aktorką, która wypowiedziała słowo „fuck” w głównonurtowym filmie wyprodukowanym przez duże studio.

Joey Fatone

Nie zrobił takiej kariery jak jego kolega z N Sync, Justin Timberlake, ale bawił jako gwałtowny kuzyn Angelo w obu częściach Mojego wielkiego greckiego wesela Joela Zwicka i Kirka Jonesa.

Flea

Dziesiątki ogonów, ale za to jakich! Nastoletni prowokator w drugiej i trzeciej części Powrotu do przyszłości Roberta Zemeckisa, nihilista z niemieckiej grupy Autobahn w Big Lebowskim braci Coen, hipis łapczywie zlizujący LSD z rękawa Johnny’ego Deppa w Las Vegas Parano Terry’ego Gilliama… Widać, że za każdym razem bawi się świetnie.