SEQUELE – Lody na patyku

Izrael, lata 50-te dwudziestego wieku.

Trójka nieodłącznych, szkolnych przyjaciół Benji, Huey i Bobby spędza czas głównie na podrywaniu dziewczyn. Najlepiej idzie to Bobby’emu, lokalnemu przystojniakowi, któremu żadna się nie oprze. Podrywa uroczą Nikki, w której zakochał się Benji, zdający sobie sprawę, że Bobby’emu chodzi jedynie o „zaliczenie kolejnej panienki” i zdobycie jej dziewictwa. Bobby dopina celu, a skutkiem tego jest ciąża Nikki. Nie mając oparcia w swym niedawnym partnerze, otrzymuje pomoc od Benji’ego, który zdobywa pieniądze na zabieg usunięcia ciąży. Początek legendarnej serii filmów, które były ogromnie popularne na przełomie lat 80-tych i 90-tych, w dobie złotej ery video w Polsce.

Niemiecki dubbing i fatalna jakość obrazu nie przeszkadzała w oglądaniu czegoś, co wtedy było dla Polaków świeże – komedii erotycznej. Ta część jest najbardziej poważna z całego cyklu, podejmuje dość nieprzyjemny temat, jednak wiarygodności i głębi nie ma co oczekiwać, bo wszystko jest podane z humorem, inna sprawa, że nie najwyższych lotów. Film był prekursorem takich serii filmowych jak Porky’s czy American Pie.

Wrażliwy i romantyczny Benji po raz kolejny zakochuje się w nowej dziewczynie. Jest nią Tammy. Kompletnie traci dla niej głowę. Po wielu podchodach w końcu udaje mu się zaprosić ją na randkę.

Po udanych, wspólnie spędzonych chwilach, Benji planuje na imprezie u Huey’a namówić Tammy na seks. Ta oburzona wychodzi, co wykorzystuje Martha, dziewczyna gospodarza imprezy. Suma summarum przez dziewczyny i swa głupotę trójka przyjaciół obraża się na siebie, oskarżając się kolejno o zdradę i kłamstwa. Sequel wielkiego hitu jeszcze momentami jest zaskakująco poważny, ale coraz większe dawki humoru i nagości wyraźnie rozluźniają i sprawiają, że jeśli tylko zaakceptuje się taką konwencję, można całkiem nieźle się bawić przed telewizorem i powspominać dawne czasy. Jak zwykle w wypadku tej serii fantastyczna jest ścieżka dźwiękowa, z niezwykle melodyjnym, radosnym i bezpretensjonalnym rock’n’rollem lat 50-tych, 60-tych i 70-tych.

Benji ponownie jest szczęśliwie zakochany, przynajmniej tak myśli jego dziewczyna Doris.

Wspólne randki, spacery i romantyczne kolacje zbliżają ich do siebie coraz bardziej. Do czasu, kiedy w mieście pojawia się „stara miłość” – Nikki (gra ją inna aktorka niż w części pierwszej). Automatycznie chłopak znów traci dla niej głowę i rozpoczyna niebezpieczną grę na dwa fronty, spotykając się z obiema dziewczynami. Zaślepiony miłością do Nikki, postanawia powiedzieć o wszystkim Doris, która jednak uprzedza go i sama się o wszystkim dowiaduje. Tymczasem do miasteczka przyjeżdża Frida, kuzynka Benji’ego, w której zadurzają się Bobby, Huey a nawet ojciec Banji’ego, Ramek. Typowy wakacyjny film, pełen dziur scenariuszowych, niewyszukanego humoru, jednak nie pozbawiony klimatu frywolnej zabawy, może się przydać do oglądania ze znajomymi przy piwku.

Oczywiście, trzeba przymknąć oko na nieudolną momentami grę aktorską i słaby warsztat reżyserski. Niemniej to tylko i aż wciąż Lody Na Patyku.

W doskonałych humorach Bobby, Huey i Benji spędzają słoneczne wakacje podglądając i podrywając dziewczyny.

Nieoczekiwanie dla nich samych zostają brutalnie tych przyjemności pozbawieni z powodu powołania do wojska. Chłopaki nie byliby sobą, gdyby i z tej sytuacji nie potrafili wybrnąć. Łamiąc regulamin nawiązują kontakt z żeńską grupą wojskową. Bobby rozpoczyna podryw z sukcesem, Huey ma jak zwykle z tym niemałe problemy, natomiast Benji po raz kolejny zakochuje się, tym razem w pięknej Renee. Zabawy z dziewczętami za wszelką cenę chce ukrócić sierżant George Ramirez, największy wróg trójki przyjaciół. Jak przystało na komedię erotyczną jest tu sporo humoru jak i golizny w „miękkim” wydaniu. Film jest najlepszym z cyklu, najbardziej charakterystycznym i najzabawniejszym. Duża zasługa w tym aktora grającego niezapomnianego sierżanta Ramireza. Pozycja obowiązkowa dla każdego fana izraelskiej serii. Dodatkowo znakomita ścieżka dźwiękowa.

Bez swoich kompanów Huey ponownie wraca do armii.

Ponownie też przechodzi wyczerpujące szkolenie pod dowództwem sierżanta George’a Ramireza, który za punkt honoru obrał sobie lepszy wynik od kompanii kapitan Fletcher. Tymczasem do koszar przyjeżdżają norweskie oddziały na pokojowe manewry. To świetna okazja dla Huey’a, aby się trochę rozerwać i poderwać jakąś atrakcyjną blondynkę. Spin-Off cyklu powiela schematy swego poprzednika. Niestety film jest nierówny, a aktor Zachi Noy nie jest w stanie unieść ciężaru roli, będącej jedyną pierwszoplanową. Jednak zabawny drugi plan trochę mu w tym arcytrudnym zadaniu pomaga. Dla fanów cyklu.

Wrażliwy Benji któregoś dnia zauważa, że młodsza siostra jego przyjaciela Bobby’ego, Ginny wyrosła na piękną i atrakcyjną kobietę.

Jak to z Benjim bywa zakochuje się w niej, a dziewczyna odwzajemnia uczucie. Oboje jednak wiedzą, że absolutnie o niczym nie może dowiedzieć się Bobby i spotykają się w tajemnicy. Prawda jednak szybko wychodzi na jaw, a wściekły Bobby wymusza na Benji’m przyrzeczenie, że już nigdy nie będzie się z Ginny spotykał. Po małym eksperymencie, trójka przyjaciół znów w komplecie. Znów fabuła przedstawia się poważnie, na szczęście, przedstawione jest to z humorem i luzem, więc nie ma co się obawiać dramatu młodych kochanków, a nieskrępowanej, wielkiej, erotycznej imprezy filmowej. Obowiązkowo wtórnej i banalnej, ale kogo to obchodzi?

Podczas gdy Bobby przebywa na wakacjach w Stanach Zjednoczonych, dwójka jego przyjaciół świetnie daje sobie radę w podrywaniu dziewczyn bez niego.

Huey zostaje wplątany w niemiłą dla niego sytuację. Niefortunnie zostaje przyłapany na flirtowaniu z Fatimą, która okazuje się być… córką sierżanta Ramireza. Ojciec dowiadując się co nieco o „parze”, postanawia, że się zaręczą a wkrótce pobiorą. Ten stan rzeczy wprawia w niemałe zakłopotanie Huey’a. Tymczasem Benji po raz kolejny traci głowę dla nowopoznanej dziewczyny Dany, której dobrze sytuowani rodzice zaplanowali już przyszłość, łącznie z przyszłym mężem. To samej zainteresowanej bardzo się nie podoba. Jeden ze słabszych odcinków, oczywiście wtórny i przewidywalny, ale bez jednego z głównych bohaterów traci urok.

Producenci próbowali ratować się wprowadzeniem ponownie do scenariusza, postaci cieszącej się niezwykłą popularnością – sierżanta Ramireza. To uratowało film od klapy. Jak zwykle nie zawiódł świetny dobór utworów.

Podczas nieobecności rodziców Huey’a, trójka przyjaciół „wypożycza” sobie samochód, automatycznie ułatwiając sobie podrywanie dziewczyn.

Przejażdżka kończy się jednak dla nich fatalnie. Huey uderza w drzewo. Jak się okazuje naprawa będzie bardzo kosztowna, a jedynym wyjściem z sytuacji jest zatrudnienie się w hotelu Beachfront. To poza korzyściami finansowymi odbije się pozytywnie także na ich życiu seksualno-uczuciowym. Benji zakochuje się (znów nieszczęśliwie) w Sandy, która wkrótce zaręczać się będzie z bogatym biznesmenem, Bobby cieszy się jak zwykle ogromnym wzięciem, a Huey jak zwykle popada w coraz większe tarapaty. Jedna z najzabawniejszych części, pozbawiona zbędnej ciężkości i powagi. Film bezwzględnie należy oglądać (jak i inne odcinki) z ogromnym przymrużeniem oka, ciesząc zmysły wzroku i słuchu, zostawiając sobie na inny seans dramaty egzystencjalne.

Mimo ukończenia szkoły i wejścia w dorosłe życie, Benji, Bobby i Huey wciąż trzymają się razem.

Razem też planują pracować. Huey namawia Bobby’ego i Benji’ego do kupna podupadłej knajpki na plaży. Największym problemem są pieniądze. Kiedy jednak odkrywa, że córka właściciela obiektu, Polly jest zakochana w Benjim, namawia kolegę aby się nią odpowiednio „zajął. Okazuje się jednak, że Polly zakochana jest w.. Bobbym, a ten z kolei w Tami. Jednak dla dobra kolektywu zgadza się na randkę. Oczywiście nie wszystko idzie zgodnie z planem, a ojciec Polly, podejrzewając o co chodzi chłopakom, zastanawia się nad rezygnacją z tańszego sprzedania baru. Film zrealizowany przez Niemców, którzy wszystko wygładzili.

Humor pozbawili pazura, postanowili powstrzymać się od pokazywania nagości. Wszystko stało się mdłe, blade i bez zadziorności poprzednich części. Można sobie darować.

Benji zakochuje się tym razem w Laisie, pięknej córce zaborczego Yehudy, który obserwuje niemal każdy krok swojej córki i żony.

Chłopak ma więc na karku obserwatora, który nie pozwoli skrzywdzić swego „dziecka”. Bobby próbuje poderwać Rinę, jednak kłopot w tym, że ta jest dziewczyną lidera gangu – Yakiego. Kiedy jednak randki dochodzą do skutku, okazuje się, że Bobby jest bardziej zainteresowany dziewczyną Benjiego. Film jest prequelem, jednocześnie próbą powrotu Lodów Na Patyku na duże ekrany. Filmu nie widziałem, ale wnioskuję, że próba się nie powiodła, bo kolejnych części już nie nakręcono. Jak widać sentyment do oryginalnych odtwórców głównych ról wśród widzów pozostał, a jeden Zachi Noy z oryginalnej obsady (odtwarzający inną rolę) wiosny nie uczynił. Pewnie na niepowodzenie filmu miał wpływ konflikt pomysłodawcy serii Boaza Davidsona z producentami tego obrazu.

CIEKAWOSTKI:

• Cała seria (poza Summertime Blues) została zrealizowana w Izraelu, lecz dla ułatwienia główne tytuły w tym opracowaniu postanowiłem podawać w języku niemieckim. Przede wszystkim dlatego, że jednak łatwiej zorientować się w tym, niż hebrajskim języku (więcej osób go kojarzy), a także dlatego, że do Polski te filmy trafiły zdubbingowane przez naszych zachodnich sąsiadów i pod niemieckimi tytułami są rozpoznawalne. Jednak gwoli ścisłości podaję również oryginalne hebrajskie tytuły.
• W zależności od miejsca wyświetlania filmów, różnie nazywają się bohaterowie cyklu, co wynika z różnic językowych odbiorców.

  I tak hebrajskie Bentzi (romantyk), Momo (przystojniak) i Yudale (gruby) to odpowiednio Benji, Bobby i Huey. Ja przy opisie trzymałem się tej drugiej wersji, gdyż właśnie tak zapamiętałem bohaterów Lodów Na Patyku.

• 5 część z kolei, to właściwie spin-off cyklu, czyli druga część Polowania Na Zająca.
  
• Cykl Lody Na Patyku miał szczęście do obsady, która niemal zawsze trzymała się w całości.

  Jako jedyny we wszystkich 10 częściach zagrał Zachi Noy (czyli gruby Huey). W ostatniej zagrał co prawda nie swą charakterystyczną postać, lecz przemknął na drugim planie jako Yehuda. Imponującą liczbę razy w cyklu pojawił się Yftach Katzur (8) grający Benji’ego oraz Jonathan Sagall (Bobby – 7).

• Na drugim planie regularnie lub mniej regularnie pojawiali się: Avi Hadash (Victor – 4 razy – 1,3,6,7), Dvora Kedar (Sonia, matka Benji’ego – 7 razy – 1,2,3,4,6,7,9), Menasha Warshavsky (Ramek, ojciec Benji’ego – 5 razy – 1,2,3,4,6), którego w dziewiątej części zastąpił Dan Hardan, Rachel Steiner (Martha – 3 razy – 1,2,3), Olga Spandorf (Vera – 5 razy – 1,2,3,4,7), Joseph Shiloah (sierżant George Ramirez – 3 razy – 4,5,7), Dvora Bakon (Marshmallow – 2 razy – 4,5) i Mosha-Ish Kassit (kapitan – 2 razy – 4,5).
• Ekipa producencko-realizacyjna, też właściwie była stała. Pomysłodawca serii Boaz Davidson wyreżyserował pierwsze 4 części. Więcej niż raz za kamerą siadali: Zvi Shissel (5,10) i Dan Wolman (6,7). Scenarzystami byli: Boaz Davidson (1,2,3,4,6), Eli Taylor (1,2,3,4,5,6,10) i Sam Waynberg (3,4).
• Yoram Globus aż dziewięciokrotnie produkował Lody Na Patyku (prócz przedostatniej części), jego kolega Menahem Golan wyprodukował części 1,2,3,4,6,7,8 a Sam Waynberg 2,3,6 i 8.
• Sporo problemów było z 10 częścią. Boaz Davidson zaskarżył twórców filmu do sądu, twierdząc, że tylko on ma prawa do filmu.

  Mimo tego ze starej ekipy pozostały trzy osoby: scenarzysta Eli Taylor, producent Yoram Globus i aktor Zachi Noy.

• Konflikt na linii Menahem Golan – Jonathan Sagall powstał przy produkcji 7 części (tej z „numerkiem” 6), gdzie w końcu aktor zrezygnował z roli (pojawił się jedynie w retrospektywach). Na szczęście w kolejnych filmach powrócił. Ta część nie była też szczęśliwa dla reżysera, który został wyrzucony z planu, mimo tego jego nazwisko pojawiło się w napisach końcowych.
• W 1982 roku reżyser i pomysłodawca serii Boaz Davidson nakręcił w USA remake pierwszego filmu z cyklu pod tytułem The Last American Virgin, który również krążył na kasetach video w Polsce pod tytułem Ostatnia Amerykańska Dziewica.
• Dwa filmy dotarły do Europy w okrojonych wersjach. Część druga została skrócona o 12 minut, a czwarta aż o 23 minuty.
• Budżet 4 części wynosił 1 milion dolarów.
• Największy sukces cała seria odniosła (poza oczywiście Izraelem) w Niemczech, które późniejsze odcinki również współprodukowały. Doszło do tego, że część 9 (z „numerkiem” 8) została w całości przez Niemców zrealizowana w języku niemieckim.
• Część pierwsza była gigantycznym sukcesem w rodzimym Izraelu, którą obejrzało 1,400,000 widzów, co przy ówczesnym pięciomilionowym narodzie było naprawdę imponującym wynikiem.
  
• W 1994 roku powstał pilot serialu Lemonade w reżyserii Yftacha Katzura (Benji), w głównej roli wystąpił on sam oraz Zachi Noy, Anat Atzmon i Dan Turgeman. Miała to być luźna kontynuacja Lodów Na Patyku, choć bohaterowie, których grali, nosili te same imiona, co aktorzy ich grający.

  Skończyło się jedynie na pilocie, serialu nigdy nie nakręcono.

• Podobnie jak filmy, ogromnym sukcesem (jak nie większym) cieszyły się albumy z muzyką do tych filmów. Znów modne i na topie stały się piosenki z lat 50-tych i 60-tych. Poza regularnymi soundtrackami co jakiś czas wydawana popularne składanki typu „The Best Of…”.

CZY BĘDZIE KOLEJNA CZĘŚĆ?

W 2004 roku, pojawiły się pierwsze informacje o kolejnej części. Producent Yoram Globus wyraził zainteresowanie kontynuacją tematu, podobnie jak cała klasyczna obsada (Sagall, Noy i Katzur) a nawet Anat Azmon. Film miałby opowiadać o dorosłej już trójce głównych bohaterów. Niestety do tej pory o filmie nic nie słychać.

Tekst z archiwum film.org.pl.