W moim poduszkowcu jest pełno węgorzy. NAJLEPSZE SKECZE MONTY PYTHONA

Ponad 14-letnia działalność grupy zaowocowała setkami skeczy oraz żartów, które na nowo kształtowały nasze poczucie humoru, stając się brytyjską ikoną śmiało przyrównywaną do Beatlesów. Komicy nie tylko śmieszyli do łez, ale i spłodzili opasły i oryginalny rozdział naszej popkultury o nienaruszonej po dziś dzień sławie. Nietrudno zatem zgadnąć, że wybór najlepszych skeczy jest zadaniem niewdzięcznym i karkołomnym, przysługującym największym znanym temu światu śmiałkom. Zaszycie się w pustelni na trzy lata, które w całości poświęciłam przyswajaniu dzieł komików, pomogło mi jednak dokonać tego ciężkiego wyboru.

Wybrane spośród setki odcinków Latającego Cyrku Monty Pythona oraz filmów długometrażowych najlepsze z najlepszych są wizytówką niepowtarzalnego stylu brytyjskich ekscentryków. Kolejność losowa.

Brudny widelec

Skecz, znany również jako Restauracja, jest jednym z popularniejszych szkiców ze względu na wysoki poziom absurdu, jakim obdarza widza. Brudne sztućce, podane omyłkowo gościom lokalu, odsłaniają drzemiącą w ukryciu, szaloną i morderczą stronę personelu. Warto zauważyć, że w Brudnym widelcu postacie pierwszy raz reagują na okrzyki ukrytej widowni, burząc tym samym czwartą ścianę. Skecz jest również wykorzystywany w Anglii jako materiał dydaktyczny krajowego programu Edukacji osobistej, społecznej, zdrowotnej i ekonomicznej.

Konkurs streszczania Prousta

Powieść W poszukiwaniu straconego czasu jest literackim arcydziełem autorstwa Marcela Prousta, który w 7 opasłych tomach ukazał motyw reminiscencji wywołanej przypadkowo zamoczoną w herbacie magdalenką. To była jedynie kwestia czasu, aż Pythoni obrócą to żart. Precyzyjnie trafili w punkt, tworząc skecz o ogólnokrajowym konkursie streszczenia Prousta. Zawodnicy mają 15 sekund na zetkniecie się z owym bogatym w treści dziełem, stając w szranki raz w stroju kąpielowym, raz w wieczorowym.

Martwa papuga

Martwa papuga rozsiadła się w sercach fanów Monty Pythona jako najlepszy skecz Latającego cyrku. Komicy bawią się nie tylko zmyślnymi eufemizmami dotyczącymi śmierci, ale i zakrzywianiem rzeczywistości. Sklep zoologiczny w zupełnie innym mieście okazuje się być tym samym miejscem, które bohater grany przez Johna Cleese’a odwiedził na początku skeczu. Co ciekawe, ta sama postać powróci w innym skeczu jako Eric Praline, który będzie ubiegał się o licencję na rybę (Pozwolenie na rybę).

Tej papugi nie ma. Przestała istnieć. Odeszła na spotkanie ze swoim stwórcą. To zdechła papuga, sztywniak. Opuściło ją życie. Spoczywa w pokoju. Gdyby nie przybił ją pan do żerdzi, wąchałaby kwiatki od spodu. Strzeliła w kalendarz i śpiewa teraz w anielskich chórze. To ekspapuga!

Kokosy (Monty Python i Święty Graal)

Gdy król Artur wyłania się dumnie na swym wyimaginowanym koniu, podskakując dziarsko niczym dziecko, towarzyszy mu odgłos stukających o siebie orzechów kokosowych, imitujących dźwięk uderzających o ziemię końskich kopyt. Nic więc dziwnego, że obecność kokosów w średniowiecznej Europie budzi poważne wątpliwości strażników twierdzy. Spór dotyczący migracji kokosów z tropików do Mercji, toczony pod murami zamku, jest kwintesencją niedorzeczności, z którą przyjdzie się zmagać widzom przez cały film Pythonów.

Klinika kłótni

To zdrowo się czasami pokłócić. Dzięki klinice kłótni każdy może liczyć na konsekwentną wymianę zdań, kiedy tylko ma na to ochotę. Za pomocą przykładu iście absurdalnej kłótni Monty Python radzi i uczy jednak, jak nie powinno się sprzeczać. Przedstawia podstawowy argument argumentowania, alternatywnie absurdalny: niezgodność z większością sprzeczności prowadzi do sprzeczności z niezgodnością.

Dezorientacja kota

Pythoni wykreowali świat absurdu i surrealizmu, w którym nic nie wydaje się być prawdziwe i sensowne. Tak również jest w skeczu o chandrze kota. Przypadłość ta, całkowita inercja, małomiasteczkowa dekadencja, stała się na tyle poważna, że wymaga profesjonalnej interwencji kocich dezorientatorów. Skomplikowana terapia z wykorzystaniem zmyślnego sprzętu komicznego działa natychmiastowo nawet na fatalne przypadki.

Dezorientacja kotów należy do naszych obowiązków.

Mecz filozofów

Skecz odcinka specjalnego, nakręconego z okazji igrzysk olimpijskich w Monachium w roku 1972. Mecz Grecja-Niemcy, który zapewne przeszedłby do historii. Jak wyglądałaby rozgrywka piłki nożnej, gdyby Pythoni obsadzili reprezentacje słynnymi wskrzeszonymi mędrcami i filozofami? Schopenhauer na obronie, Platon na bramce. Zawodnicy nie rzucają się jednak na piłkę, a na idee filozoficzne.  

Wsiowy głupek

Nie od dziś wiadomo, że Pythoni kochają ukazywać świat w krzywym zwierciadle, bawiąc się konwencjami i stereotypami. Przemycając tym samym błyskotliwe spostrzeżenia na temat relacji międzyludzkich, ukryte pod płaszczykiem pozornie głupiego żartu. Tym razem komicy analizują społeczną rolę głupka oraz demaskują głęboko zakorzenioną u człowieka potrzebę wyższości na tle innych. Jedynie tytułowy wiejski idiota rozumie i ujawnia ten społeczny mechanizm. Zdaje sobie sprawę, że jest w nim niezbędnym trybikiem, spełniającym istotną funkcję psychosocjologiczną. Czyni to spadając z murków i taplając się w błocie.

Hiszpańska Inkwizycja

Monty Python i jego wiecznie żywy symbol. Można nie znać i nie lubić ich skeczy. Jednak zwrot Nikt się nie spodziewał Hiszpańskiej Inkwizycji zna każdy, bez względu na upodobania i poczucie humoru. Pythonowska kreacja została na stałe zapisana w zbiorowej świadomości nie tylko Brytyjczyków. Charakterystyczne zaś zawołanie weszło na dobre do języka potocznego.

Poncjusz Piłat (Żywot Briana)

Piłat. Postać kojarzona pozytywnie jedynie przez Michaiła Bułhakowa, autora Mistrza i Małgorzaty, jako ofiara migreny i poczciwy samotnik. Zdaniem Monty Pythona jednak był to mało rozgarnięty człowiek z wadą wymowy oraz znajomymi obdarzonymi ciekawymi nazwiskami. Mamy do czynienia z prostym i prymitywnym humorem, który przeplatany z patosem i powagą sytuacji oraz wykorzystanymi motywami biblijnymi tworzy iście wybuchową mieszankę, przechodząc ze skrajności w skrajność. Dodatkowo Michael Palin dopieszcza skecz aktorską kreacją Piłata. 

Najzabawniejszy żart świata

Skecz o zabójczym kawale pojawił się w pierwszym odcinku serii Latającego Cyrku Monty Pythona. Treść tytułowego żartu, która wesoło zabrała ze sobą wiele istnień, nigdy nie została wyjawiona. Przetłumaczony z języka niemieckiego był jedynie niezrozumiałym bełkotem. Najzabawniejszy żart świata oferuje nam to, co u Monty Pythona kochamy najbardziej: absurdalny humor, mężczyzn przebranych za kobiety, naigrywanie się z nazistów (Zupełnie inny oficer Gestapo).

Czarownica (Monty Python i Święty Graal)

Pythoni, żartując ze średniowiecznych zabobonów, bawią się wyśmienicie. Ulubioną rozrywką gawiedzi ze Świętego Graala nie mogło być zatem nic innego, jak palenie czarownic.

-Skąd wiecie, że to czarownica?

-Bo zamieniła mnie w traszkę!

-W traszkę?

Advertisement

-Tak…, ale już mi lepiej.

Szpital świętego Sadysty

Monty Python prezentuje nowatorskie metody aktywnej rekonwalescencji w Szpitalu Świętego Sadysty. Skecz po raz kolejny imituje materiał dokumentalny, w którym bezpośrednio do kamery wypowiadają się lekarze oraz pacjenci. Komicy prócz ośrodka, w którym pacjenci dochodzą do zdrowia dzięki ciężkim i wyczerpującym pracom i aktywnościom fizycznym, pokazują także Szpital Dla Atrakcyjnych, Niezbyt Chorych Panienek oraz Szpital Dla Bardzo Bogatych Ludzi, Którzy Lubią Dawać Lekarzom Pieniądze.

Ludzie zamieniający się w Szkotów

Charakterystyczny skecz science fiction, traktujący o inwazji kosmicznego budyniu na Ziemię. Mimo iż opowiedziany jest jak klasyczna historia narracyjna, przewija się wiele bezpośrednich odniesień do widza. Bohaterowie burzą barierę czwartej ściany, zdając sobie doskonale sprawę z obecności kamery.

Przeszczepy organów od żywych dawców (Sens życia według Monty Pythona)

Choć w przypadku Sensu życia według Monty Pythona stykamy się z ważkimi treściami, błyskotliwymi satyrami, które składają się na najbardziej ambitną produkcję Pythonów, skecz o przeszczepach organów wręcz emanuje brutalnością i ohydą.

Spokój i opanowanie, które unoszą się nad groteskowo masakrowanym ciałem dawcy organów, są w swej niedorzeczności przerażająco komiczne. Terry Jones zaś, wcielając się w rolę kobiety, dodaje scenie uroku.

Węgierski klient

Książeczki z rozmówkami bywają zdradzieckie, czego uczą nas komicy Monty Pythona. Szydzą tym samym niewinnie z narodowości węgierskiej, ukazując dystopijną wizję Wielkiej Brytanii pogrążonej w chaosie komunikacyjnym. Inspiracją do skeczu mogła być dziewiętnastowieczna książka frazy portugalsko-angielskiej As she is spoke, uważana za klasyczne źródło niezamierzonego humoru, ponieważ tłumaczenia w języku angielskim są na ogół niespójne i bełkotliwe.

Babunie piekieł

Kolejna zabawa kontrastami. Wątpliwie urocze staruszki terroryzujące spokojne miasteczko, siejące postrach nawet wśród najmężniejszych mieszkańców. Kradną budki telefoniczne, emanują przemocą, malują na murach znamienną sentencję Make tea not love. Pythoni ubierają skecz w prześmiewczą szatę, imitującą poważną telewizyjną relację dokumentalną.

Jak być niewidzialnym

Poradnik, który świadomie parodiuje społeczne ogłoszenia informacyjne rządu brytyjskiego, emitowane w państwowej telewizji. Narrator, John Cleese, podkreśla znaczenia bycia niewidocznym, sugerując się dobrem społecznym. W rzeczywistości jednak cieszy się z efektownych wystrzałów oraz eksplozji, znajdując pretekst do mordowania ludzi. Absurd, groteska i czarny humor osiągają apogeum w krótkim, dwuminutowym skeczu.

Stowarzyszenie Na Rzecz Ustawiania Rzeczy Na Innych Rzeczach 

Kwintesencja absurdu i niedorzeczności w wykonaniu Monty Pythona. Królewskie Stowarzyszenie Na Rzecz Ustawiania Rzeczy Na Innych Rzeczach jest w swym jestestwie tak nonsensowne, jakby wyjęte z dziwacznego snu.

Wciąż pozostało wiele rzeczy nieznajdujących się na innych rzeczach. Ja sam w drodze na to spotkanie zobaczyłem rzecz nieznajdującą się na innej rzeczy. Pamiętajmy jednak, że gdyby każda rzecz znajdowała się na innej rzeczy, nasze stowarzyszenie byłoby tylko bezsensownym zlepkiem osób nie mających wspólnego celu.

Four Yorkshiremen

Skecz pierwotnie został napisany i zrealizowany na potrzeby brytyjskiej komedii telewizyjnej The Last the 1948 Show. Specyficzny dowcip oraz występ Johna Cleese’a oraz Grahama Chapmana wciąż jednak przywodzą na myśl Pythonowski styl. Parodia nostalgicznej rozmowy czterech dżentelmenów toczy się także z udziałem Marty’ego Feldmana, aktora znanego głównie z roli Igora w filmie Młody Frankenstein z roku 1974.

Ukamienowanie (Żywot Briana) 

Skecze Żywotu Briana rozprawiają się na swój humorystyczny, kontrowersyjny sposób z biblijną retoryką. Nie powstrzymują się nawet od żartowania z kamieniowania, ukazując egzekucję jako ulubioną, choć zakazaną, rozrywkę kobiet. Pythoni bawią się swymi infantylnymi dowcipami jak dzieci. W tym zaś tkwi sekret ich żartu – powaga i patos sytuacyjny pasują tu jak pięść do nosa.

Ministerstwo Głupich Kroków

Najlepsze na koniec. Ministerstwo Głupich Kroków to obok Hiszpańskiej Inkwizycji najbardziej rozpoznawalny skecz grupy. Nic zaskakującego. To właśnie głupi chód i taneczne manewry Johna Cleese’a bardziej niż dialogi wypracowały należną mu popularność. Scena nosi znamiona tzw. fizycznej komedii (physical comedy), formie skupiającej się na humorystycznej manipulacji ciałem oraz slapsticku, obejmującego przesadną aktywność fizyczną przekraczającą granice zwykłej komedii fizycznej.