Connect with us

Publicystyka filmowa

KINO EUROPEJSKIE: Peter Greenaway

KINO EUROPEJSKIE: PETER GREENAWAY to fascynująca podróż przez różnorodność natury i kultury w artystycznym stylu mistrza kina.

Published

on

KINO EUROPEJSKIE: Peter Greenaway

„Jedyną ewentualną bronią artysty jest zachwyt nad różnorodnością natury i kultury i próba okiełznania chaosu narzędziem artystycznej ironii…”

  • Peter Greenaway urodził się 5 kwietnia 1942 roku w Newport (Wielka Brytania).
  • W pierwszej połowie lat 60-tych studiował na wydziale malarstwa w Walthamstow School of Art.
  • W latach 1965-1976 pracował jako montażysta w Central Office of Information. W tym okresie rozpoczął swoją przygodę z kinem; realizował krótko- i średniometrażowe filmy, które szybko przyniosły mu uznanie na festiwalach międzynarodowych.
  • W 1980 roku zadebiutował pełnometrażowym filmem fabularnym – był to Katalog wypadków.

    Ale dopiero kolejny film – Kontrakt rysownika – uczynił go sławnym.

  • W 1994 roku Greenaway po raz pierwszy wystawił operę pt. Rosa, czyli koński dramat – od tego roku pracuje również jako reżyser spektakli operowych i teatralno-baletowych.
  • Greenaway jest nie tylko reżyserem, ale także scenarzystą, aktorem, malarzem, montażystą, autorem zdjęć, krytykiem, pisarzem, organizatorem wystaw.
  • Jako mały chłopiec był namiętnym kolekcjonerem owadów.
  • 8-częściowa konstrukcja filmu Zet i dwa zera odpowiada 8 stadiom ewolucji według Darwina, natomiast liczba 7 w Brzuchu architekta jest nawiązaniem do siedmiu wieków architektury rzymskiej. Bardzo ważna jest dla reżysera liczba 92, będąca liczbą ofiar z Katalogu wypadków, liczbą gier z Wyliczanki czy apokaliptyczną liczbą Armageddonu. W najnowszym filmie Tulse Luper Suitcases mamy 92 walizki.
  • Księgi Prospera nakręcone zostały na podstawie dramatu Szekspira pt. „Burza”, natomiast inspiracją dla filmu 8 & 1/2 kobiety było 8 i pół F. Felliniego.
  • Greenaway przyznaje się do fascynacji filmami Alaina Resnaisa, ceni także filmy Godarda i W. Allena.
  • Muzykę do wielu jego filmów skomponował Michael Nyman – ich drogi rozeszły się w 1991 roku.
  • 1978 – Spacer przez HChicago Hugo Award
  • 1980 – Katalog wypadków – British Film Institute Award
  • 1981 – Dzieło Boże – Melbourne Short Films i Sydney Short Film
  • 1987 – Brzuch architekta – Nominacja do Złotej Palmy na MFF w Cannes
  • 1988 – Wyliczanka – Best Artistic Contribution na MFF w Cannes
  • 1988 – Wyliczanka – Nominacja do Złotej Palmy
  • 1989 – Kucharz, złodziej, jego żona i jej kochanek – Nagroda za reżyserię na MFF w Sitges (Hiszpania)
  • 1995 – The Pillow Book – La Distincion Glace Gervais na MFF w Cannes
  • 1996 – The Pillow Book – Nagroda za najlepszy film i zdjęcia na MFF w Sitges (Hiszpania)
  • 1999 – 8 & 1/2 kobiety – Nominacja do Złotej Palmy na MFF w Cannes
  • 2003 – Tulse Luper Suitcases – Nominacja do Złotej Palmy na MFF w Cannes

Zafascynowanie malarstwem, plastycznością obrazów, wizualność filmowego świataaktorzy wielokrotnie wcielają się w rolę modeli pozujących do obrazu, natomiast plenery stanowią określone tło.

Brak podporządkowania fabuły aktorom czy intrydzefilmy Greenawaya są oparte wyłącznie na wyobraźni reżysera. Każdy film zaczyna się od idei, która staje się treścią opowiadanej historii (np. Zet i dwa zera – idea ewolucji, darwinizmu; Brzuch architekta – idea odpowiedzialności artysty wobec sztuki oraz idea nieśmiertelności; Dzieciątko z Macon – idea niewinności, którą świat chce zniszczyć, ponieważ się jej boi).

Advertisement

Stosowanie ironii, czarnego humoru, groteski.

Współgranie dźwięku i obrazu – muzyka podkreśla emocjonalną wymowę poszczególnych scen, pełni rolę swoistego komentarza do przedstawionych wydarzeń, a także wyraża i wyznacza strukturę fabularną (np. w Kontrakcie rysownika mamy 12 rysunków i odpowiadających im 12 fragmentów muzycznych).

Advertisement

Gloryfikacja istniejącej w sztuce mistyfikacji, imitowania rzeczywistości, istniejących fałszerstw, plagiatów, zapożyczeń (Zet i dwa zera – nawiązania do twórczości słynnego Vermeera – filmowym, fałszywym w tym przypadku Vermeerem staje się jeden z bohaterów – chirurg Van Meegeren).

Akcentowanie iluzyjności sztuki – Greenaway podkreśla w swoich filmach to, iż są one jedynie sztucznym tworem, nie mającym nic wspólnego z rzeczywistością – celem jest zbudowanie dystansu między widzem, a tym, co ogląda.

Advertisement

Wykorzystywanie różnego rodzaju zestawień, wyliczanek, statystyk (H jak House, Katalog wypadków, Śmierć w Sekwanie, The Pillow Book, Wyliczanka). Niezwykle istotnym elementem jego filmów jest także zafascynowanie porządkiem, symetrią, strukturą.

Podkreślanie opozycji „natura-kultura” (reżyser przyznaje jednak, iż oba te bieguny mają ze sobą coś wspólnego – oba są zaborcze w stosunku do jednostki ludzkiej).

Advertisement

Stosowanie słów-kluczy i symboli (np. woda jako symbol śmierci; ogród zoologiczny; lot).

Poetyka nadmiaru, nawiązania do estetyki barokowo-manierystycznej – nagromadzenie rekwizytów, odwołania do innych dzieł – konkretnych obrazów, mitologii, literatury; powiązanie wątków z poszczególnych filmów, wielopoziomowość fabuły i konstrukcji filmowej.

Advertisement

Częste mieszanie piękna z turpizmem, sztuki z naturą, życia ze śmiercią.

Podporządkowanie filmowego świata regułom rządzącym w grach – widz sam musi te zasady odkryć po to, by zrozumieć sens danej historii.

Advertisement

Zafascynowanie cielesnością, fizjologią człowieka – bohaterowie rodzą się, umierają, jedzą, wymiotują – wszystko to ukazane jest w sposób dosłowny, bez upiększeń, naturalistycznie.

Eksperymentowanie z cyfrowymi technikami obróbki obrazu (nakładanie na siebie obrazów, łączenie ich z tekstem, miksowanie ścieżek).

Advertisement

Wybrane filmy krótkometrażowe, średniometrażowe i telewizyjne:

  • 1966 – Drzewo (Tree)
  • 1966 – Pociąg („Train)
  • 1967 – Rewolucja (Revolution)
  • 1967 – Pięć pocztówek ze stolic (5 Postcards from Capital Cities)
  • 1969 – Interwały (Intervals)
  • 1971 – Erozja (Erosion)
  • 1973 – H jak House (H is for House)
  • 1975 – Okna (Windows)
  • 1975 – Woda (Water)
  • 1976 – Goole by numbers
  • 1976 – Rekonstrukcja pionowych obiektów (Vertical Features Remake)
  • 1977 – Drogi telefonie (Dear phone)
  • 1978 – Spacer przez H (Walk through H)
  • 1978 – 1-100
  • 1979 – Zandra Rhodes
  • 1980 – Dzieło Boże (Act of God)
  • 1983 – Czterech Amerykańskich Kompozytorów (Four American Composers)
  • 1984 – Making a Splash
  • 1985 – W pokojach (Inside Rooms)
  • 1988 – Fear of Drowning
  • 1988 – Śmierć w Sekwanie (Death in the Seine)
  • 1989 – A TV Dante
  • 1989 – Hubert Bals Handshake
  • 1991 – M jak Man, Music, Mozart (M is for Man, Music, Mozart)
  • 1991 – A Walk Through Prospero’s Library
  • 1992 – Rosa
  • 1993 – Darwin
  • 1995 – Stairs 1 Geneva
  • 1995 – Lumiere i spółka (Lumiere et Compagnie)
  • 1997 – The Bridge
  • 1999 – Śmierć kompozytora (Death of the Composer)

Pełnometrażowe filmy fabularne:

  • 1980 – Katalog wypadków (The falls)
  • 1982 – Kontrakt rysownika (The Draughtsman’s Contract)
  • 1985 – Zet i dwa zera (Zed and Two Noughts)
  • 1987 – Brzuch architekta (The Belly of an Architect)
  • 1988 – Wyliczanka (Drowning by Numbers)
  • 1989 – Kucharz, złodziej, jego żona i jej kochanek (The Cook, the Thief, His Wife and Her Lover)
  • 1991 – Księgi Prospera (Prospero’s Books)
  • 1993 – Dzieciątko z Macon (Baby of Macon)
  • 1996 – The Pillow Book
  • 1999 – 8 i Pół kobiety (8 & 1/2 Women)
  • 2003 – Tulse Luper Suitcases
  • 2003 – Tulse Luper Suitcases, Episode 3
  • 2004 – Tulse Luper Suitcases, Part 2
  • 2004 – Wizje Europy (Visions of Europe fragment European Showerbath)
  • 2005 – A life in suitcases
  • 2007 – Nightwatching
  • Kosecka B., Piotrowska A., Kocołowski W.: „Panorama kina najnowszego – 1980-1995”.
    Wydawnictwo Znak. Kraków, 1997
  • Stron internetowa: www.republika.pl/hegelmogiel/greenaway.htm

Tekst z archiwum film.org.pl.

 

Advertisement

 

 

Advertisement
Advertisement
Kliknij, żeby skomentować

Zostaw odpowiedź

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *