SZYBKA PIĄTKA #121. Najgorsze filmy 2019 roku

Po beczce miodu – jakim niewątpliwie były przyznane w weekend przez naszą redakcję Złote Kraby – dorzucamy łyżkę dziegciu. Nasi redaktorzy przedstawiają ich zdaniem najgorsze filmy minionego roku.

Filip Pęziński

1. X-Men: Mroczna Phoenix – jedna z być może najważniejszych marek popkulturowych XXI wieku, bo wprowadzająca – wraz Spider-Manem Sama Raimiego – superbohaterów w ramy współczesnych, udanych blockbusterów, kilkanaście lat później dobiega końca.

W napisanym na kolanie, pozbawionym wsparcia Bryana Singera (reżyserem Mrocznej Phoenix był dotychczasowy scenarzysta serii) widowisku, po raz kolejny (!) obserwujemy przemianę Jean Grey w potężnego Feniksa. Totalny anty-blockbuster. Bez ani jednego ciekawego pomysłu, dobrze zagranej sceny, chwytliwego żartu czy dobrze zainscenizowanej sceny akcji. Smutne pożegnanie.

2. Gwiezdne wojny: Skywalker. Odrodzenie – najbardziej bolesny seans 2019 roku. W ramach mojego ukochanego uniwersum postanowiono ostatecznie zakończyć rozpoczętą w 1977 roku sagę i zrobiono to w ramach: a) bardzo chaotycznie napisanego, niezgrabnego i paradoksalnie tak przepakowanego formą i treścią, że aż nużącego blockbustera b) zawracającego kijem wszystkie decyzje scenarzysty poprzedniej odsłony serii, stworzonego pod hejterów Ostatniego Jedi zwieńczenia losów poznanych w 2015 roku bohaterów c) zupełnie niesatysfakcjonującego, opartego na absurdalnie głupich decyzjach i założeniach finału serii. Dotychczasowe Gwiezdne wojny od Disneya lubiłem, niektóre nawet bardzo. Tym razem wyszło dno.

3. Glass – M. Night Shyamalan jak obiecał w finale Split, tak zrobił, czyli połączył losy postaci granej przez Jamesa McAvoya z losami bohatera granego przez Bruce’a Willisa w Niezniszczalnym. Oba te filmy bardzo cenię, a sam pomysł uważałem za na tyle oryginalny, że po prostu ciekawy. Niestety, Shyamalan chyba znudził się nim już na poziomie pisania scenariusza, a gotowy film jest dłużącym się smutem.

4. Men in Black: International – produkcyjny koszmar, w którym studio nie było w stanie dojść z reżyserem do porozumienia w wizji filmu, przerodziło się w blockbuster, o którym zapomnieć można już w momencie, kiedy na ekranie pojawiają się napisy końcowe. Szkoda Tessy Thompson i Chrisa Hemswortha. Thor: Ragnarok udowodnił, że mogą stanowić świetny duet.

5. Ja teraz kłamię – rodzimi twórcy próbują tworzyć kino gatunkowe. No i fajnie. Szkoda, że próba to kompletnie nieudolna.

Odys Korczyński

1. Złe miejsce – jaką bolesną pomyłką był ten film, zwłaszcza, że uznałem go za adaptację książki Deana Raya Koontza. Szybko przekonałem się, że ten filmopodobny produkt nie ma z nią nic wspólnego. Może i dobrze, bo powieść Koontza nie zasługuje na takiego gniota. W Złym miejscu złe jest dosłownie wszystko, a paradoksalnie najmniej owo tytułowe. Współczesne kino nie ma szczęścia do horrorów.

2. X-Men: Mroczna Phoenix – jaka tam ona mroczna. Porażką kończą się wszelkie marvelowskie próby odpowiedzi na górnolotnie sformułowane pytania: Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?, Skąd pochodzimy? Amerykańscy twórcy jednak niestrudzenie próbują, bo tak naprawdę nie zależy im na rzeczowych wywodach, na pokazaniu widzowi czegoś wartościowego. Chodzi o tanią propagandę okraszoną efektami specjalnymi, na której można zarobić krocie. Tutaj jednak nie wyszło.

3. Spider-Man: Daleko od domu – produkcja ewidentnie przeznaczona dla nastolatków, chociaż spodziewałbym się i wolał jednak, żeby mieli lepszy gust. Ten film nic nie wnosi do sensu istnienia całego uniwersum Avengersów Jest półproduktem umożliwiającym zebranie trochę kasy z biletów. Jednocześnie pogrąża Spider-Mana w coraz boleśniejszych ramach postaci drugoplanowej wśród marvelowskich superbohaterów. Człowiek-pająk staje się takim klauniątkiem.

4. 6 Underground – Ilość akcji w akcji jest tu zawrotna, wręcz na granicy skutecznej percepcji. Nie da się tego filmu oglądać. Od samych zabiegów montażowych można dostać apopleksji. Żeby jeszcze gdzieś między tymi rozwałkami, przypadkiem zaplątała się jakaś bardziej rzeczowa akcja.

5. Avengers: Koniec gry – a sądziłem, że polubię Avengersów. Po Infinity War tliła się we mnie jeszcze nadzieja, że Marvel się opamiętał i nareszcie usunie za pomocą Thanosa wszystkich tych superbohaterów, którzy są najmniej poważni, dojrzali, czy jak ich tam inaczej opisać. Nic bardziej mylnego. Powstała więc kolejna patetyczna sztampa. Cóż za blamaż.

Gracja Grzegorczyk

1. Hellboy – bardzo wyczekiwany przeze mnie film, okazał się być jednym wielkim rozczarowaniem. Nie wiem, czy większa obrazą była tu liczba ku**w i innych inwektyw rzucanych na ekranie, czy po prostu spuszczenie w toalecie materiału źródłowego.

Niestety twórców zgubił brak wyobraźni, przez co projekty potworów w CGI wyglądają nijako, zaś scenariusz praktycznie nie istnieje. I tylko zastanawia mnie, co Ian McShane robił w tym potworku. Nie wiem, ile dostał za swój występ, ale za to wiem, że zdecydowanie nie było warto. Cała reszta to bluzgi, kolejne idiotyczne walki i antagonistka, która jest równie drewniana, jak bracia Mroczek. Niestety, ale nie warto.

2. X-Men: Mroczna Phoenix – kolejna już próba opowiedzenia origin story Mrocznej Feniks a.k.a. Jean Grey. Niestety to próba chybiona. Fatalne aktorstwo, fatalny scenariusz i do bólu znana wszystkim historia nie są w stanie sprawić, że choć przez chwilę byłam zainteresowana tym, co dzieje się na ekranie. I żal mi tylko McAvoya i Fassbendera, który przecież dobrze zaczęli w reboocie serii, by potem niestety się zupełnie pogubić. Niestety, ale Mroczna Feniks to był przysłowiowy gwóźdź do trumny do całej franczyzy, którą pewnie nieprędko znów zobaczymy na dużym ekranie.

3. Godzilla 2: Król Potworów – gdyby ktoś powiedział mi kiedyś, że film o Godzilli może być nudny, to bym go wyśmiała. Niestety ostatnio takie sytuacje zdarzają się coraz częściej. Zapowiedzi tej odsłony były epickie. I przyznam szczerze, że czekałam z niecierpliwością na finałowy pojedynek. Niestety otrzymałam jedno wielkie rozczarowanie. Chyba jeszcze większe, aniżeli w przypadku poprzedniego filmu. Tam przynajmniej był Brian Cranston, a tu dostajemy nijaką Jedenastkę ze Stranger Things. Ta produkcja to jedna wielka porażka. Muszę z bólem przyznać, iż oglądanie prehistorycznych ogromnych rekinów okazuje się być dużo lepszą rozrywką.

4. Polityka – Patryk Vega powinien wziąć sobie do serca radę i zamiast skupiać się na taśmowym kręceniu kolejnych bubli, przysiąść raz a porządnie do scenariusza. Wówczas może udałoby mu się stworzyć kolejnego Pitbulla. A tak mamy mało sensowny zlepek memicznych momentów z naszego politycznego rodzimego podwórka. Wbrew szumnym reklamom, w tym filmie tak naprawdę żadne sekrety nie zostały odkryte. Wszystko to jest nudne, wtórne, zaś w kwestii aktorstwa, nie spodziewałam się aż takich nizin niechciejstwa. Mogło być ciekawie, wyszło nijako. Kolejny kasowy sukces odhaczony, kręcimy następny film.

5. Polar – totalny komiksowy niewypał, którego nie był w stanie uratować nawet nagi Mads Mikkelsen. Niby jest brutalnie, kolorowo i od czasu do czasu piękna blondynka pokaże się topless na ekranie, ale nic więcej z tego nie wynika. Koślawy, pisany na kolanie scenariusz, w pewnym momencie odpuszcza, zostawiając ostatnie 30 minut na bezmyślną wręcz rozwałkę. Nawet Netflix daje mi do zrozumienia, że nie powinnam tego filmu oglądać i za każdym razem zawiesza się, gdy chcę zobaczyć ostatnie 15 minut. Proszę więc o spoilery, jak się to kończy.

Maciej Niedźwiedzki

1. Dwóch papieży – tekturowe kino i rakotwórcza hagiografia. Tak, to film w którym Joseph Ratzinger pyta Jorge Bergoglio czy słyszał o historii świętego Franciszka. Ciekawe czy słyszeli o historii Jezusa Chrystusa? To film, w którym w kółko powtarzane są komunały w rodzaju: „Buduj mosty a nie mury”. To kreskówkowy film, w którym wszystko jest czarno-białe a charaktery pojawiających się postaci sprowadzone są do pierwszego akapitu wpisu na Wikipedii. Wielkie nieporozumienie.

2. Gwiezdne wojny: Skywalker. Odrodzenie – Jestem rozczarowany tym, że Disney nie miał żadnego planu na tę trylogię, a akurat filmy z sagi Skywalkerów tylko jako trylogie powstają. J.J. Abrams nie miał na tyle inwencji, by rozwijać własną historię i własne symbole, więc żerował na wspomnieniach i na nostalgii. Jakby to one miały być jedynym paliwem Skywalker. Odrodzenie. Film Abramsa pozostawia ogromne poczucie niedosytu. Tym bardziej gdy w filmie za setki milionów dolarów udał się tylko epizodyczny Babu Frik.

3. Truposze nie umierają – Zlepek przypadkowych scen, nierozwiniętych pomysłów i intertekstualnych zabaw, prowadzących donikąd. Jim Jarmusch przyzwyczaił nas do swojego specyficznego tempa/bohaterów/dialogów. W przypadku Truposzy całość wydaje się jednak zrobiona na autopilocie. W trakcie realizacji czy pisania scenariusza większe znaczenie miał przypadek niż plan. Jeśli szukacie zapowiedzi śmierci filmowego postmodernizmu, opartego na cytatach i mruganiem oka do widza, to Truposze nie umierają będą tego doskonałym przykładem.

4. Pan T. – Film Krzyształowicza wygląda bardziej na stylistyczne ćwiczenie niż pełnoprawne kino. Przypadki polskiego inteligenta, przeżywającego twórczy kryzys w latach 50. w Warszawie, to na pewno interesująca wyjściowa sytuacja. Krzyształowicz sprowadza ją jednak do nużących repetycji, fabularnego zastoju i powtarzanych żartów oraz wtórnej satyry (na konformizm, na władzę, na linię programową, na historyczne postaci). Rozumiem, że Pan T. miał mieć uniwersalny wydźwięk. Wyszła niestety dość hermetyczna ramotka.

5. Król Lew – W opisie tego tytułu aż nie chcę być oryginalnym, nie chcę silić się na zaoferowanie czegoś nowego/innego. Zrobię więc to samo, co Disney z Królem Lwem. Skopiuję co bardziej mięsiste fragmenty z recenzji Marcina Kempistego. „Disneyowska masakra odtwórczością mechaniczną”, „Jest to propozycja tak nieoszlifowana pod kątem realizacyjnym, że dopuszczenie jej do premiery powinno być powodem do wstydu dla Disneya”, „brak bombastycznej kolorystyki skazuje produkcję na przeciętność”, „wszelkie słuszne zamiary to tylko zasłona dymna pozwalająca na nieskończone mielenie tych samych opowieści w celu pomnożenia zysków”, „Skoro jednak jest to tylko pozbawiona oryginalności, odtwórcza robota, to została ona totalnie spartaczona”, „Tak właśnie dokonuje się kolejna masakra uznanego pierwowzoru”.