Najlepszy THRILLER detektywistyczny Prime ma 100% pozytywnych recenzji i obejrzysz go w jedną noc

Pożegnanie z ulubionym detektywem bywa trudniejsze niż rozwiązanie jego sprawy, zwłaszcza gdy kolejny serial z tego samego świata od razu podejrzewamy o odcinanie kuponów. Ballard musi się zmierzyć z przywiązaniem widzów do Harry’ego Boscha, ale nie szuka jego sobowtóra. Śledztwo dostaje kobieta, która ma własne powody, żeby nie ufać policji jako instytucji. Maggie Q prowadzi nas między dawnymi zbrodniami a dzisiejszymi konfliktami w wydziale, a my sprawdzamy, czy jeszcze będziemy wypatrywać znajomego detektywa, kiedy jej dochodzenie nabierze rozpędu.

Ballard, śledcza, której nie wystarcza zamknięcie akt

W jednostce zajmującej się sprawami nierozwiązanymi nikt nie zaczyna od świeżych śladów. Renée Ballard kieruje niedofinansowanym zespołem śledczych i wolontariuszy, którzy wracają do dawnych zabójstw. Wśród nich jest zabójstwo siostry radnego, główna sprawa sezonu. Zanim bohaterka zada pierwsze pytanie, musi wywalczyć ludzi i pieniądze, a czytelnicy książek o niej wiedzą, że za pytania już raz zapłaciła. W powieści The Late Show po zgłoszeniu molestowania przeniesiono ją za karę na nocną zmianę.

Maggie Q gra upór bez robienia z niego sympatycznej ekscentryczności. Jej bohaterka nie musi zabiegać o naszą aprobatę, żebyśmy chcieli za nią podążać. Michael Connelly dostrzegł podobną determinację w aktorce podczas spotkania i zaakceptował ją bez standardowego przesłuchania. Sama nie szukała kolejnej głównej roli telewizyjnej, a pierwsze scenariusze czytała w samolocie do Nowej Zelandii. Za literacką postacią stała zresztą prawdziwa policjantka, Mitzi Roberts, która później pracowała przy serialu jako konsultantka i producentka oraz trenowała z odtwórczynią roli.

Bosch pomaga, ale nie przejmuje śledztwa

Widzowie poprzednich seriali znają już Ballard z finału Boscha: Dziedzictwa, a tutaj Harry znów jej pomaga. Titus Welliver wrócił do roli emerytowanego detektywa i wnosi do dochodzenia wiedzę o sprawie, którą prowadził wcześniej. Nie przychodzi tylko po to, żeby pomachać wieloletnim fanom, ale też nie przejmuje dowodzenia i zostaje sojusznikiem z zewnątrz. Tak powinien działać spin-off: stary bohater wykonuje konkretną robotę, a odpowiedzialność za śledztwo spada na nową protagonistkę.

Inaczej niż w literackim pierwowzorze twórcy rozdzielili też obowiązki. W Gwieździe pustyni, z której wzięli główny wątek, Bosch dołącza do jednostki jako wolontariusz. Na ekranie pomaga spoza zespołu, w którym pojawia się za to nowa postać, Samira Parker. Zachowano natomiast śledztwo w sprawie zabójstwa siostry radnego i sam pomysł odbudowy jednostki spraw nierozwiązanych. Skoro Harry stoi z boku, decyzje należą do Ballard, a konflikty z ludźmi, których ma do dyspozycji, musi rozwiązywać sama.

Jeszcze jeden odcinek, choć robi się rano

Connelly opisywał takie dochodzenia jako podróże w czasie, prowadzone bez retrospekcji. Dzisiejsi śledczy muszą zrozumieć okoliczności, w jakich doszło do zbrodni, i to, na co pozwalała wtedy kryminalistyka. Tu stare sprawy wygrywają z kolejnym pościgiem za zabójcą: oglądamy ludzi, którzy próbują odtworzyć cudze, dawno przerwane rozumowanie. Na jedną odpowiedź nie trzeba przy tym czekać cały sezon, bo autor zapowiadał, że postępy w głównym śledztwie będą się przeplatać z rozwiązaniami mniejszych spraw, a na koniec odcinka zostanie kolejny haczyk.

Dla mnie Ballard jest najlepszym thrillerem detektywistycznym Prime Video, bo satysfakcja z rozwiązanej sprawy nie gasi tu niecierpliwości przed następnym odcinkiem. Maggie Q gra z determinacją, której nie trzeba widzowi tłumaczyć, a scenarzyści nie odkładają wszystkich rozstrzygnięć do finału, tylko co jakiś czas pozwalają zespołowi Ballard zamknąć teczkę. Nie jestem w tej ocenie odosobniony: pierwszy sezon ma na Rotten Tomatoes 100% pozytywnych recenzji.

Dziesięć odcinków pierwszego sezonu zajmuje około ośmiu godzin, więc nocny maraton oznacza spotkanie ze świtem. Przez te godziny obserwujemy, jak Ballard prowadzi swój zespół i korzysta z pomocy emerytowanego detektywa, pozostając gospodynią własnej opowieści. Przywiązanie do poprzednika nie musi oznaczać, że nową bohaterkę potraktujemy jak zastępstwo. Zostajemy przy niej nie dlatego, że czekamy na powrót Boscha, chcemy zobaczyć, do kogo zapuka z następnym pytaniem.