SEQUELE – American Pie

Czwórka przyjaciół: Jim, Kevin, Finch i Oz podczas imprezki postanawiają stracić dziewictwo przed pójściem do college’u. Żeby w jakiś sposób „zmotywować się” robią z tego wyścigi – kto pierwszy ten lepszy. Dodatkowym ułatwieniem dla Jimiego jest Nadia, uczennica z zagranicznej wymiany międzyszkolnej, która zamieszkuje u niego w domu. Pomocą i dobrą radą służy mu też troskliwy ojciec, a we wszystko miesza się nieobliczalny Stifler.

Ogromny przebój z 1999 roku to odświeżenie nieco zapomnianych komedii młodzieżowych z mocnym akcentem erotycznym (pamiętacie „Lody Na Patyku” czy „Porky’s”?). Jak przystało na lata 90-te akcenty te zostały jeszcze bardziej uwypuklone i są dosadniejsze. Niemniej zabawa przy oglądaniu jest przednia, oczywiście nie dla każdego. Lecz kto lubi taki humor nie będzie zawiedziony, wręcz przeciwnie.

Po roku studiów, przyjaciele ponownie spotykają się w wakacje na gigantycznej imprezie. Jim znów nie może sobie poradzić z problemami natury erotycznej, Stifler ponownie robi za największego pajaca. Oz i Heather mają nie mały orzech do zgryzienia z powodu studiów we Francji. Finch próbuje tajnych praktyk z japońską Tantrą i znów ma ochotę na mamę Stiflera. Druga część szarlotkowej trylogii okazuje się najlepszą.

To co śmieszyło w pierwszej części został zwielokrotnione, ta sama ogromna obsada nie zawiodła. Humor odrobinę odważniejszy i dłuższe histeryczne napady śmiechu dowodzą, że druga część wcale nie musi być gorsza.

Jim i Michelle po kilkuletniej bliższej znajomości zaręczają się. Co oznacza, że zaczynają się przygotowania do ich… ślubu. Poszukiwania sukienki dla panny młodej, wieczór kawalerski, poznanie się rodzin oraz wybór gości to problemy z jakimi muszą się bohaterowie uporać. Nie zaproszony na wesele Stifler nie daje za wygraną. Finałowa część trylogii odrobinę rozczarowuje.

Niby jest podobnie, ale obsada z poprzednich części znacznie się uszczupliła, wprowadzone elementy „cukierkowate” wypadają na niekorzyść i Stifler jakby już mniej śmieszny (a scena z truflami to prawdziwy „rarytas”:). Film swoje zarobił i cieszył się sporą popularnością.

Matt Stiffler marzy o sławie swojego starszego brata i pragnie zostać cenionym producentem filmów porno. Nadarza się wspaniała okazja, by choć częściowo nabrać doświadczenia, gdy po wyrzuceniu ze szkoły, Matt zmuszony został do wyjazdu na obóz muzyczny. Okablowując przede wszystkim łazienki płci pięknej zaczyna okres zdjęciowy. Jednak sam pada ofiarą strzały amora, i zakochuje się w jednej z dziewcząt.

Te traumatyczne przeżycie zmienia go całkowicie i z projektu chce się wycofać. Okrojony budżet, brak „podstawowej” obsady, brak świeżych pomysłów to tylko niektóre wady czwartej części cyklu. W filmie pojawiają się dwie postaci z poprzednich części: pan Levenstein w roli instruktora w campusie oraz jako pedagog (!!!) Sherminator. Jednak i to filmu nie ratuje. Dla wybrednych pojawiła się wersja „unrated”.

Erik Stiffler to nieopierzony młodzieniec, który wciąż, mimo edukacji studenckiej, nie stracił dziewictwa. Przygnębiony tym faktem, próbuje namówić do kopulacji swą dziewczynę. Ta niestety zbywa go, proponując „przepustkę” czyli wolny od siebie weekend i możliwość zawierania „bliższych znajomości” bez późniejszych konsekwencji. Erik, po krótkiej rozmowie z panem Levensteinem (który został dziadkiem), wyrusza do swojego kuzyna Dwighta, który wraz z paczką znajomych zaznajamia go z „prawdziwym” życiem studenckim i zaprasza na coroczny bieg „Nagiej Mili”.

To już drugi film skierowany od razu do dystrybucji video, i kolejni przedstawiciele rodu Stifflerów, których poznajemy. Film prezentuje momentami wybitnie niskie poczucie humoru, które nawet lubiącym ten rodzaj (np. piszącemu te słowa) może humor… zepsuć. Na szczęście kilka scenek jest znośnie śmiesznych (niezawodny Eugene Levy), co stawia ten film nieco wyżej niż nieszczęsną 4. część.

Przyjaciele Erik Stiffler, Coozeman i Ryan rozpoczynają naukę w college’u. W studencki świat wprowadzi ich kuzyn Erika – Dwight, który jest niekwestionowanym liderem w organizowaniu imprez pełnych pięknych studentek, i ogromnych ilości alkoholu. Świeżaki wzorem swego guru wstępują do domu Beta, przedtem przechodząc testy, wykonując charakterystyczne zadania. Tymczasem zbliża się spore niebezpieczeństwo w postaci konkurencyjnego domu GEK.

Szykuje się konfrontacja braterstw. Ileż można? – to pytanie ciśnie się na usta. Formuła ewidentnie się wyczerpała. Żarty dawno przestały śmieszyć. Nie ratuje przed katastrofą niezawodny do tej pory Eugene Levy, któremu najwyraźniej nie zależy w czym gra. Film w którym zanikają nawet występujący w poprzednich częściach w szczątkowych ilościach scenariusz. Straszne, za przeproszeniem, ścierwo.

Rob, Nathan i Lube to trzech kolegów ze szkolnej ławy, którzy nie dostąpili jeszcze zaszczytu utraty dziewictwa. Interesuje ich praktycznie każdy ruszający się obiekt płci pięknej. Podczas niefortunnego wieczoru Rob staje się współsprawcą pożaru szkolnej biblioteki, w której znajduje legendarną „Księgę Miłości”, otoczoną prawdziwym kultem. Niestety podręcznik uległ w większej części zniszczeniu.

Przyjaciele postanawiają go odrestaurować, a to wymaga spotkania z jej autorami. Odwiedzają pana Levensteina, który był pierwszym twórcą. Dumny jestem z siebie, że potrafię wytrzymać do końca takiego filmu. Poziom z odcinka na odcinek spada, a w tym przypadku, osiąga już niemalże dno. Wciąż udaje się namówić Eugene’a Levy (mam wrażenie, że podpisał jakiś dożywotni kontrakt z producentami serii) na kolejne występy, choć i tak nic z tego dla widza (czytaj: wesołego) nie wynika. Humor przekracza kolejne granice. Tym razem jest to spółkowanie ze zwierzętami (!) i próby żartów kazirodczych. Proszę, nie pytajcie co w tym robi Rosanna Arquette.

Jim z Michelle wybierają się do swojego rodzinnego miasteczka na zjazd absolwentów rocznika ’99. Na miejscu spotykają dawno nie widzianych dobrych znajomych: Oza, Kevina i Stiflera. Odżywają wspomnienia z czasów szkolnych. Przed zjazdem Jim wpada w spore tarapaty związane z imprezą urodzinową swojej dawnej sąsiadki, a także nie może rozwiązać swoich problemów małżeńskich.

U niektórych odżywają dawne uczucia. Pomysł na realizację tego filmu był strzałem w dziesiątkę. Dawni bohaterowie wrócili, ale są doroślejsi, i tym samym zmienił się nieco klimat w porównaniu do poprzednich odsłon kinowych. Jest bardziej sentymentalnie i nostalgicznie, ale także wiarygodnie. Nie zapomniano o tym z czego „szarlotka” słynie – czyli prostego, aczkolwiek skutecznego humoru. Wciąż jest przezabawnie, frywolnie i momentami obrzydliwie (wszystko w granicach normy), w czym bryluje rzecz jasna Stifler. Być może nowych fanów ta część nie zyska, ale zadowoli byłych nastolatków, którzy wraz z Jimem i spółką dorastali. Najlepszy komediowy „powrót po latach” ostatnimi czasy.

CIEKAWOSTKI:

• Każda z pierwszych trzech części zawiera prolog, w którym możemy zobaczyć Jima i jego ojca w kłopotliwych sytuacjach.
• Część pierwsza oraz druga zostały na vhs i dvd wydane kolejno w wersjach: „unrated” i „unseen” czyli z dodatkowymi scenami, których „nie wypadało” prezentować w kinach 🙂
• Aż 44 aktorów powtórzyło swe role w drugiej części „American Pie.
• Część trzecia w Australii i Wielkiej Brytanii miała tytuł „American Pie: The Wedding”.
• Od części czwartej filmy zostają wydane od razu na rynek DVD.
• Rolę ojca Jima (twórcy ujawnili jego imię dopiero w piątej części) zaproponowano Billowi Paxtonowi.
• Z części drugiej wycięto scenę z ojcem Stifflera (grał go Chris Penn). Nie spodobała sie na pokazach testowych.
• Steven Stiffler ma kilku kuzynów. W 4 części pojawił się Matt, w 5 i 6 Erik i Dwight, a w 7 Scott.
• Część szósta jest bezpośrednią kontynuacją „piątki”.
• Jedynym aktorem, który zagrał we wszystkich częściach serii jest Eugene Levy.

CZY BĘDZIE KOLEJNA CZĘŚĆ?

Bardzo sensowne i eleganckie zamknięcie wątków „oryginalnej” trylogii w ósmym filmie z cyklu sugeruje, że na tym filmie zakończy się produkcja tej serii. Jednak doświadczenie nakazuje przypuszczać, że to jeszcze nie koniec i spin-offów (patrz części 4-7) realizowanych na rynek DVD z pewnością kilka w najbliższym czasie powstanie.

Tekst z archiwum film.org.pl