Z ESTRADY NA EKRAN. Muzycy w filmach – część III

Alfabetycznie ułożona lista liczy w sumie 150 nazwisk i została podzielona na trzy części po 50 osób. Zabrakło na niej Jennifer Lopez, Seleny Gomez, Jeffa Bridgesa, Lindsay Lohan, Johnny’ego Deppa, Bruce’a Willisa, Jamiego Foxxa i innych artystów, którzy stanęli za mikrofonem już po tym, jak zostali gwiazdami filmowymi – tym samym odbywając odwrotną drogę, wiodącą z ekranu na estradę.

Część II – tutaj.

Mos Def

Być może najlepszy aktor wśród rapującej braci. Posiada zarówno vis comica, jak i rys dramatyczny – i potrafi to wykorzystać na małym i dużym ekranie. Swoje niebanalne umiejętności z najlepszym skutkiem zaprezentował w Czekając na wyrok Marca Forstera, W rękach Boga Josepha Sargenta (nominacje do nagrody Emmy, Złotego Globu i NAACP Image Award), Autostopem przez Galaktykę Gartha Jenningsa, Ratunku! Awaria Michela Gondry’ego, Włoskiej robocie F. Gary’ego Graya, a także w odcinkach Dextera i Doktora House’a. Ostatni raz na ekranie pojawił się sześć lat temu w Tour de France Rachida Djaidaniego.

Czesław Mozil

Kreskówkowy głos zapewnia mu częstą pracę w dubbingu – był m.in. Wrzaskierem w Romanie Barbarzyńcy Kresten Vestbjerg Andersen, Thorbjørna Christoffersena i Philipa Einsteina Lipskiego, Olafem w filmach z serii Kraina lodu Chrisa Bucka i Jennifer Lee, Percivalem w Manu. Bądź sobą! Christiana Haasa, Śmieszkiem w Siedmiu krasnoludków ratuje Śpiącą Królewnę Borisa Aljinovica i Haralda Siepermanna oraz Kakofoniksem w Asteriksie i Obeliksie: Osiedlu bogów Alexandre’a Astiera. Zagrał też główną rolę w aktorskim filmie Szkoła uwodzenia Czesława M. Aleksandra Dembskiego, ale było to grube nieporozumienie.

Nas

Kolejny hip-hopowiec, który pokładał nadmierne zaufanie w swoich umiejętnościach aktorskich. Zagrał zaledwie siedem ról, w których niczym nie zabłysnął, a większość tych filmów to przydługie teledyski w konwencji gangsta rapu, co widać szczególnie w Belly Hype’a Williamsa i Zbyt blisko wroga Michaela Rymera.

Willie Nelson

Ikona amerykańskiej kontrkultury. W kinie zadebiutował stosunkowo późno, ale od razu u Sydneya Pollacka w Elektrycznym jeźdźcu. Zachowuje równowagę między rolami głównymi (Róża z przybraniem Jerry’ego Schatzberga, Barbarosa Freda Schepisiego, Tekściarz Alana Rudolpha) a drugim planem (Złodziej Michaela Manna, Fakty i akty Barry’ego Levinsona). Lubi przypalić.

Olivia Newton-John

Nagrała prawie 30 albumów i stworzyła blisko 20 ról na małym i dużym ekranie, a i tak na zawsze zostanie zapamiętana jako Sandy Olsson z musicalu Grease Randala Kleisera. Taka karma.

Brandy Norwood

Triumfy, które święciła na listach przebojów w latach 90., utorowały jej drogę do świata kina i telewizji, w którym również odniosła kilka sukcesów. Największe z nich to role w serialu Moesha i telewizyjnym filmie Calineczka oraz udział w Koszmarze minionego lata Danny’ego Cannona – kretyńskim horrorze typu slasher, który powstał na fali popularności Krzyku Wesa Cravena.

Dolly Parton

Przykład na to, jak wstrzemięźliwość w doborze ról wychodzi na dobre. Na początku przygody z kinem pojawiała się na ekranie średnio co dwa lata, pozwalając publiczności, aby za nią zatęskniła. Nie licząc kilku cameos i występów w telewizji, zagrała w ośmiu filmach kinowych.

Najlepsze z nich to obrazy Colina Higginsa, Od dziewiątej do piątej (nominacja do Złotego Globu za rolę aktorską i do Oscara za utwór 9 to 5), Najlepszy mały burdelik w Teksasie (nominacja do Złotego Globu) oraz Stalowe magnolie Herberta Rossa – ekranizacja sztuki teatralnej.

Iggy Pop

Mistrz drugiego planu. W latach 80. zapisał się na kurs aktorstwa i już wkrótce zaczął dostawać drobne angaże. Był hotelowym gościem w Sidzie i Nancy Alexa Coxa, pechowym bilardzistą w Kolorze pieniędzy Martina Scorsese, członkiem gangu w Kruku 2: Mieście aniołów Tima Pope’a, spikerem radiowym w Hardware Richarda Stanleya, zwariowanym wujaszkiem w Beksie Johna Watersa, pedofilem w Odlotowej dziewczynie Rachel Talalay, pijakiem w Astmie Jake’a Hoffmana i podstarzałą gwiazdą rocka w Blood Orange Toby’ego Tobiasa.

Najciekawszy epizod zaliczył w Truposzu Jima Jarmuscha jako paradujący w sukience handlarz futrami, który cytuje Biblię i opowiada historię prześladowania chrześcijan przez Nerona. Swoją perorą Pop ukradł całą scenę; u Jarmuscha pojawił się jeszcze w Kawie i papierosach, Truposze nie umierają i dokumentalnym Gimme Danger o dziejach grupy The Stooges.

Pras

Za wszelką cenę Roberta Adetuyiego, Higher Ed i Go For Broke Jean-Claude’a La Marre’a, Nora’s Hair Salon Jerry’ego LaMothe’a, Kroniki mutantów Simona Huntera, Poczuj rytm Alejandro Chomskiego. Czy to repertuar festiwalu najmniej istotnych filmów na świecie? Nie, to filmografia Prakazrela Samuela Michela z hip-hopowego składu Fugees.

Elvis Presley

Może i był królem rock’n’rolla, ale aktorstwem nie powalał. Mimo warsztatowych braków udało mu się zagrać w ponad trzydziestu fabułach. Większość z nich to pospiesznie realizowane, generyczne i kiczowate filmidła, które miały zdyskontować sukces idola nastolatek. Sztandarowy przykład stanowią Błękitne Hawaje Normana Tauroga, przesłodzony romans, który na swą obronę ma tylko piękne pacyficzne plenery.

Ale żeby oddać Presleyowi sprawiedliwość, należy wspomnieć o dwóch filmach, w których wyszedł poza swoje zwyczajowe, ograniczone emploi: Król Kreol Micheal Curtiza i Płonąca gwiazda Dona Siegela.

Prince

Geniusz muzyczny nie zawsze idzie w parze z żyłką filmową. Innowator muzyki popowej zagrał w trzech fabułach: Purpurowym deszczu Alberta Magnoliego oraz Zakazanej miłości i Graffiti Bridge (również reżyseria). Pierwsza była wielkim sukcesem, pozostałe dwie przepadły w otchłani zapomnienia.

Q-Tip

Na przełomie wieków zagrał w dramacie więziennym Prison Song Darnella Martina na podstawie autorskiego scenariusza i było to jego najambitniejsze przedsięwzięcie filmowe. Poza tym nie ma się czym chwalić – trochę drobnicy u Johna Singletona (Poetic Justice), Spike’a Lee (Ona mnie nienawidzi) i Giny Prince-Bythewood (Stracone nadzieje). Bez fajerwerków.

Queen Latifah

Najbardziej utytułowana aktorka w towarzystwie raperek. Już na samym początku filmowej ścieżki zagrała u Spike’a Lee w Malarii, a potem było jeszcze lepiej. Dość powiedzieć, że za swoje zasługi artystyczne otrzymała ponad 100 nominacji do rozmaitych nagród (w tym do Oscara, Złotego Globu, BAFTA i Emmy), z czego 30 zakończyło się zwycięstwem. Rozgłos i uznanie zdobyła głównie dzięki rolom w Chicago Roba Marshalla, Życiu na przekór Nelsona George’a i Bessie Dee Rees, ale tak naprawdę błyszczy w każdym filmie, w którym się pojawi.

Redman

Siedem występów, bez których świat mógłby się obejść: Colorz of Rage Dale’a Resteghiniego, Boricua’s Bond Vala Lika, Superzioło Jessego Dylana, Statistic: The Movie Lawrence’a Page’a, Thaddeus Fights the Power! Danielle Bayley-Hay i Danielle Lewis, Dark Nicka Basilego i Hip Hop Family Christmas Grega Cartera.

Lou Reed

Trudno nazwać go aktorem sensu stricto, ale miał kilka niewielkich przygód z kinematografią. Do najbardziej pamiętnych ról założyciela The Velvet Underground należą antyspołeczny piosenkarz folkowy Auden (jawna parodia Boba Dylana) w Można oszaleć Allana Arkusha, modny producent płytowy w One Trick Pony Roberta M. Younga i… facet w dziwnych okularach, zachwalający uroki życia w Nowym Jorku w Brooklyn Boogie Wayne’a Wanga.

Reed nie szczędził też swego głosu w filmach animowanych: Rock & Rule Clive’a A. Smitha oraz Artur i zemsta Maltazara i Artur i Minimki 3. Dwa światy Luca Bessona.

Keith Richards

Przygotowując się do roli Jacka Sparrowa w Piratach z Karaibów, Johnny Depp wzorował się na gitarzyście The Rolling Stones. Richards miał zagrać już w drugiej części serii, ale ostatecznie pojawił się w trzeciej (Na krańcu świata Gore’a Verbinskiego) i czwartej odsłonie (Na nieznanych wodach Roba Marshalla), grając kapitana Teague’a Sparrowa, wielkiego pirata, a prywatnie ojca Jacka.

Rihanna

Albo grała w kasowych klapach (Battleship: Bitwa o Ziemię Petera Berga, Valerian i miasto tysiąca planet Luca Bessona), albo zaliczała cameo w równie kiepskich filmach (To już jest koniec Setha Rogena i Evana Goldberga).

Jej filmografię ratuje Nine Ball – wiecznie upalona hakerka z długimi czarnymi dredami w Ocean’s 8 Gary’ego Rossa.

Kenny Rogers

Tylko dwie role w filmach kinowych (Paczka sześciu Daniela Petriego i Longshot Lionela C. Martina) oraz garść występów w telewizji, przede wszystkim w serii Hazardzista. Zapisze się w annałach kina jako autor utworu Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In) z pamiętnej sceny w Big Lebowskim braci Coen.

Henry Rollins

Wokalista, poeta, pisarz, aktywista, aktorski naturszczyk. Pojawia się w podrzędnych filmidłach (Bad Boys II Michaela Baya, Grobowiec diabła Jasona Connery’ego) i w wielkich dziełach (Gorączka Michaela Manna, Zagubiona autostrada Davida Lyncha). W komedii grozy He Never Died Jasona Krawczyka zagrał główną rolę – nieśmiertelnego kanibala.

Diana Ross

Diva disco uparła się, żeby zagrać Billie Holiday w Lady śpiewa bluesa Sidneya J. Furiego, choć wcześniej nie występowała w filmie. Jej wytrwałość opłaciła się – Ross zrobiła wielkie wrażenie skalą talentu i zgarnęła Złoty Glob i nominację do Oscara. Chyba instynktownie czuła, że już tego nie powtórzy i po kolejnych czterech filmach zrezygnowała z aktorstwa.

RZA

Siła sprawcza kolektywu Wu Tang Clan stara się dokonywać przemyślanych wyborów filmowych. Czasami mu się to udaje (Ghost Dog: Droga samuraja i Kawa i papierosy Jima Jarmuscha, American Gangster Ridleya Scotta), czasami wręcz przeciwnie (The Box A.J. Kparra, G. I. Joe: Odwet Jona M. Chu).

Ryuichi Sakamoto

Niezwykle fotogeniczny członek grupy Yellow Magic Orchestra wystąpił w filmie Wesołych świąt, pułkowniku Lawrence Nagisy Ōshimy, do którego napisał również wspaniałą ścieżkę dźwiękową. Nie mogłem uwierzyć, jak źle gram… byłem załamany – mówił po latach. Karierę filmową kontynuował więc nie jako aktor, lecz autor muzyki filmowej. Stworzył tematy do blisko 50 produkcji kinowych i telewizyjnych, w tym do Zjawy Alejandro Gonzáleza Iñárritu (z Alva Noto i Bryce’em Dessnerem), Wysokich obcasów Pedro Almodóvara, Opowieści podręcznej Volkera Schlöndorffa i Wichrowych wzgórz Petera Kosminsky’ego, a także do jednego z odcinków Czarnego lustra Charliego Brookera (Smithereens) oraz obrazów Bernarda Bertolucciego: Mały Budda, Pod osłoną nieba i Ostatni cesarz. Za muzykę do tego ostatniego, napisaną z Davidem Byrne’em i Cong Su, uhonorowano go Oscarem i Złotym Globem.

Tupac Shakur

Zanim pociski z broni nieznanego zamachowca przeniosły go na tamten świat, amerykański raper nagrał cztery płyty i zagrał w ośmiu filmach fabularnych. Zwrócił na siebie uwagę w dobrze przyjętym Szacunku Ernesta R. Dickersona – krytycy pisali o magnetycznym wdzięku, jakim obdarzył graną przez siebie postać młodocianego mordercy. Jego występ w Poetic Justice był jedną z niewielu zalet filmu Johna Singletona.

Chwalono go również za role w Nad obręczą Jeffa Polacka, Bullet Juliena Temple, Brudnym glinie Jima Koufa i Klinczu Vondiego Curtisa Halla. Zasłużenie, bo na ekranie emanował charyzmą i pewnością siebie.

Gene Simmons

Basista i wokalista grupy Kiss może pochwalić się muzykalnością i długim językiem, ale aktorstwo nie należy do jego mocnych stron. Przewinął się w Ucieczce Michaela Crichtona, Poszukiwanym żywym lub martwym Gary’ego Shermana oraz serialach Policjanci z Miami i Millennium. Najbardziej znany z udziału w niesmacznych reality shows.

Paul Simon

Podobnie jak jego kolega z duetu Simon & Garfunkel, on również zapragnął grać. Debiut miał obiecujący – przez dwie minuty rządził ekranem jako śliski producent płytowy ze słabością do kokainy w Annie Hall Woody’ego Allena. Jedyną główną rolę zagrał w One Trick Pony Roberta M. Younga, gdzie wcielił się w przebrzmiałą gwiazdę muzyki folkowej. Film zrobił klapę.

Frank Sinatra

Grał dużo i chętnie. Po załamaniu kariery na przełomie lat 40. i 50. otrzymał drugą szansę w postaci drugoplanowej roli w Stąd do wieczności Freda Zinemmanna. Dobrze wykorzystał tę szansę – za portret żołnierza Maggio dostał Oscara i Złoty Glob oraz kolejne propozycje filmowe. Najlepszy był jako psychopatyczny morderca w Nagle Lewisa Allena, uzależniony od heroiny hazardzista w Złotorękim Ottona Premingera i weteran na tropie rządowego spisku w Przeżyliśmy wojnę Johna Frankenheimera. Próbował też swoich sił jako reżyser, co poskutkowało filmem Najodważniejsi z wrogów. Jedno jest pewne: kiedy grał, robił to po swojemu.

Will Smith

Przykład komercyjnie satysfakcjonującego przeszczepu z estrady na ekran. Od niewysokich lotów sitcomu Bajer z Bel Air Andy’ego i Susan Borowitzów, poprzez przeboje Bad Boys Michaela Baya, Dzień niepodległości Rolanda Emmericha i Faceci w czerni Barry’ego Sonnenfelda, aż po Oscara, Złoty Glob i BAFTA za Kinga Richarda: Zwycięską rodzinę Reinaldo Marcusa Greena. Posiada zdanie na każdy temat i nie zawaha się go wypowiedzieć przy każdej możliwej okazji. Jest wszędobylski do tego stopnia, że swego czasu powstała petycja, aby zaniechać wywiadów z aktorem i nie dawać mu głosu. Ostatnio znany głównie z publicznych aktów przemocy.

Snoop Dogg

Raper, tekściarz, producent, osobowość medialna, aktor i pornograf. Pojawia się zarówno w kinie i telewizji, jak i w dokumentach i filmach przeznaczonych na rynek wideo. Lista jego aktorskich popisów jest długa, choć zazwyczaj wypełnia drugi i trzeci plan – tak jak w Dniu próby Antoine’a Fuquy, gdzie wcielił się dilera o pseudonimie Blue, czy w Plażowym haju Harmony’ego Korine’a, w którym zagrał rozerotyzowanego piosenkarza R&B.

Gdy zaś reżyserzy powierzają mu główną rolę, kończy się to klęską, czego dowodem Bones Ernesta R. Dickersona. Problem polega na tym, że kogo by Snoop Dogg nie zagrał, zawsze gra Snoop Dogga.

Britney Spears

Garść cameos i jedna rola w Crossroads – Dogonić marzenia Tamry Davis. Dlaczego tylko jedna? Wystarczy obejrzeć film i wszystko stanie się jasne.

Spice Girls

Kolektywnie wystąpiły w piramidalnej bzdurze Spice World Boba Spiersa, indywidualnie migały w produkcjach filmowych i telewizyjnych. Bez sukcesów.

Tomasz Stańko

Prekursor europejskiego free jazzu był uznanym kompozytorem muzyki filmowej, telewizyjnej i teatralnej. Brudny i zarazem liryczny ton jego trąbki można usłyszeć m.in. w Klubie profesora Tutki Andrzeja Kondriatuka, Idolu Feliksa Falka, Pożegnaniu z Marią Filipa Zylbera, Łóżku Wierszynina Andrzeja Domalika, Poniedziałku Witolda Adamka i Ciszy Michała Rosy.

W tych dwóch ostatnich filmach muzyk zagrał również drobne epizody; u Adamka był szemranym właścicielem hurtowni, u Rosy zaś – trębaczem w klubie techno. Kompletnie nie mam zacięcia aktorskiego – przyznawał Stańko i trudno się z nim nie zgodzić.

Ringo Starr

Najbardziej niepozorny z Beatlesów okazał się najbardziej wszechstronnym i rozchwytywanym aktorem. Niewykluczone, że na ekranie sprawdzał się lepiej niż za bębnami (jak powiedział John Lennon: Ringo nie jest najlepszym perkusistą na świecie, on nawet nie jest najlepszym perkusistą w The Beatles). Grywał głównie w komediach: Candy Christiana Marquanda, Lisztomania Kena Russella, Christian Czarodziej Josepha McGratha i Jaskiniowiec Carla Gottlieba. Występował też w musicalach (Syn Drakuli Freddiego Francisa), dramatach (That’ll Be The Day Claude’a Whathama) i westernach (Ślepiec Ferdinando Baldiego).

Kazik Staszewski

Skromna filmografia lidera Kultu jest zdominowana przez przezabawne, parodystyczne produkcje zespołu filmowego Skurcz: Bułgarski pościkk, Wściekłe pięści Węża i Sarnie żniwo, czyli pokusa statuetkowego szlaku. Jedyną „poważną” rolę zaliczył Kazik w ponurym Rozdroże Cafe Leszka Wosiewicza, gdzie pojawił się jako autor muzyki i komentator ekranowych wydarzeń.

Jego melodeklamacje sprawdzają się na płytach, ale na ekranie zabrzmiały sztucznie i nienaturalnie, odzierając fabułę z jakiegokolwiek autentyzmu – a przecież scenariusz powstał na podstawie prawdziwej historii napadu na bank, w którym zginęły cztery osoby.

Justyna Steczkowska

Zjawiskowa wokalistka, ale aktorka z niej żadna. Po epizodach w Billboardzie Łukasza Zadrzyńskiego i porzuconym serialu Zaklęta dostała czołową rolę w Na koniec świata Magdaleny Łazarkiewicz. Nie potrafiła udźwignąć tej kreacji, była sztuczna i zmanierowana. Później przerzuciła się na teatr.

Sting

Natrętny pracownik stacji benzynowej w Radio On Christophera Petita, przywódca modsów Ace w Kwadrofonii i baron Frankenstein w Oblubienicy Frankensteina (oba w reżyserii Franca Roddama), groteskowy łotr Feyd-Rautha w Diunie Davida Lyncha, socjopatyczny manipulator Martin w Syropie z siarki i piołunu Richarda Loncraine’a, kochliwy Mick w Obfitości Freda Schepisiego, nieszczęsny kochanek Daniel w Julii i Julii Petera Del Monte, małomówny barman J.

D. w Porachunkach Guya Ritchiego – to tylko niektóre z sugestywnych ról Matthew Gordona Sumnera. Najlepszą z nich jest bez dwóch zdań Finney, powściągliwy właściciel klubu jazzowego w kapitalnym filmie neo-noir Burzliwy poniedziałek Mike’a Figgisa. To obraz godny polecenia z jeszcze jednego powodu: wątek fabularny dotyczy występu polskiego zespołu Kraków Jazz Ensemble, a w pewnej scenie słychać czystą polszczyznę.

Barbra Streisand

Odniósłszy sukces na Broadwayu, zamarzył się jej splendor gwiazdy filmowej. Dopięła swego, dostając Oscara za Zabawną dziewczynę Williama Wylera i Narodziny gwiazdy Franka Piersona. Inne ważne filmy: Hello, Dolly! Gene’a Kelly’ego, No i co, doktorku? Petera Bogdanovicha, Tacy byliśmy Sydneya Pollacka oraz Yentl, który sama wyreżyserowała.

Joe Strummer

Preferował wyraziste epizody u niezależnych twórców: Walker i Z piekła rodem Alexa Coxa, Candy Mountain Roberta Franka i Rudy’ego Wurlitzera, Mystery Train Jima Jarmuscha. Uważny widz wypatrzy go również w Królu komedii Martina Scorsese. Nieżyjący frontman The Clash bywał też reżyserem (Hell W10, krótkometrażowy film niemy).

Harry Styles

Nazywany na wyrost nowym Davidem Bowie. Jak dotąd tylko cztery filmy fabularne: żołnierz Alex w Dunkierce Christophera Nolana, Eros w Eternals Chloé Zhao, pracownik tajemniczej korporacji w Nie martw się, kochanie Olivii Wilde oraz wiarołomny policjant w My Policeman Michaela Grandage’a (pierwsza rola główna). Wszystko przed nim.

T.I.

Przygotowując się do roli Rashada we Wrotkowisku Chrisa Robinsona, czerpał z własnego życiorysu chłopaka wychowującego się na przedmieściach Atlanty. Był w tej roli na tyle przekonujący, że posypały się kolejne angaże, m.in. do American Gangster Ridleya Scotta, Złodzieja tożsamości Setha Gordona i Ant-Mana Peytona Reeda.

Justin Timberlake

Na juwenilne próby w rodzaju Modelka na medal Marka Rosmana i Guru miłości Marca Schnabla można litościwie spuścić zasłonę milczenia. Potem było już trochę lepiej, czyli Alpha Dog Nick Cassavetesa i The Social Network Davida Finchera. A potem takie gnioty jak Zła kobieta Jake’a Kasdana, To tylko seks Willa Glucka i Wyścig z czasem Andrew Niccola – i znowu obniżenie lotów.

Od dłuższego czasu gra tak samo w każdym filmie, w którym występuje, co nie przeszkodziło mu załapać się na braci Coen (Co jest grane, Davis?) i Woody’ego Allena (Na karuzeli życia).

Tone Loc

Kilka ogonów, ale za to u wielkich: Johna Singletona (Poetic Justice), Mario Van Peeblesa (Posse – Opowieść o Jesse Lee) i Clinta Eastwooda (Kosmiczni kowboje). Pamiętany zwłaszcza jako Richard Torena, kryminalista z chrypką, który naprowadza Vincenta Hannę na trop szajki Neila McCauleya w genialnej Gorączce Michaela Manna.

Tina Turner

Królowa rock’n’rolla, czasami nazywana też pieszczotliwie rockn’n’rollową babcią, bo występowała na scenie nieprzerwanie przez ponad pół wieku. Zdarzyło się jej również flirtować z filmem. Była zwariowaną Acid Queen, prostytutką handlującą LSD w Tommym Kena Russella, bezwzględną Aunty Entity, władczynią Bartertown w Mad Maxie pod Kopułą Gromu George’a Millera i George’a Ogilviego oraz panią burmistrz w Bohaterze ostatniej akcji Johna McTiernana.

Do trzeciej części Mad Maxa nagrała dwa międzynarodowe przeboje: One of the Living i We Don’t Need Another Hero (Thunderdome). Nieźle jak na babcię.

Tymon Tymański

Czołowy skandalista polskiej alternatywy kilkukrotnie otarł się o świat kina: sportretował Ryśka w Segmencie ’76 Oskara Kaszyńskiego, tatuażystę w Po prostu przyjaźń Filipa Zylbera i szefa kapeli weselnej w Weselu Wojciecha Smarzowskiego; dla tego ostatniego skomponował piosenki na ścieżkę dźwiękową i dostał za to Orła oraz Złotą Kaczkę.

Jedyna rola główna to biedujący artysta Jerzy Bydgoszcz w Polskim gównie Grzegorza Jankowskiego u boku innych muzyków, m.in. Roberta Brylewskiego, Leszka Możdżera, Krzysztofa Skiby i Czesława Mozila. Tymański był scenarzystą i producentem tego adekwatnie zatytułowanego obrazu.

Mark Wahlberg

Na scenę muzyczną wkroczył w 1991 roku jako Marky Mark, autor obciachowego singla Good Vibrations. Kilka lat później porzucił karierę rapera i skupił się wyłącznie na filmach. Jest ceniony tak bardzo, że aż przeceniany – i to pomimo ról u Paula Thomasa Andersona, Martina Scorsese i Tima Burtona. Może dlatego, że na każdą Infiltrację przypada u niego Max Payne.

Tom Waits

Prawdopodobnie najlepszy obok Bowiego muzyk parający się aktorstwem. Przed kamerą cechuje się naturalnie szorstkim urokiem i niewymuszoną swobodą. W swoich filmach najbardziej lubią go obsadzać Francis Ford Coppola (Ten od serca, Wyrzutki, Rumble Fish, Cotton Club, Dracula, Twixt), Jim Jarmusch (Poza prawem, Mystery Train, Kawa i papierosy, Truposze nie umierają), Terry Gilliam (Fisher King, Parnassus) i Héctor Babenco (Chwasty, Zabawa w Boga) – i to u nich zagrał swoje najciekawsze role.

Trzeba również wspomnieć o występach w Na skróty Roberta Altmana, 7 psychopatach Martina McDonagha, Tamtym świecie samobójców Gorana Dukicia i Balladzie o Busterze Scruggsie braci Coen. Ostatnio przemknął w Licorice Pizza Paula Thomasa Andersona, ale ten film można polecić chyba tylko wielbicielom głodnych kawałków o uwodzeniu nieletnich.

Jack White

Grał u Anthony’ego Minghelli we Wzgórzu nadziei i Jima Jarmuscha w Kawie i papierosach, ale jego najbardziej soczystym występem jest Elvis Presley w Idź twardo: Historia Deweya Coxa Jake’a Kasdana, zuchwałej parodii rockowych biografii. Jako butny, bełkoczący król rock’n’rolla, White był po prostu fenomenalny, kradnąc tę jednominutową scenę profesjonalnym aktorom.

Vanessa Williams

Była miss Ameryki całkiem nieźle radzi sobie w kinie, teatrze i telewizji, choć jej repertuar nie zawsze jest ambitny (Podrywacz artysta Jamesa Tobacka, Harley Davidson i Marlboro Man Simona Wincera oraz Egzekutor Chucka Russella). Świetnie wypadła jako Teri, odnosząca sukcesy prawnicza z nieuporządkowanym życiem osobistym w Przepisie na życie George’a Tillmana Jr.

Xzibit

Jak wielu jego kolegów po rapowym fachu, Alvin Nathaniel Joiner wymyślił sobie, że zostanie aktorem. Skutki tej decyzji można było ostatnio oglądać w serialu Imperium Lee Danielsa i Danny’ego Stronga. Wcześniej m.in. w Z Archiwum X: Chcę wierzyć Chrisa Cartera i Złym poruczniku Wernera Herzoga. Nic specjalnego.

„Weird Al” Yankovic

Któż nie zna jego parodii piosenek Michaela Jacksona, Coolio i The Prodigy? Pod koniec lat 80. prześmiewca napisał scenariusz pod tytułem UHF i wystąpił w filmie na jego podstawie (reżyseria: Jay Levey). Film nie był sukcesem w kinach, ale stał się przebojem telewizji kablowej i wypożyczalni wideo, a dziś cieszy się statusem dzieła kultowego.

Dwight Yoakam

Gwiazda muzyki country starannie dobiera filmowe role. Zaczął od epizodu kierowcy ciężarówki w Red Rock West Johna Dahla, a potem wcielił się w farmera, który odkrył szczątki latającego talerza w Roswell Jeremy’ego Kagana. W świadomości masowego widza zapisał się głównie jako agresywny pijak Doyle w Bliznach przeszłości Billy’ego Boba Thorntona (nominacja do nagrody Screen Actors Guild), groźny osiłek Raoul w Azylu Davida Finchera i nieporadny szeryf Belmont w Trzech pogrzebach Melquiadesa Estrady Tommy’ego Lee Jonesa. Yoakam podpisał się też jako reżyser pod antywesternem Na południe od nieba, na zachód od piekła.