Apostołka feminizmu. 5 najlepszych ról CHARLIZE THERON

Po raz pierwszy widziałem ją albo w Adwokacie diabła, albo Klątwie skorpiona. Nawet już dzisiaj nie pamiętam. Dopiero jednak w Monster przykuła moją uwagę, ale co ciekawe, nie skojarzyłem jej z poprzednimi filmami. Stało się coś podobnego jak w przypadku Cilliana Murphy’ego, gdyż nie dałem Charlize Theron szansy na sławę, chociaż byłem pod wrażeniem roli Aileen.

Advertisement

Przyznaję się także do tego, że nie zapamiętałem nawet nazwiska aktorki. Sytuację zmienił dopiero całkiem średni Aeon Flux. A dalej już się potoczyło. Teraz Charlize Theron jest jedną z moich ulubionych blond aktorek i dostrzegam w niej szansę na zmianę parytetów w zawłaszczonym przez męskie postaci kinie sensacyjnym.

Aileen Wuornos, Monster (2003), reż. Patty Jenkins

Tak wiele nienawiści jest w tej roli, społecznie skumulowanego przez lata cierpienia. Trudno nieraz uwierzyć, że Aileen to Theron, zwłaszcza dzisiaj, gdy Charlize ma na swoim koncie role pięknych kobiet zarówno w filmach, jak i w reklamach. Niewątpliwie przez ostatnie lata wypiękniała, stając się posągową krasawicą, łączącą w swojej postaci zmysłową kobiecość z wieloma męskimi cechami. W Monster za to była jak pierwotna siła, bez żadnej erotycznej otoczki. Czyste wyobrażenie zemsty, a jednocześnie naturalnej obrony.

Dlatego trudno jej nie kibicować. Nieważne, że dokonuje morderczych czynów. Prawo stanowione codziennie udowadnia, że nie daje rady oddziaływać naprawdę wychowawczo na gwałcicieli. Ofiary w końcu więc muszą wziąć sprawy we własne ręce. Powinny jedynie uważać, żeby chęć zemsty nie wymknęła im się spod kontroli.

Cesarzowa Furiosa, Mad Max: Na drodze gniewu (2015), reż. George Miller

W sumie nie było trudno powtórzyć charakter niedostępnej, kobiecej postaci z Prometeusza (Meredith Vickers), święcie przekonanej o tym, że ma rację.

Tyle że bohaterce Mad Maxa przeznaczono lepiej zaplanowany koniec, przynajmniej pod względem dramatycznym. Cesarzowa Furiosa może się wydawać postacią z pozoru nie do zagrania dla Charlize Theron, przede wszystkim ze względu na mało postapokaliptyczną urodę aktorki. Dlatego na fantastyczność roli Furiosy złożyło się kilka czynników – wrodzony talent Theron rzecz jasna, ale i jej chęć konwersji wyglądu, rezygnacja z kobiecości, co dla wielu aktorek jest trudne, a nawet jeśli się na to już zdecydują, nigdy przed kamerą nie mogą poczuć się swobodnie. Nasza solenizantka nie tylko była w swoim świecie, ale i została prawdziwą królową fabuły najnowszego Mad Maxa, dopełniając genialność całego tego odjechanego widowiska.

Josey Aimes, Daleka północ (2005), reż. Niki Caro

Nakrył cię z innym? Dlatego ci włoił? – tak wita córkę ojciec, który zbudował swój ciasny świat na dwóch filarach – męskich rządach i wsparciu ich przez równie męskiego Boga. W świecie, gdzie kobiety traktuje się jak rozpłodowe bydło, tylko właśnie tak skrzywdzona przez życia bohaterka, Josey Aimes, ma na tyle siły i determinacji, żeby po pierwsze: iść do pracy w kopalni, a po drugie: zbuntować się przeciw mobbingowi czy też zjawisku fali.

To przecież mężczyźni są jak zwykle dobrzy w biciu kobiet, ale do walki o zmianę świata mają już za miękkie przyrodzenie. Lepiej odegrać się na kobietach, i to tych pracujących w kopalni, a wydawać by się mogło, że wszyscy jadą na tym samym wózku. Uprzedzenia płciowe są jednak silniejsze. Charlize Theron jako Josey Aimes wykorzystała doświadczenie wyniesione z Monster, chociaż wygląda znacznie bardziej przystępnie niż Aileen. Seksiści określiliby ją jako szarą, zwykłą, wręcz nieatrakcyjną, ale i tak można w pracy zapytać, czy lubi od tyłu, albo złapać ją za piersi.

Na tym polega wykorzystywanie poprzez strach, chociaż paradoksalnie i tak w rzeczywistości górników utraty pracy boją się wszyscy. Faceci jednak są na tyle słabi, że konwertują ów lęk na bezrozumną przemoc wobec słabszych.

Meredith Vickers, Prometeusz (2012), reż. Ridley Scott

Przypomnę tylko, że odtwarzana przez Theron Meredith Vickers była córką Petera Weylanda, a więc twórcy i sponsora ekspedycji na LV-223, a wiemy, jak ona się skończyła.

Przyznaję, mam trochę żalu do Scotta, że nie pozwolił rozwinąć się postaci Vickers, zwłaszcza że miała ona oparcie w charyzmatycznej osobowości Charlize Theron. Pozostał niedosyt zwłaszcza dlatego, że wiele scen sugeruje, że Meredith jest silną wojowniczką, niemal jak Ellen Ripley. Wizualnie nie jest może wykreowana na aż tak konkurującą z mężczyznami, ale jej czyny świadczą o jakimś głębokim zamyśle reżyserskim czy scenariuszowym, który jednak z jakichś niezrozumiałych względów nagle upadł. To Meredith nie chce wpuszczenia zakażonych na Prometeusza, sama również wychodzi na pierwszą linię z miotaczem ognia i spala zainfekowanego Hollowaya.

Wreszcie okazuje swoją seksualną władczość, niemal rozkazując Jankowi (Idris Elba), żeby stawił się w jej kajucie w celu odbycia stosunku potraktowanego jak potrzeba czysto higieniczna. Wszystko to wychodzi Charlize Theron bez najmniejszego zająknięcia. Zostaje jednak stłumione na rzecz Noomi Rapace. Całe szczęście, że niedługo potem pojawiła się Cesarzowa Furiosa. Tam Charlize Theron dopełniła swój wizerunek silnej postaci w kinie science fiction.

Lorraine Broughton, Atomic blonde (2017), reż. David Leitch

Miałem solidny dylemat, czy wybrać tę rolę, czy może skierować się w bardziej komercyjne sfery grania pod publiczkę, i to wyświechtanymi środkami z Gorącego tematu. Czasem jednak dość w kinie mam propagandy, a wolę doświadczyć czystej rozrywki, zwłaszcza przedstawionej tak seksownie władczo, jak w Atomic blonde. Paradoksalnie takie postawy aktorskie i regularnie stosowane w kinie przeniesienie akcentów na kobiecą główną bohaterkę mogą dać o wiele więcej pożytku niż filmy będące laurkami dla określonych ruchów ideologicznych. Jednorazowe akcje przeciw molestowaniu po prostu szybko są zapominane, a osłabianie patriarchatu, z którego wynika postawa molestujących, najlepiej dokonuje się poprzez żmudne, podprogowe rycie u podstaw. Oni muszą czuć szacunek, a może również bać się i/lub mieć świadomość nieuchronności kary.

Charlize Theron w roli Atomowej blondynki ma 100 razy więcej energii niż Jennifer Lawrence jako Czerwona jaskółka. Akcja, czy też zniszczenie, jakie sieje wokół siebie Charlize, jest tak wysokooktanowa jak mleko (czy też alkohol) wysączony prosto z cycka Dziewicy Maryi. Pamiętacie ten świetny cytat z Jamesa McAvoya?

Bonus

Andromache ze Scytii, The Old Guard (2020), reż. Gina Prince-Bythewood

Silna, niezależna, bez makijażu, bez kobiecej fryzury, bez wymyślnych strojów, z bronią w ręku – taka Charlize fascynuje na tym samym poziomie, co jej standardowa, kobieca wersja np. z produkcji Gorący temat.

Na początku wydawało mi się, że The Old Guard powieli schematy kina superbohaterskiego, że główne postaci będą miały jakieś abstrakcyjne supermoce, a tu niespodzianka – ich jedyną zdolnością jest nieśmiertelność. Reszta, czyli sztuka walki leży w granicach zdolności czysto ludzkich. Z nieśmiertelnością jednak łączy się mnóstwo problemów, i właśnie ich przedstawienie w filmie jest świeże. Nie obraziłbym się więc, gdyby powstał sequel.