Filmy z aktorami z SUKCESJI, które POWINNIŚCIE znać

Sukcesja okazała się szansą na zaistnienie, niekiedy wręcz życiowe, dla sporego grona aktorów wcześniej znanych z drugoplanowych i epizodycznych ról. Serial jest zwieńczeniem ich dotychczasowej kariery, co jednak nie oznacza, że do tej pory grali w złych filmach. Chodzi bardziej o to, że byli w cieniu wielkich gwiazd, często zapewniając im nieocenione wsparcie, jednak nie wychodząc na pierwszy plan. Niektórych na pewno znamy. Inni zaś przypomnieli się nam dopiero dzięki Sukcesji. Warto poznać produkcje, w których wzięli udział, bo jak się okazuje, są to w wielu przypadkach znane i godne uwagi tytuły.

Brian Cox (Logan Roy)

Zacznijmy od naczelnej postaci Sukcesji. Aktor z niego potężnie utalentowany, wyspecjalizowany w dramatycznych rolach teatralnych, co w serialu wielokrotnie pokazał. Widzowie z pewnością kojarzą go z kinowych ról w filmach-epopejach. Sugestywnie zagrał Agamemnona w Troi, był także niesamowicie ważną postacią w Braveheart.

Zagrał tam Argyle’a Wallace’a, wuja Williama Wallace’a. Przyjął on ciężar wychowania chłopca po śmierci Malcolma. Zaszczepił Williamowi miłość do wolności, miecza i twardego życia, co było konieczne, żeby wtedy przetrwać. Brian Cox wreszcie jeszcze przed Anthonym Hopkinsem zagrał Hannibala Lectera w Czerwonym smoku w reżyserii Michaela Manna. W całej obsadzie Sukcesji jest aktorem najbardziej utytułowanym, chociaż nigdy nie zyskał statusu komercyjnej gwiazdy. Uznanie należy mu się również za rolę Killearn w Rob Royu.

Matthew Macfadyen (Tom)

Twarz skądś znana, ale jednak trudno powiedzieć skąd. Pierwsze skojarzenie, jakie miałem, to Trzej muszkieterowie Andersona, gdzie zagrał Atosa, a drugie przebrzydły szeryf z Nottingham z Robina Hooda Ridleya Scotta. To jednak ułamek ciekawych ról charakterystycznych. Zgon na pogrzebie, Duma i uprzedzenie.

Matthew Macfadyen umie być przemiłym panem Darcym, ale i złoczyńcą bez żadnych uczuć, lubującym się w zadawaniu wysublimowanej przemocy. Wśród polskich aktorów, co ciekawe, znajdziemy jego sobowtóra – Przemysława Stippę.

Jeremy Strong (Kendall Roy)

Wiem, że pewnie większość widzów skojarzy z jego udziałem Proces Siódemki z Chicago, i właśnie ten film uzna za najlepszy. Być może tak jest. Nie kwestionuję tego, bo produkcja ta jest ciekawa. Do mnie przemawia jednak o wiele bardziej Robot i Frank. Jeremy Strong nie odgrywa tam wielkiej roli, nie ma kolosalnego znaczenia dla fabuły, lecz w tym zestawieniu chodzi o ciekawe filmy z jakimkolwiek udziałem aktorów w Sukcesji, a nie filmy z większym lub wręcz pierwszoplanowym udziałem tychże artystów. Tak więc z powodzeniem miłośnikom kina mogę jeszcze polecić zarówno Big shorta jak i Zdarzenie.

James Cromwell (Ewan Roy)

Jak na ironię w Sukcesji jest również bohaterem drugiego planu. Przez całe aktorskie życie nim był i bardzo dobrze. Trudno znaleźć drugiego takiego aktora, który byłby tak uniwersalny, niemal jak kameleon – zła postać, dobra postać, epizod, ojciec, szef, klient, sąsiad, ksiądz, sędzia, dosłownie każdy. Trudno więc polecić filmy z Jamesem Cromwellem i wybrać te najlepsze. Jest ich mnóstwo. Wymienię więc tylko kilka – Ja, robot, Suma wszystkich strachów, Cedry pod śniegiem, Skandalista Larry Flint. Nic tylko wybierać, bo w tym przypadku zupełnie nie chodzi w tych produkcjach, że zagrał w nich akurat James Cromwell. On jest nieco przezroczysty.

Sarah Snook (Siobhan Roy)

W serialu to bardzo ważna postać – wręcz nadająca mu fabularny rytm, polaryzująca grupy bohaterów. W swojej karierze aktorskiej stara się grać silne postaci kobiece, niekoniecznie pozytywne. Pierwszym filmem na liście do polecenia jest Projektantka Jocelyn Moorhouse, a potem Amerykanin w marynacie Brandona Trosta. Na trzecim miejscu uplasowało się Przeznaczenie Spierigów, ciekawy przykład science fiction o skomplikowanych paradoksach czasowych.

Dagmara Domińczyk (Karolina)

Aktorka, która całkowicie skryła się za swoimi rolami, a przecież nie były one ani złe, ani nie dotyczyły mało znanych filmów. Mało tego – nasza rodaczka. Z pewnością należy znać zwłaszcza jeden film w jej portfolio, Hrabia Monte Christo w reżyserii Kevina Reynoldsa. Dagmara Domińczyk zagrała w nim Mercedes, jakże ważną postać, a zwykle kojarzy się tylko dwóch aktorów z produkcji – Jima Caviezela i Guya Pearce’a. Kolejnym tytułem w jej karierze jest Jack Strong, film dość średni realizacyjnie, ale opowiadający ważną dla nas Polaków historię. Na koniec poleciłbym wszystkim jeszcze Emigrantkę.

David Rasche (Karl)

David Rasche nie jest tak znany jak James Cromwell, ale spełnia tę samą użytkową funkcję. W porównaniu z Cromwellem jest nieco bardziej dowcipnym aktorem, który jednak lepiej potrafi wytwarzać na twarzy emocjonalne grymasy. Znika w fabułach, w których wciela się w postaci charakterystyczne. To niczego nie zmienia oczywiście w odbiorze tych znanych produkcji, z których szczególnie trzeba polecić: Facetów w czerni 3, Okazję na miłość, Strażnika oraz Cobrę.

Kieran Culkin (Roman Roy)

Młodszy brat Macaulaya. Jego kariera aktorska przebiegła jednak spokojniej niż sławnego brata. Można powiedzieć, że Kieran wciąż jest na dorobku i mozolnie przedziera się przez kolejne role. Na uwagę zasługują m.in. Scott Pilgrim kontra świat czy Ucieczka od życia, dostępna na Prime Video. Czy zwróciliście może uwagę na rolę Kierana w Kevinie samym w domu? Zagrał tam Fullera, młodszego brata Kevina. Wtedy nikt na niego nie zwracał uwagi, a dzisiaj? Jest dojrzalszym artystycznie aktorem niż jego sławny brat.

Fisher Stevens (Hugo Baker)

Aktor z niego bardzo specyficzny i niedoceniony. Nieco starsze pokolenie z pewnością zna go z roli Bena w Krótkim spięciu. To był rok 1986, a więc sporo lat temu, a produkcja nie straciła jeszcze dawnego wigoru. Trzeba ją znać, bo mało jest w historii kina tak udanych komedii science fiction. Większość ról Fishera Stevensa to dalsze plany i charakterystyczni bohaterowie. Niedawno premierę miała animacja o kultowym hydrauliku Mario, a więc przypomniałem sobie inny ciekawy film, całkiem udaną adaptację gry z Bobem Hoskinsem i Johnem Leguizamo w rolach Mario i Luigiego. Pojawia się w nim Fisher Stevens w roli niezbyt miłego Iggy’ego, krewniaka Koopy. Do takich ról Stevens również się nadaje – śliskich antagonistów.

Alexander Skarsgård (Lukas Matsson)

Wydaje się, że wciąż walczy o swoją pozycję gwiazdy, a nie aktora drugiego planu. Kreacją Amletha w Wikingu udowodnił, że jest w stanie unieść ten ciężar roli. I ten film polecałbym w jego portfolio najbardziej. Wart uwagi jest również W domu innego, gdzie Alexander Skarsgård zagrał ciekawą postać architekta, który wdaje się w skomplikowaną relację z osobliwą kobietą. Co zaś do Sukcesji – Skarsgård chyba wciąż nie do końca odnajduje się w tym formacie.

Był w nim może na tyle krótko, że jeszcze się nie oswoił z nieco innym tempem fabuły serialu. Niemniej w obsadzie jego postać i charakterystyczna uroda świecą jasno, podobnie jak w genialnym tytule Davida Yatesa pt. Tarzan: Legenda. Obejrzałem tę produkcję trochę późno w stosunku do premiery, a refleksja nad tą rolą również narosła wraz z czasem. Dzisiaj uważam, że Lord Greystoke w wydaniu Alexandra Skarsgårda bije na głowę Christophera Lamberta w oczywiście świetnym ukazaniu aktorskim tego bohatera w klasycznym dla gatunku już filmie Greystoke: Legenda Tarzana, władcy małp w reżyserii Hugh Hudsona.

Holly Hunter (Rhea Jarrell)

I dotarliśmy do ostatniej postaci, występującej w Sukcesji z rzadka. Holly Hunter znana jest przede wszystkim z Fortepianu Jane Campion. W jej karierze znajdziemy jednak perełki np. rolę w Psychopacie Jona Amiela albo serialu Tajemnice Laketop. Holly Hunter przez kilka lat była żoną Janusza Kamińskiego, jednego z najlepszych polskich operatorów filmowych.

Trudno jednak nazwać udaną ich współpracę na zawodowej niwie, jeśli domyślacie się, co mam na myśli. Holly Hunter jest aktorką znaną, z mnóstwem ról na koncie, jednak to kreacja w Fortepianie zapada najbardziej w pamięci.