NAJDŁUŻEJ emitowane SERIALE w historii

Seriale tego typu (w tym sitcomy i mydlane opery) niepostrzeżenie wkradają się w codzienne życie. Pozostają w nim, a czasem nawet wyznaczają rytm obowiązków. Przyzwyczajamy się do nich, bo najczęściej kręcone są w stylu obyczajowym. Nawet obecny tu na liście Doktor Who ma charakterystyczny rys obyczajowej mydlanej opery, podobnie Gunsmoke i Prawo i porządek. To żaden jednak zarzut w stosunku do tych produkcji. Nie są one naszym polskim Klanem.

Z pewnością znajdziecie więcej przykładów takich serialowych rekordzistów. Zebrałem jak zawsze 10 pozycji w większości znanych każdemu, jakkolwiek by przeczył, że je kiedykolwiek oglądał, bo to wstyd. Żaden wstyd – mydlane opery na szczęście to nie muzyka disco polo.

„Dni naszego życia”, od 1965 roku, ponad 14 000 odcinków

Niekwestionowany zwycięzca tego zestawienia, jeśli chodzi o liczbę odcinków. Co ciekawe, w Polsce niezbyt znany, chociaż charakterystyczna czołówka powinna być znajoma miłośnikom kina i telewizji. Czas pokoleń i obecności w ich życiu telewizji jako ważnego towarzysza. Ciekawa metafora realizująca się w takich właśnie tasiemcach, czasem lepszych, bardziej wartościowych, czasem tylko ogłupiających. W tym przypadku jest całkiem mądrze, chociaż wszystkich odcinków nie widziałem i zapewne nie zobaczę.

„Moda na sukces”, od 1987 roku, około 9000 odcinków

Od dziecka wspominam ten serial, który w pewnym momencie był obecny w zaciszu mojego domu codziennie i oczywiście wciągał bez reszty. Historia rodziny Forresterów poruszała, dawała nadzieję, że ludziom na świecie może być lepiej niż w popapranych latach 80., kiedy tęskniło się za wszystkim, co zachodnie, oraz delektowało się tym, jeśli było z takim wysiłkiem zdobyte. W historii polskiej telewizji Moda na sukces jest rekordzistą pod względem długości regularnej emisji. Z anteny w CBS wyparła inny popularny tasiemiec pt. Capitol, który doczekał się ponad 1200 odcinków.

„Doktor Who”, od 1963 roku, blisko 900 odcinków

900 odcinków w porównaniu z tak wieloma latami emisji może wydawać się niewielką liczbą, ale serial przechodził wiele perypetii. Był zawieszany i reaktywowany, najpierw bez sukcesu w latach 90. Aż przyszedł XXI wiek i rok 2005. Od tego czasu serial święci triumfy i przedstawia nam kolejne wersje doktora, w tym kobietę. Eksperymentuje z formą, stylem narracji i grą aktorską, a co najważniejsze: kształtuje kolejne pokolenia odbiorców fantastyki naukowej. Przez te lata produkcja stała się jednym z najlepszych seriali fantastycznych w historii kina, mającym ogromne doświadczenie w wychowywaniu miłośników tegoż gatunku. Wspaniale jest mieć w światowych mediach tak wartościowe dzieło naszej kultury.

„Simpsonowie”, od 1989 roku, 750 odcinków

Nigdy nie przepadałem za tym serialem, nie ze względu na treść, ale na wrażenia estetyczne, a dokładnie brak przyjemnych wrażeń estetycznych spowodowanych kreską i animacją w produkcji. Przez tyle jednak lat zdążyłem się przekonać, że rola Simpsonów dla społeczności amerykańskiej jest niemal zbawienna, przynajmniej dla tej bardziej abstrakcyjnie myślącej części tego wielomilionowego zbioru ludzi. Zbawienna, bo krytyczna, zapewniająca wsparcie intelektualne, nawet wtedy, gdy otacza ich zupełny nonsens społeczny i polityczny, a te dwie sfery Simpsonowie kontrują najbardziej, nie licząc jeszcze religii.

„Gunsmoke”, od 1955 do 1975 roku, 635 odcinków

Serial pojawił się zarówno w telewizji, jak i w radio, co było kilkadziesiąt lat temu zupełnie normalnym nazwiskiem. W USA były to również czasy niezmiernej popularności westernów, więc nie dziwi, że produkcja utrzymała się przez tyle lat na antenie CBS. Dzisiaj jej „lektura” jest już osobliwym przeżyciem. W gruncie rzeczy to bardzo konserwatywny tytuł w sam raz dla Amerykanów zamieszkujących południowe stany. W Polsce wątpię, czy serial mógłby się przyjąć ze względu na swój o wiele bardziej patetyczny niż Bonanza charakter.

„One Piece”, od 1999 roku, ponad 1000 odcinków

Czas na anime, lecz bardzo specyficzne. Produkt wyłącznie dla fanów gatunku, traktujący o piratach. Bohaterem serialu jest Luffy, pirat, który grasuje po tzw. piątym oceanie światowym nazywanym Grand Line. Szuka na nim skarbu, tytułowego One Piece. A teraz zapewne niektórzy z was zapytają, czy szuka tego skarbu przez 1000 odcinków? A ja odpowiem, że nie wiem. Obejrzałem 18 odcinków, a do odkrycia skarbu Luffy miał jeszcze bardzo daleko.

„Saturday Night Live”, od 1975 roku, ponad 900 odcinków

Polska wersja programu była naprawdę zaskakująco dobra. Wydawało się, że na polskim rynku się przyjęła, a tu niespodzianka: dostaliśmy tylko jeden sezon. Może w ciągu tego dziesięciolecia np. Netflix lub Amazon zdecydują się na wyprodukowanie polskiej wersji. Co zaś do obecności w tym zestawieniu amerykańskiej odsłony tego show, to klasycznym serialem rzecz jasna ona nie jest, ale czas emisji i 70 nagród Emmy to coś, co warto docenić w historii telewizji. Poza tym produkcja ma nieco sitcomową formę i przewijają się przez nią najbardziej znani aktorzy. Działa również od lat na publiczność. Wywołuje dyskusje i pozytywnie wpływa na krytyczne myślenie, jak mało która tasiemcowa mydlana opera. Transmitowana jest na żywo, co w historii telewizji jest wielkim osiągnięciem.

„Prawo i porządek: sekcja specjalna”, od 1999 roku, ponad 500 odcinków

Prawdziwy ewenement wśród trwających lata seriali, to bowiem produkcja sensacyjna. W Polsce serial jest obecny dość długo, bo od 2009 roku, chociaż jego emisja odbywa się na mało znanym i mało popularnym kanale 13. ulica. Fani Ice’a T i Christophera Meloniego powinni być zadowoleni. Serial ma tempo przypominające Nasha Bridgesa, lecz realizacyjnie wygląda o wiele lepiej. Niestety po kilku odcinkach można poczuć się już znużonym. Serialowi nie udało się stworzyć żadnych kultowych postaci w telewizyjnym kinie sensacyjnym w typie Policjantów z Miami.

„Klan”, od 1997 roku, ponad 4000 odcinków

Niezależnie od tego, czy pogardzamy tego typu produkcjami, Klan na naszym podwórku jest fenomenem. Towarzyszy naszemu życiu od lat 90., kiedy polska rzeczywistość medialna i społeczna były zupełnie inne niż teraz. Co ciekawe, rzeczywistość Klanu aż tak się przez te lata nie zmieniła. To serial zaprojektowany, żeby unosić się gdzieś pośrodku, ale polskim środku. Należy pamiętać, że to nie środek europejski, bardziej wciąż skierowany na wschód, naznaczony dulszczyzną, i tak na przestrzeni lat są prezentowane losy bohaterów Klanu. Zmiany oczywiście są, proces cywilizowania się dzieje, lecz – jak to w jednym ze swoich stand-upów stwierdził Abelard Giza – bardzo, baaaardzo wolno.

„Złotopolscy”, od 1997 roku do 2010 roku, ponad 1100 odcinków

Również w pełni polski produkt telewizyjny i chociaż przegrywa z Klanem, nie da się go pominąć, jeśli pisze się o najdłużej emitowanych serialach w historii kina. Światowo ujmując ten rekord, Złotopolscy oczywiście przegrają, ale w historii naszego kina są w czołówce. Trudno ocenić, czy jest to produkcja lepsza, czy gorsza od Klanu. W miarę oczywiste wydaje się jednak to, że przez serial przewinęli się o wiele bardziej znani polscy aktorzy. Miało to wpływ pozytywny na fabułę, bo scenarzyści niekiedy sugerowali się doświadczeniem artystów, projektując dla nich role. Dlatego Złotopolscy w potocznym języku nie stali się synonimem obciachu, a Klan owszem.