ŚMIERĆ w Hollywood! Aktorzy ZAMORDOWANI w prawdziwym życiu

Czekamy w napięciu na najnowszy film Quentina Tarantino, Once upon a time in Hollywood – jednym z poruszanych w nim wątków będzie brutalna zbrodnia, której ofiarą padła między innymi piękna młoda aktorka, Sharon Tate. Zanim kolejne dzieło reżysera trafi na nasze ekrany, przyjrzyjmy się kilku innym morderstwom dokonanym na aktorach.

Peter Arne (właśc. Peter Albrecht 1918-1983)

Był brytyjskim aktorem filmowym, teatralnym i telewizyjnym. Wystąpił w ponad 50 produkcjach – przez polskich widzów kojarzony jest z serii Różowa Pantera, filmu Sama Peckinpaha Nędzne psy lub popularnego swego czasu serialu telewizyjnego Dalekie pawilony. W latach 40. znany był także z defraudacji sporej kwoty, którą pisarka Mary Renault zainwestowała w zaproponowane przez niego przedsięwzięcie – budowę mieszkań dla imigrantów. Mieszkania nigdy nie powstały, a Arne wraz ze swoim ówczesnym partnerem, Jackiem Corkiem, przez pewien czas wiedli spokojne, luksusowe życie.

Peter Arne został zamordowany we własnym mieszkaniu w Knightsbridge 1 sierpnia 1983 r. Sąsiedzi zgłosili głośną awanturę. Przybyli na miejsce funkcjonariusze znaleźli ciało aktora – został zabity polanem z kominka. Głównym podejrzanym był Giuseppe Perusi, nauczyciel z Verony, który mieszkał w pobliskim parku. Arne kupował dla niego czasami jedzenie. Cztery dni po zdarzeniu ciało Perusiego wyłowiono z Tamizy. Policja uznała, że Perusi pobił Arnego na śmierć, po czym popełnił samobójstwo. Przyczyna jego brutalnego zachowania pozostaje nieznana.

Nozomi Momoi (1978-2002)

Urodziła się w Tokio. Była niesłychanie popularną aktorką japońską, wystąpiła w ponad 100 filmach pornograficznych, co w jej przypadku daje ok. 10 premier miesięcznie. Była znana jako „słodka buzia i wielkie cycki”. Nozomi, w odróżnieniu od sporej części aktorek porno, czerpała prawdziwą przyjemność z tej pracy i nie pozwalała sobie na odpoczynek. Poszukując ciągle nowych wyzwań, pod koniec życia odchodziła powoli od tematyki gwałtów na niewinnych uczennicach i chętnie przyjmowała bardziej dominujące role. Według słów jednej z jej przyjaciółek Nozomi planowała odejść z branży i spróbować swoich sił na deskach teatru.

12 października 2002 roku Nozomi została znaleziona martwa nad rzeką Narai. Aktorkę ugodzono nożem 6 razy, oblano benzyną i podpalono. W pobliżu stał zaparkowany jej samochód, który także został spalony. W środku znajdowały się zwłoki mężczyzny. Początkowo sądzono, że mężczyzna zamordował Nozomi i popełnił samobójstwo. Cztery lata później w procesie zainicjowanym przez rodziców aktorki sąd uznał, że oboje padli ofiarą nieznanego mordercy.

David Bacon (1914-1943)

Pochodził z bardzo dobrej rodziny bostońskiej – jego ojciec zasiadał we władzach Uniwersytetu Harvard oraz stanu Massachusetts. Bacon znał Jamesa Stewarta i Henry’ego Fondę, zanim odnieśli sukces. Tak jak oni, próbował swoich sił w aktorstwie, przeprowadził się najpierw do Nowego Jorku, potem do Los Angeles, gdzie poznał i poślubił Gretę Keller, piosenkarkę.

W swoich wspomnieniach Keller ujawniła, że Bacon był homoseksualistą, a ich małżeństwo służyć miało wyłącznie budowie odpowiedniego wizerunku. W 1942 roku Bacon poznał ekscentrycznego milionera, Howarda Hughesa, który obiecał mu rolę Billy’ego Kida w swoim filmie Wyjęty spod prawa. Do angażu nie doszło, ale Hughes załatwił Baconowi rolę w niskobudżetowym serialu The Masked Marvel. Keller twierdziła, że Bacon, który był kochankiem Hughesa, czuł się upokorzony takim obrotem sprawy.

13 września 1943 roku Bacon jechał swoim samochodem przez Santa Monica. Świadkowie twierdzą, że nagle zjechał z drogi i zatrzymawszy się, wydostał się z pojazdu. Kiedy się do niego zbliżyli, poprosił jeszcze o pomoc, ale po chwili zmarł. W jego plecach znaleziono niewielką ranę, prawdopodobnie od sztyletu. Narzędzia zbrodni, a także samego mordercy, nigdy nie odnaleziono. W chwili śmierci Bacon miał na sobie strój kąpielowy. W samochodzie znajdowały się jego portfel oraz aparat fotograficzny, w którym podobno zachowało się tylko jedno zdjęcie – nagiego, uśmiechniętego Bacona na plaży.

Lana Clarkson (1962-2003)

Znana także jako „prawdziwa Xena”, była amerykańską aktorką występującą w filmach fantasy klasy B. Na koncie miała występy w takich produkcjach jak Łowca śmierci, Królowa barbarzyńców, Amazonki z Księżyca czy Barbarzyńska królowa II. Ich producent, Roger Corman, stawiał na niewymagającą rozrywkę złożoną ze nieskomplikowanej akcji i kobiecej nagości. Lana Clarkson odnajdywała się w tych rolach bardzo dobrze.

3 lutego 2003 roku Phil Spector, producent muzyczny, wyszedł tylnym wyjściem ze swojego domu w Los Angeles. W ręku trzymał broń. Kiedy na miejsce przyjechała policja, Spector powiedział: „Wydaje mi się, że ją zabiłem”. Ciało Lany Clarkson znaleziono wewnątrz domu. Para poznała się kilka godzin wcześniej w House of Blues, gdzie pracowała Clarkson. Po zakończonej pracy wsiadła ze Spectorem do jego limuzyny i pojechali do jego domu. Weszli do środka, a kierowca został w samochodzie na zewnątrz. Niecałą godzinę później usłyszał strzał.

Spector był sądzony za zabójstwo Clarkson w dwóch procesach, w roku 2007 i 2008. Został skazany na 19 lat pozbawienia wolności. Został także pozwany przez matkę Lany, Donnę Clarkson. Strony zawarły ugodę, której treści nie ujawniono.

Rob Knox (1989-2008)

Był brytyjskim aktorem znanym z serii o Harrym Potterze. Pojawił się w roli Marcusa Belby’ego w części szóstej cyklu i podpisał kontrakt na część finałową. Karierę aktorską rozpoczął już w wieku lat 11, a po raz pierwszy na ekranie pojawił się w roku 2004 – w filmie Antoine’a Fuquy Król Artur.

Knox został dźgnięty nożem przez napastnika, który zaczepiał jego młodszego brata Jamiego przed wejściem do pubu w Londynie. W chwili śmierci miał zaledwie 18 lat. Tragiczne zdarzenie odbiło się szerokim echem w brytyjskiej prasie, a morderca, Karl Norman Bishop, został skazany na dożywocie z prawem do wcześniejszego zwolnienia nie wcześniej niż po 20 latach. Ani w trakcie procesu, ani po jego zakończeniu nie okazał skruchy za swój czyn.

Dominique Dunne (1959-1982)

Aktorka amerykańska, pojawiła się w kilku produkcjach telewizyjnych w latach 1979-1982, ale najbardziej znana jest z roli Dany Freeling w kultowym już horrorze Tobe’a Hoopera i Stevena Spielberga Duch z 1982 roku.

Rok wcześniej dwudziestodwuletnia aktorka poznała Johna Sweeneya, kucharza z restauracji Ma Maison. Zaczęli się spotykać. Ich związek należał do burzliwych, na tle chorobliwej zazdrości chłopaka dochodziło do scen, kłótni i bijatyk. Dunne kilkakrotnie chroniła się przed rozjuszonym Sweeneyem w domu rodziców. Wreszcie zdecydowała się ostatecznie zakończyć związek. Kilka tygodni po zerwaniu, 30 października 1982 roku, Dunne cieszyła się z roli w serialu telewizyjnym V. Była we własnym domu, w towarzystwie Davida Packera, kolegi z planu, z którym ćwiczyli swoje kwestie, kiedy nagle pojawił się tam Sweeney.

Dunne wyszła do niego na zewnątrz i Packer słyszał, jak się kłócą. Kiedy awantura przybrała na sile, zadzwonił na policję, ale nie uzyskał pomocy. Zadzwonił więc do kolegi i powiedział mu, że gdyby został znaleziony martwy, to mordercą jest John Sweeney. Packer wyszedł na zewnątrz, gdzie zobaczył Sweeneya klęczącego nad ciałem Dunne, z rękami na jej gardle. To Sweeney poprosił Packera, żeby zadzwonił po policję. Kiedy przyjechali, przyznał się, że zabił byłą dziewczynę i chciał popełnić samobójstwo.

Dominique żyła jeszcze, kiedy przewożono ją do szpitala. Była w śpiączce, a jej mózg nie wykazywał żadnej aktywności. 4 listopada rodzice podjęli decyzję o odłączeniu jej od aparatury podtrzymującej życie.

Sweeney został skazany za nieumyślne spowodowanie śmierci na jedyne sześć lat więzienia. Rodzina Dunne była oburzona taką kwalifikacją czynu. Morderca wyszedł na wolność po trzech latach i siedmiu miesiącach odsiadki.

Bob Crane (1928-1978)

Amerykański aktor, perkusista i prezenter radiowy. Był związany z Radiem CBS, na którego antenie gościły w owym czasie takie sławy, jak Marilyn Monroe, Frank Sinatra czy Bob Hope. Bob Crane zdobył sobie przydomek „króla fal radiowych Los Angeles”, a późniejszą sławę aktorską zdobył jako gwiazda komedii Hogan’s Heroes. Serial święcił tryumfy w latach 1965-1971, a Crane za swoją rolę dwukrotnie był nominowany do nagrody Emmy. Po zakończeniu emisji Crane kontynuował karierę w innych produkcjach telewizyjnych oraz na deskach teatralnych.

W czerwcu 1978 roku zwłoki aktora zostały znalezione w jego apartamencie w Scottsdale. Śledztwo ujawniło, że popularny aktor i prezenter filmował i fotografował uczestników swoich licznych seksualnych eskapad, nierzadko bez ich wiedzy i zgody. Crane został pobity na śmierć, i choć narzędzia zbrodni nie odnaleziono, przypuszcza się, że był nim statyw do aparatu fotograficznego. Wokół szyi denata okręcono kabel elektryczny. Głównym podejrzanym był przyjaciel Crane’a, John Henry Carpenter, który towarzyszył mu podczas jego wypadów. Jego winy nie udało się udowodnić, a sam Carpenter do śmierci w 1998 roku twierdził, że nie miał nic wspólnego z zabójstwem Crane’a.

W 2016 roku przeprowadzono analizy próbek krwi znalezionych w samochodzie Carpentera w roku 1983 – jedna z nich pochodziła od nieznanego mężczyzny, druga nie nadawała się do testów. Sprawa Crane’a pozostaje otwarta.

Adrienne Shelly (1966-2006)

Urodziła się w Queens, w Nowym Jorku, jako Adrienne Levine. Karierę aktorską zaczęła jako dziesięciolatka. W latach 1989-1990 wystąpiła w filmach Hala Hartleya – Niewiarygodnej prawdzie i Zaufaniu. Oprócz aktorstwa parała się także pisaniem scenariuszy i reżyserią – jej ostatni film, Kelnerka, otrzymał kilka nagród w środowisku kina niezależnego.

W 2006 roku Adrienne miała 40 lat, trzyletnią córkę i zapewne wiele planów życiowych. 1 listopada niestety została znaleziona martwa we własnym mieszkaniu. Jej ciało wisiało w kabinie prysznicowej i policja podejrzewała samobójstwo. Na skutek interwencji męża artystki, Andy’ego Ostroya, przeprowadzono dokładne śledztwo, które ujawniło w łazience Shelly odciski palców podejrzanego. Okazał się nim 19-letni robotnik budowlany, Diego Pillco, który przyznał się do zamordowania artystki i upozorowania jej samobójstwa. Według jego własnych słów Adrienne poprosiła Diego, żeby pracował ciszej, na co on rzucił w nią młotkiem.

Przerażony, że aktorka doniesie na niego władzom i zostanie deportowany, podążył za nią do jej mieszkania i tam ją zaatakował. Później zmienił zeznania, twierdząc, że zwrócił uwagę na wracającą do domu Shelly i po prostu za nią poszedł. Pillco został skazany za morderstwo na 25 lat pozbawienia wolności bez prawa do zwolnienia warunkowego.

Sprawa morderstwa Adrienne Shelly wywołała w Stanach Zjednoczonych burzliwą dyskusję na temat nielegalnych imigrantów – Pillco w chwili popełnienia zbrodni miał nadal ponad 10 000 dolarów długu za przemyt do Stanów Zjednoczonych. Jego motywem były frustracja oraz rabunek. Mąż Adrienne, Andy Ostroy, pozwał firmę zatrudniającą Pillco, Bradford General Contractors. Pozew został oddalony.

Wbrew pozorom, aktorzy nie są bogami ponad zwyczajnymi ludźmi. Ich też imają się nieszczęścia, choroby i śmierć. Pozostaje sobie życzyć, żeby takich tragedii, jak wyżej opisane, było jak najmniej tak w ich różowym świecie spełnionych marzeń, jak i naszym, nieco bardziej przyziemnym.