Z EKRANU NA ESTRADĘ. Muzykujący filmowcy – część II

Po muzykach, którzy grali w filmach (część I, II i III), czas przyjrzeć się artystom, którzy odbyli odwrotną drogę – najpierw zrobili karierę filmową, a następnie zajęli się muzyką. Alfabetycznie ułożona lista liczy w sumie 50 nazwisk i została podzielona na dwie części po 25 osób. Część I tutaj.

Caleb Landry Jones

Aktor o charakterystycznej, niepokojącej powierzchowności, która predestynuje go do wcielania się w mroczne, skomplikowane i nierzadko groźne postacie (czego dowiódł choćby w Uciekaj! Jordana Peele’a i Nitram Justina Kurzela). Jones jest też wokalistą i multiinstrumentalistą – potrafi grać na basie, perkusji, gitarze i harmonijce ustnej. Jest autorem trzech płyt studyjnych z muzyką oscylującą wokół rocka psychodelicznego: The Mother Stone (2020), Gadzooks Vol. 1 (2021) i Gadzooks Vol. 2 (2022). W swojej dyskografii ma też trzy mixtape’y.

Brie Larson

Była jeszcze dzieckiem, gdy zaczęła grać w serialach telewizyjnych (Dotyk anioła, Asy z klasy, Jak wychować tatę) i filmach (Madison Williama Bindleya). Była niewiele starsza, gdy wydała swój pierwszy i jak dotąd jedyny album – Finally Out of P.E. (2005), który znalazł w Ameryce zaledwie 4 tysiące nabywców. Larson odstawiła muzykę na boczny tor i skupiła się na aktorstwie. Dziś jest laureatką Oscara za rolę w Pokoju Lenny’ego Abrahamsona i gwiazdą MCU (Kapitan Marvel Anny Boden i Ryana Flecka, Avengers: Koniec gry Anthony’ego i Joego Russo).

Hugh Laurie

Aktor filmowy i dubbingowy, komik, pisarz i muzyk. Prawdziwy multiinstrumentalista: śpiewa, gra na gitarze, fortepianie, perkusji, saksofonie i harmonijce ustnej. Wydał dwa bardzo dobrze przyjęte albumy solowe, Let Them Talk (2011) i Didn’t It Rain (2013), na których objawił się jako wytrawny interpretator bluesowych standardów. Ponadto jest członkiem Band From TV – złożonej z aktorów telewizyjnych grupy, która dochody z koncertów przekazuje na cele charytatywne. Współpracował m.in. z takimi artystami jak: Irma Thomas, Tom Jones i Dr. John.

Juliette Lewis

U szczytu kariery specjalizowała się w rolach słodkich, naiwnych dziewcząt (Przylądek strachu Martina Scorsese, Kalifornia Dominica Seny) z jednej strony i ostrych, niebezpiecznych kobiet z drugiej (Urodzeni mordercy Olivera Stone’a, Dziwne dni Kathryn Bigelow). Na scenie z łatwością łączy obydwa te wizerunki jako wokalistka grupy Juliette & The Licks, z którą wydała dwa albumy: You’re Speaking My Language (2005) i Four on the Floor (2006). Poza tym ma też na koncie solo pod tytułem Terra Incognita (2009) i gościnny udział w nagraniach The Prodigy.

Lindsay Lohan

Od dziecka pojawiała się w spotach reklamowych koncernów Ford i Pizza Hut, nic więc dziwnego, że niedługo później trafiła do opery mydlanej Inny świat. Sławę przyniosła jej podwójna rola sióstr w Nie wierzcie bliźniaczkom Nancy Meyers oraz występy w Zakręconym piątku Marka Watersa i Wyznaniach małoletniej gwiazdy Sary Sugarman. Jej popularność przypieczętowały płyty Speak (2004) i A Little More Personal (Raw) (2005). Niedawno zagrała i zaśpiewała w komedii romantycznej Falling for Christmas Janeen Damian.

Jennifer Lopez

Przykład bodaj najbardziej udanego przeszczepu z ekranu na estradę, przynajmniej pod względem komercyjnym. Zaczynała od występów tanecznych w programie satyrycznym In Living Color, aby płynnie przejść do świata filmu – zarówno rozrywkowego (Anakonda Luisa Llosy, Pociąg z forsą Josepha Rubena), jak i ambitnego (Krew i wino Boba Rafelsona, Droga przez piekło Olivera Stone’a). Karierę muzyczną rozpoczęła od płyty On the 6 (1999), później nagrała jeszcze siedem kolejnych, które na całym świecie rozeszły się w liczbie 80 milionów egzemplarzy.

David Lynch

Prawdziwy człowiek renesansu: reżyser, scenarzysta, producent, aktor, artysta wizualny, malarz i muzyk. Napisał muzykę już do swojego pierwszego filmu, Głowa do wycierania (wespół z Alanem R. Spletem). W późniejszych latach nagrywał zarówno solo, jak i we współpracy z takimi twórcami jak jego nadworny kompozytor Angelo Badalamenti, szkocka skrzypaczka Jocelyn Montgomery, amerykańska wokalistka Julee Cruise oraz polski pianista Marek Żebrowski. Lynch był też (lub nadal jest) członkiem zespołów Bluebob, Thought Gang i Void Ensemble.

Michał Milowicz

Największy rozgłos przyniosły mu role w komediach gangsterskich Olafa Lubaszenki, Chłopaki nie płaczą i Poranek kojota. Nie każdy jednak wie, że karierę rozpoczął już wcześniej, bo na początku lat 90., i nie przed kamerą, lecz na deskach stołecznego Teatru Dramatycznego, gdzie grał m.in. w musicalu Metro Janusza Józefowicza. Nazywany „polskim Elvisem Presleyem”, długo zwlekał z wydaniem debiutanckiej płyty – i choć krążek Teraz wiesz (2003) ukazał się w apogeum jego kariery, nie odniósł zawrotnego sukcesu i nie doczekał się następcy.

Taylor Momsen

Skradła serca widzów rolą Cindy Lou Who, uroczej sześcioletniej dziewczynki, która zaprzyjaźnia się z tytułowym stworem w Grinch: Świąt nie będzie Rona Howarda. Później zagrała jeszcze w kilku filmach, jednak ostatecznie porzuciła karierę w Hollywood dla muzyki – jest gitarzystką i wokalistką rockowej grupy The Pretty Reckless, której czwarty album, Death By Rock And Roll (2021) ukazał się w zeszłym roku. „W muzyce mogę być sobą” – mówi Momsen. „Muzyka jest bardziej osobista, bo sama ją piszę i jestem zaangażowana w każdy krok”.

Eddie Murphy

Lata 80. w dużej mierze należały do niego – począwszy od popularnego programu Saturday Night Live, poprzez kinowe hity w rodzaju 48 godzin Waltera Hilla i Gliniarza z Beverly Hills Martina Bresta, aż po singiel Party All the Time, który był wielkim przebojem i pociągnął za sobą sukces debiutanckiego albumu How Could It Be (1985). Kolejne płyty – So Happy (1989) i Love’s Alright (1993) – nie sprzedawały się już tak dobrze, toteż Murphy zawiesił działalność muzyczną. W 2013 roku powróciłem z utworem Red Light w duecie ze Snoop Lionem.

Keke Palmer

Po mało pamiętnym debiucie kinowym w Barbershop 2: Z powrotem w interesie Kevina Rodneya Sullivana i epizodach w telewizyjnych serialach (m.in. Dowody zbrodni, Życie przede wszystkim, Prawo i bezprawie oraz Ostry dyżur) w wieku 13 lat wybiła się główną rolą w filmie Akeelah i jej nauczyciel Douga Atchisona, za którą zdobyła kilka prestiżowych nagród. Na fali popularności szybko ukazał się jej solowy album So Uncool (2007), ale pomimo dobrego odbioru płyta nie była spodziewanym przebojem. Od tamtej pory nagrywa tylko single i mixtape’y.

Gwyneth Paltrow

Jej pierwsze nagrania pochodzą z filmu Tylko w duecie Bruce’a Paltrowa, gdzie śpiewała zarówno solo (Bette Davis Eyes), jak i u boku Hueya Lewisa (Cruisin’). Dekadę później formuła została powtórzona przy okazji Country Strong Shany Feste – aktorka zaśpiewała tam cztery piosenki, w tym temat tytułowy oraz Me and Tennessee, singlowy duet z Timem McGrawem. Poza tym same drobnostki: kilka piosenek zaśpiewanych z członkami obsady Glee i garść występów gościnnych, m.in. na płytach Sheryl Crow, Coldplay, Holly Williams i Matthew Morrisona.

Cezary Pazura

Trudno w to uwierzyć, ale najpopularniejszy aktor polskiego kina lat 90. – obok Bogusława Lindy i Marka Kondrata – w czerwcu tego roku obchodził 60. urodziny. W ciągu ostatniego dziesięciolecia jego kariera znacznie zwolniła, a on sam pojawia się częściej na swoim wideoblogu w serwisie YouTube niż na kinowych i telewizyjnych ekranach. Kiedyś był jednak gwiazdorem z prawdziwego zdarzenia i zapewne ten czynnik zadecydował o wydaniu Płyty stereofonicznej (1999) promowanej singlem Przystojny jestem. Był to żart, ale taki, który nikogo nie rozśmieszył.

Joe Pesci

Jeśliby trzymać się chronologii, to odtwórca Tommy’ego DeVito w Chłopcach z ferajny Martina Scorsese zaczynał karierę artystyczną od muzyki, a nie od filmu: najpierw jako gitarzysta grupy Joey Dee & The Starliters (tej samej, w której przez chwilę grał Jimi Hendrix), a następnie wokalista pod pseudonimem Little Joe (płyta Little Joe Sure Can Sing!, 1968). Nie zdobył jednak popularności jako muzyk, a następne albumy nagrał już jako uznany, nagradzany aktor. Były to Vincent LaGuardia Gambini Sings Just for You (1998) oraz Still Singing (2019).

Oliver Reed

Ikona brytyjskiego kina. Zasłynął z kreacji w filmach Michaela Winnera (System, Żartownisie, I’ll Never Forget What’s’isname) i Kena Russella (Zakochane kobiety, Diabły, Mahler, Lisztomania, Tommy) oraz w produkcjach wytwórni Hammer Horrors. W latach 60. wydał kilka singli z muzyką pop – The Wild One (1961), Sometimes (1962) i Baby It’s Cold Outside (1962) – lecz bez większego powodzenia. Cierpiał na alkoholizm, zmarł na atak serca w pubie na Malcie po spożyciu ośmiu pint piwa, dwunastu kieliszków rumu, połowy butelki whisky i kilku porcji koniaku.

Keanu Reeves

Przypadkowe spotkanie Keanu Reevesa i Roberta Mailhouse’a w centrum handlowym na początku lat 90. dało początek grupie Dogstar (poprzednie nazwy: Small Fecal Matter i Big Fucking Shit/Big Fucking Sound). Do grającego na basie Reevesa i obsługującego zestaw perkusyjny Mailhouse’a dołączył śpiewający gitarzysta Gregg Miller, zastąpiony później przez Breta Domrose’a. Zespół otwierał koncerty Davida Bowiego i wydał dwie płyty, Our Little Visionary (1996) i Happy Ending (2000), po czym zakończył działalność. Podobno od niedawna znów grają razem.

https://www.youtube.com/watch?v=ceTauvhuTq4

Jason Schwartzman

Przez prawie dziesięć lat bębnił w zespole Phantom Planet, z którego odszedł po nagraniu albumu Phantom Planet (2004), bo priorytetem stała się dla niego ścieżka aktorska. Nie zamierzał jednak rezygnować z muzyki i wkrótce powołał do życia solowy projekt Coconut Records. Nagrał w jego ramach trzy krążki: Nighttiming (2007), Davy (2009) i soundtrack do filmu Goats (2012), a także temat przewodni do serialu Znudzony na śmierć. Piosenki nagrywane pod tym szyldem pojawiły się również w filmach Palo Alto Gii Coppoli i Projekt: Monster Matta Reevesa.

Steven Seagal

Kiedyś ceniony artysta sztuk walki i gwiazdor kina akcji (Nico i Liberator Andrew Davisa, Wygrać ze śmiercią Bruce’a Malmutha, Szukając sprawiedliwości Johna Flynna itd.), ostatnimi czasy znany głównie z pełnienia obowiązków zastępcy szeryfa, oskarżeń o molestowanie seksualne i popieranie Władimira Putina. W tym wszystkim ginie gdzieś muzyczna ścieżka Seagala, który jako wokalista i gitarzysta nagrał dwie płyty z pogranicza country, bluesa i world music: Songs from the Crystal Cave (2005) i Mojo Priest (2006). Są one równie złe, jak jego wybory życiowe.

Gary Sinise

Ceniony aktor i reżyser, który w mocno lewicującym Hollywood jest kimś w rodzaju pariasa, jako że głosi konserwatywne poglądy i głosuje na partię republikańską (popierał Johna McCaina i Mitta Romneya, ale nie Donalda Trumpa). Jako zdeklarowany patriota założył grupę Lt. Dan Band, której działalność związana jest z United Service Organization – charytatywnym ruchem zapewniającym wsparcie dla żołnierzy amerykańskiej armii i ich rodzin. Nazwa zespołu pochodzi od porucznika Dana, którego Sinise zagrał w filmie Forrest Gump Roberta Zemeckisa.

Kevin Spacey

Zanim w 2017 roku jego kariera uległa załamaniu na skutek oskarżeń o molestowanie seksualne, które ciągną się za nim po dziś dzień, był to jeden z najbardziej cenionych aktorów w historii kina. Jakkolwiek potoczą się jego dalsze losy, kreacje Spaceya w Siedem Davida Finchera, Podejrzanych Bryana Singera i American Beauty Sama Mendesa należą już do kanonu X muzy. Wykazywał także talenty wokalne – samodzielnie zaśpiewał wszystkie piosenki w wyreżyserowanym przez siebie Wielkim życiu, filmowej biografii piosenkarza i aktora Bobby’ego Darina.

John Stamos

Dla większości widzów to przede wszystkim Blackie Parrish ze Szpitala miejskiego oraz Jesse Katsopolis z Pełnej chaty. Ale ten amerykański aktor greckiego pochodzenia jest też uzdolnionym muzykiem, który opanował grę na flecie, gitarze i perkusji. Dorobek płytowy Stamosa jest nad wyraz skromny – jedna płyta z grupą Shades of Blue, zatytułowana po prostu Shades of Blue (1994) i garść rozproszonych nagrań, gdzie pojawił się w charakterze gościa. Z drugiej strony nie każdy może powiedzieć o sobie, że dzielił scenę z legendarną formacją The Beach Boys. On może.

Kiefer Sutherland

„Zadałem sobie pytanie: co kocham w aktorstwie i muzyce? Co stanowi wspólny mianownik? Dla mnie to opowiadanie historii, a muzyka jest zupełnie innym sposobem opowiadania” – wyjaśniał Sutherland powody swojej decyzji o rozpoczęciu kariery estradowej. Jak na razie wydał trzy płyty z szeroko pojętym country: Down in a Hole (2016), Reckless & Me (2019) i Bloor Street (2022). Trzeba przyznać, że jego chropowaty głos sprawdza się w tym stylu. „Pierwszy hollywoodzki akt hobbystyczny nieskrępowany konwencją” – pisał dziennikarz „Guardiana”.

Billy Bob Thornton

Jeszcze w latach 70. walił w bębny w blues-rockowej kapeli Tres Hombres, z którą wydał nawet jedną płytę – Gunslinger (1983). W kolejnej dekadzie związał się z południowoafrykańską formacją Jack Hammer, czego świadectwem jest album Jack of All Trades (1987). Na przełomie wieków, już po sukcesach kinowych, wydał cztery solówki (Private Radio, 2001; The Edge of the World, 2003; Hobo, 2005 i Beautiful Door, 2007), a następnie założył grupę The Boxmasters, która nagrała tuzin albumów. Uwaga! Potrafi być opryskliwy w trakcie wywiadów.

Bruce Willis

Mało kto już dziś pamięta, że jedna z najjaśniejszych gwiazd kina lat 90. we wcześniejszej dekadzie odniosła sukces na polu muzycznym. Przebojowe single Under the Boardwalk (drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów) i Respect Yourself (z udziałem The Pointer Sisters) utorowały drogę albumowi The Return of Bruno (1987) w barwach legendarnej wytwórni Motown. Jego następca, If It Don’t Kill You, It Just Makes You Stronger (1989), nie był już tak udany. Przez wiele lat śpiewał i grał na harmonijce ustnej w towarzystwie grupy The Accelerators.

https://www.youtube.com/watch?v=UTIjgkp0Xws

Michał Żebrowski

Swego czasu był obiektem westchnień wrażliwych licealistek, pretensjonalnych poetek i mrocznych studentek polonistyki. Grywał u najgłośniejszych polskich reżyserów: Feliksa Falka (Samowolka), Filipa Bajona (Poznań 56), Andrzeja Wajdy (Pan Tadeusz), Jerzego Hoffmana (Ogniem i mieczem) i Romana Polańskiego (Pianista). Był też pierwszym odtwórcą Wiedźmina, ale tym raczej trudno się chwalić. Wydał kilka płyt, w tym Lubię, kiedy kobieta (2001), na której śpiewał romantyczne ballady u boku Anny Marii Jopek, Kasi Nosowskiej i Kasi Stankiewicz.