Największe filmowe ROZCZAROWANIA ostatnich lat

Szybka piątka

Bywa, że podchodzimy do filmu z niemałymi oczekiwaniami, a finalnie okazuje się, że kończymy seans zawiedzeni, znudzeni, a nawet źli. Które tytuły w ostatnich latach okazały się dla nas takim rozczarowaniem? Zapraszamy do zapoznania się z naszymi typami i oczywiście do podawania własnych propozycji!

Michalina Peruga

1. Kobieta w oknie – hitchcockowski kryminał na podstawie bestsellerowej powieści ze zjawiskową Amy Adams w roli kobiety, która boi się opuszczać swój dom i wyglądając przez okno odkrywa, że coś niepokojącego dzieje się u jej sąsiadów naprzeciwko? Brzmi jak solidny thriller z obiecującą intrygą, niestety wyszło coś przeciwnego – zakrawający o żenadę film, którego nie jest w stanie uratować nawet Amy Adams.

2. Pamiątka – wokół filmu Joanny Hogg było tyle hype’u z powodu sukcesu filmu na festiwalu Sundance, że ze zniecierpliwieniem czekałam na polską premierę podczas Festiwalu Nowe Horyzonty w 2019 roku. Seans okazał się jednak gorzkim rozczarowaniem i do dziś nie zapomnę tych wycieczek widzów uciekających chyłkiem z sali. Sama z trudem wytrzymałam do końca seansu, nerwowo wiercąc się w fotelu, nie mogąc znieść tej nużącej fabuły i irytujących, pretensjonalnych bohaterów.

3. Oni – uwielbiam twórczość Sorrentino, a każde jego dzieło mnie zachwyca, Oni są niechlubnym wyjątkiem i wielkim rozczarowaniem. Wydawałoby się, że życie jednego z najbardziej kontrowersyjnych włoskich polityków to świetny materiał na udany film. Niestety coś tutaj nie wyszło – film jest zbyt długi, nudny, fatalnie zmontowany, płytki i chaotyczny.

4. Mank – chociaż wiem, że dla wielu Mank był zachwytem, dla mnie film Davida Finchera był niestety przykrym rozczarowaniem. Film o Hermanie J. Mankiewiczu ukazujący realia Hollywood lat 30. jest dla mnie jak długi, nudny i prowadzący donikąd wykład z historii kina.

5. Velvet Buzzsaw – horror/thriller Dana Gilroya o dziełach sztuki z Jakiem Gyllenhallem w roli ekscentrycznego krytyka sztuki i partnerująca mu, tak jak w rewelacyjnym Wolnym strzelcu, Rene Russo jako właścicielka galerii? Do obejrzenia tego filmu nie trzeba było mnie namawiać, niestety okazał się on okropnym rozczarowaniem z toporną, absurdalną fabułą.

Filip Pęziński

1. Gwiezdne Wojny: Skywalker. Odrodzenie – trudno zaakceptować, że na finał nowej trylogii nie było ŻADNEGO pomysłu w chwili realizacji pierwszej części, ale już niedorzecznym pozostaje fakt, że scenariusz dziewiątej odsłony sagi nie był gotowy nawet podczas jej kręcenia. Wyszedł zatem okropnie nielogiczny, nieprzemyślany i wymuszony finał. Obrzydliwa rzecz.

2. Candyman – miała być inteligenta zabawa z oryginałem, owoc miłości do tego i aktualizacja komentarza społecznego. Wyszedł nieciekawy film z bardzo topornym scenariuszem. Do pięt niedorastający pierwowzorowi. Mimo kurateli Jordana Peele’a.

3. Cruella – być może nieco naiwnie liczyłem na przełamanie schematów i niepokorne kino, które częściowo pójdzie drogą Jokera (oczywiście w ramach familijnej rozrywki dla Disneya), ale skończyło się na bezpiecznym i przewidywalnym tworze stworzonym przez korporacyjnych księgowych. Szkoda talentu Emmy Stone na takie rzeczy.

4. Guava Island – to nie film. To reklama. Reklama twórczości Gambino, festiwalu Coachella i serwisu streamingowego Amazona. I chociaż nic przeciwko dobrym i udanym działaniom marketingowym nie mam, to niestety ten projekt Donalda Glovera do takich nie należy. Szkoda tylu talentów na tak przezroczystą rzecz.

5. Czarna Wdowa – trudno mi było się nadziwić, że na tym etapie rozwoju Kinowego Uniwersum Marvela postawiono jeszcze na tak bezpieczny, wykalkulowany i pozbawiony stylu film. Szkoda tym bardziej, że Wdowa była powrotem Marvel Studios po dość długiej, covidowej przerwie. Każda z czterech zeszłorocznych produkcji tego studia okazała się lepsza.

Łukasz Budnik

1. Godzilla II: Król potworów – nie byłem fanem pierwszej części, ale druga przyciągnęła mnie wybitnymi zwiastunami, obiecującymi epickie, monumentalne widowisko. Niestety, choć sceny starć potworów faktycznie robią wrażenie rozmachem (szkoda tylko, że są z reguły skąpane w mroku), to wątek ludzki jest na tyle nieciekawy, że trudno było mi uznać seans za udany.

2. Legion samobójców (2016) – tutaj także zostałem zmylony zwiastunami, które były świetnie zmontowane, energiczne i dające nadzieję na świetną zabawę. Niestety, styl z trailerów postanowiono przenieść na cały film, co w efekcie przyniosło nam dwugodzinny teledysk z nieciekawym scenariuszem i zmarnowaną obsadą.

3. Dziedzictwo: Hereditary – w tym wypadku zawinił szeptany marketing; nasłuchałem się, jakie to Hereditary jest przygnębiające, mroczne i wywołujące poczucie beznadziei. Oczywiście w istocie trudno mówić tu o jakimkolwiek optymizmie, jednak będąc na to przygotowanym, nie odczułem ciężaru, a co za tym idzie, nie zaangażowałem się w losy bohaterów. Na uwagę zasługuje na pewno Toni Collette, która jest tu doskonała.

4. Czarna Wdowa – Natasza bynajmniej nie jest moją ulubioną postacią MCU, ale bardzo cenię Scarlett Johansson w tej roli i przyznaję, że zasługiwała na swój film. Jednak nie w takiej formie – solowa produkcja o Wdowie to w zasadzie wypełnienie luki między dwoma wcześniejszymi (i lepszymi) odsłonami MCU, które zdaje się służyć głównie wprowadzeniu do uniwersum Yeleny granej przez Florence Pugh. To oczywiście świetna postać, ale szkoda, że Johansson/Natasza dostała tak nieciekawe pożegnanie w MCU (paradoksalnie lepszym domknięciem jej wątku okazał się serial Hawkeye).

5. Podły, okrutny, zły – twórcy filmu postanowili opowiedzieć o Tedzie Bundym z perspektywy jego partnerki. Szanuję tę decyzję, ale mimo wszystko żałuję, że nie postanowiono na produkcję w stylu Zodiaka Finchera, opowiadającą o pościgu policji za mordercą. Finalnie film okazał się rozczarowaniem, bo w swojej formie jest po prostu niesatysfakcjonujący i nie pokazuje w pełni, jak bardzo podły, okrutny i zły był Bundy. Szkoda Zaca Efrona, naprawdę dobrego w swojej roli.

Tomasz Raczkowski

1. Kobieta w oknie – ten film miał wszystko: znakomitą obsadę z mającą dać solowy popis Amy Adams na czele, topowego reżysera w osobie Joe Wrighta i osnuty wokół psychologiczno-kryminalnej intrygi scenariusz wzorowany na najlepszych Hitchcockowskich wzorcach. Tyle teorii, bo w praktyce powstający w bólach film z bólem się także ogląda. Scenariusz jest bardziej komiczny niż trzymający w napięciu, nie daje żadnej przestrzeni do wykazania się aktorów, skazanych na odgrywanie kiepskich scenek, a całości brakuje wyrazistego klucza wizualnego. Aż szkoda osób zaangażowanych.

2. Obrazy bez autora – po niezbyt udanej przygodzie w USA (Turysta), twórca świetnego Życia na podsłuchu, Florian Henckel von Donnersmarck wrócił po dłuższej przerwie do rodzimego kina niemieckiego, pokazując w 2018 roku Obrazy bez autora – inspirowany biografią Gehrarda Richtera epicką opowieść o powojennych Niemczech z perspektywy młodego malarza. Mógł i powinien to być film porywający. Niestety film von Donnersmarcka zadziwiał jedynie kiczem i brakiem polotu w serwowaniu kolejnych zgranych kawałków i pretensjonalnych wynurzeń. I niesamowicie nijaki Tom Schilling w roli głównej. Nie pomógł nawet świetny Sebastian Koch na drugim planie, a w trakcie seansu odnieść można było wrażenie, że bez autora powstawał sam film.

3. High Life – filozofujące science fiction od uznanej autorki kina europejskiego z gwiazdorską międzynarodową obsadą? Poproszę. Niestety High Life Claire Denis to kolejny przykład projektu, który na papierze zapowiadał się świetnie, a wyszedł co najwyżej kiepsko. Historia utkana nadętymi dialogami i popożyczanymi od klasyków motywami zamiast dotykać sensu istnienia, ociera się o niezamierzoną groteskę; pracując z naprawdę słabym tekstem Juliette Binoche i Agata Buzek tworzą kreacje przypominające autoparodię, a biedny Robert Pattinson zamyka się w sobie i próbuje dobrnąć tylko do końca filmu. Denis ewidentnie nie wie jak ugryźć konwencję space dramy i w efekcie męczy widzów niemal dwie godziny.

4. Złota Rękawiczka – urodzony w Hamburgu Fatih Akin spróbował w 2019 roku dokonać brutalnej wiwisekcji swojej ojczyzny za pośrednictwem biografii seryjnego mordercy kobiet Fritza Lonki. Efekt jest… ohydny. Złota Rękawiczka to parada obrzydliwości, która nie prowadzi donikąd – Akin pokazuje moralne szambo bez żadnej ramy, która nadawałaby mu sens. Co gorsza, chyba całkiem nieźle się bawi ekranową obscenicznością, czemu jednak bliżej do sztubackiego rechotu niż bezczelnej prowokacji Larsa von Triera z Domu, który zbudował Jack. A na domiar złego oprawia swój film w tekturową estetykę, momentami prawie teatralną w złym znaczeniu tego terminu. Po trzech latach, wciąż mam odruch wymiotny.

5. 1917 – nie mówię, że Sam Mendes nakręcił film zły. Jednak balonik oczekiwań przed premierą 1917 nadmuchany był niesamowicie. Zapowiadała się wstrząsająca, brawurowo zrealizowana ekspresja wojennej traumy i nowa jakość w kinie wojennym. Poszedłem więc do kina pełen nadziei i… obejrzałem kolejną wariację na temat Szeregowca Ryana, całkiem konwencjonalną zarówno pod względem scenariusza, jak i sposobu ukazania wojny oraz komentarza do niej. I oczywiście okraszoną odpowiednim patosem ze śpiewaniem patriotycznych pieśni i wschodem słońca w finale. Gdyby nie operatorski trick z jednym ujęciem – film jakich wiele. A tak owszem, jakoś wpadający w pamięć, całkiem niezły, ale jednak – rozczarowujący.