SEQUELE – Gatunek

Sil jest istotą wyhodowaną na podstawie informacji od nieznanej obcej rasy. Na pozór nie różni się od zwykłych ludzi, jednak okazuje się, że ziemscy naukowcy nie docenili sprytu kosmitów, hybryda ucieka z laboratorium. Utworzona zostaje specjalna grupa ekspertów która ma jedną wytyczną: unicestwić Sil zanim zapewni ona ciągłość swojemu gatunkowi. Rozpoczyna się wyścig z czasem. Dynamiczny thriller sci-fi uświadamia jakie mogą być skutki manipulacji genami. Świetnie nadane tempo akcji sprawia, że film mimo dosyć banalnej fabuły ogląda się zadziwiająco dobrze.

Człowiek wreszcie dociera na czerwoną planetę, niestety jeden z kosmonautów zostaje zakażony nieznanym materiałem. Po powrocie na Ziemię zostaje on całkowicie opanowany przez obcy organizm, ponownie zaczyna się pościg za kosmitą, tym razem po stronie ludzi staje Eve, genetyczna bliźniaczka Sil. Plan szybko rozpada się gdy Eve powodowana instynktami zaczyna się buntować. Kontynuacja o wiele słabsza od poprzednika, powielanie schematów a do tego liczne luki scenariusza. Rozterki seksualno-moralne Eve śmieszą zamiast podtrzymywać nakreślony przez pierwszą część klimat, dodatkowo makabryczne ataki kosmity wypadają kiepsko na tle marnej fabuły.

Film wykorzystuje otwartą przez poprzednika „sequelową furtkę” i rozpoczyna kilka godzin po finale drugiej części. Karetka ulega wypadkowi, Dr. Abbot porywa jedno z dzieci by w samotności prowadzić badania nad DNA obcych. Mijają lata i sytuacja staje się niezbyt optymistyczna. Doktor natyka się na inne hybrydy, o wiele mniej odporne od tej którą się opiekuje, ta z kolei zaczyna dorastać i do głosu dochodzą pierwotne instynkty.

Ta część… po prostu jest. W oczy rzuca się ograniczony budżet, kreatury wyglądają gorzej, scenariusz raczej nie wciąga. Wygląda na to że ktoś zapomniał czym była pierwsza część. Bardzo przyzwoite tempo, napięcie i świadomość gry o wysoką stawkę, tu tego nie ma a teoretycznie sytuacja jest o wiele gorsza niż w pierwszej części. Główna bohaterka jest młodsza od swoich poprzedniczek ponieważ postanowiono zaadresować film do nastoletniej widowni, średnio się ten manewr udał. Zresztą brak jakichś wyjątkowo krwawych scen masakry nie jest boleśnie odczuwalny, jest po prostu nudno.

Filmy przeznaczone na ekrany telewizorów nie raz udowodniły, że pomimo nie najlepszych efektów specjalnych i typowo telewizyjnych zagrywek (np. gadające głowy, przyśpieszone tempo w scenach akcji) potrafią wciągnąć. Ale nikt się tego nie dowie oglądając czwartą część tej serii. Miranda jest piękna, młoda i układa się jej w życiu. Postanawia wyjechać do Europy, lecz los płata jej figla. Na kilka dni przed wycieczką ktoś znajduje ją nagą i nieprzytomną w parku.

Badania ujawniają straszliwą prawdę, Miranda nie jest człowiekiem, część szpitalnego personelu ginie. W ucieczce zdezorientowanej dziewczynie pomaga jej przybrany ojciec. Seria trzyma poziom poprzedników, czyli jest źle. Aktorstwo to już zupełna mielizna, efekty kiepskie. Historia początkowo trochę wciąga ale niektóre pomysły scenarzystów mogą już tylko rozśmieszyć. Po ten film powinni sięgnąć wyłącznie nieuleczalni fani serii, ale nawet oni mogą się zawieść.

CIEKAWOSTKI:

• Szefostwo MGM nie za bardzo kwapiło się do sfinansowania sekwencji z pociągiem zaraz po ucieczce Sil, H.R.Giger z własnej kieszeni (100 000$) zapłacił za jej realizację.
• Pierwotnie mała Sil miała zabić taksówkarza, aby złagdozić nieco tą postać zamieniono go na agresywnego bezdomnego.
• Pierwszy „Gatunek” doczekał się komiksowej wersji która zawierała niezrealizowane sceny.
• Za zdjęcia do pierwszej części odpowiedzialny jest nasz rodak Andrzej Bartkowiak.
• Postać Sil została zaprojektowana przez Hansa R.

  Geigera, człowieka odpowiedzialnego wygląd obcego w sadze Alien.

• W obu częściach wystąpił Micheal Madsen, Marg Helgenberger i Natasha Henstridge w podwójnej roli Sil/Eve.
• Druga część nie kontynuowała wątku jednego z ocalałych potomków Sil.
• W czwartej części zrezygnowano z przyjętej wcześniej numeracji, i zamiast rzymskiej czwórki dodano tylko słowo „The Awakening. Trochę to dziwne gdyż jest to zwykły sequel i nie ma w nim niczego specjalnego. Co ciekawe, polscy dystrybutorzy postanowili trzymać się wcześniej przyjętych założeń (cyfry arabskie) i do tytułu ostatniej części dopisali czwórkę.

  Szacuneczek.

• Wprawne oko kinomana dostrzeże w finałowej walce nawiązania do serii „Matrix. Zaczynając od słynnego bullet time (jest nawet kolec-time) a na choreografii kończąc, Miranda przynajmniej trzykrotnie kopiuje ciosy i akrobacje jakie wykonała Trinity!

CZY BĘDZIE KOLEJNA CZĘŚĆ?

Na razie nic na ten temat nie wiadomo. Można zgadywać że jeśli powstanie piąta część to będzie to produkcja telewizyjna. Cztery części zamknęły już wszystkie wątki ale teoretycznie formuła jeszcze się nie wyczerpała.

Tekst z archiwum film.org.pl