6 FILMÓW, KTÓRE SPRAWIĄ, ŻE RZUCISZ PRACĘ. Kino motywujące do zmiany!

Znużeni monotonią codzienności, nierzadko fantazjujemy o przerwaniu jej jakąś śmiałą decyzją. Może to być spontaniczna podróż w nieznane, próba wskrzeszenia dawnej miłości albo powiedzenie szefowi, żeby się wypchał! Te chwile eskapistycznych wyobrażeń dają nam trochę uciechy i pozwalają zapomnieć o troskach, od których chcielibyśmy uciec. Zazwyczaj nie przekuwamy tych myśli w czyny, trzymani w ryzach przez strach przed konsekwencjami lub niechętny stosunek do zmian. Zdarza się jednak, że od takiej spontanicznej decyzji dzieli nas wyłącznie małe popchnięcie. Dla kogoś będą to słowa przyjaciela albo przypadkowego rozmówcy, a dla kogoś innego książka lub film.

Kino to medium o niezwykłej sile przekazu i potencjale wpływu na odbiorcę. Umiejętnie opowiedziana historia w połączeniu z poruszającą muzyką i wyjątkowymi kreacjami aktorskimi potrafi zmotywować do niemałej wewnętrznej zmiany. Naturalnie, do każdego przemawia co innego, stąd dobór takich produkcji może być kwestią mocno dyskusyjną. Poniżej pokrótce opisuję filmy, które w moim odczuciu mają największy potencjał motywacyjny. Mając jednak raptem 25 wiosen za sobą, nie zdążyłem obejrzeć wszystkich tytułów, które zasługują na znalezienie się na takiej liście. Gorąco zachęcam do uzupełnienia jej własnymi typami – a nuż zmotywujecie kogoś do nadrobienia zaległości!

Sekretne życie Waltera Mitty

Walter Mitty, podobnie jak wielu z nas, często ucieka w świat fantazji, w których wszystko idzie po jego myśli. Robiąc odbitki zdjęć uznanych fotografów dla magazynu „Life„, ma okazję pracować z cenionymi artystami i pomagać prezentować ich twórczość całemu światu. Mitty czuje jednak, że czegoś mu brakuje i nie jest to tylko uczucie współpracownicy, w której się podkochuje.

Kiedy pewnego dnia znika zdjęcie na okładkę najnowszego wydania czasopisma, Walter postanawia udać się na wyprawę. Jego celem staje się znalezienie autora zdjęcia i odzyskanie zagubionego dzieła. Szalona podróż pozwala mu się zbliżyć do kobiety swoich marzeń, a także przeżyć przygody, o których do tej pory wyłącznie fantazjował.
Uwaga – w dalszej części akapitu znajdują się spoilery dotyczące drugiej połowy filmu i jego zakończenia.
Niestety, proza życia rozmija się z oczekiwaniami Waltera – cel wyprawy nie zostaje zrealizowany, Mitty traci pracę, a obiekt jego westchnień wraca do byłego męża.

Kiedy wszystko wydaje się stracone, Walter trafia na nowy trop, który pozwala mu zrozumieć, że rozwiązanie jego problemów cały czas było na wyciągnięcie ręki. Zdjęcie zostaje odzyskane, a cała sytuacja ze wspomnianym byłym mężem okazuje się zwyczajnym nieporozumieniem – to pouczająca lekcja na temat wyciągania błędnych wniosków i przedwczesnego rezygnowania z walki. Walter i widz mogą poznać ważną prawdę – podczas wpatrywania się w horyzont bardzo łatwo można przeoczyć to, czego się szuka, a brak wiary we własne siły buduje niewidzialne przeszkody. Banalne? Być może, ale nawet zdając sobie z tego sprawę, często wpadamy w najbardziej oczywiste pułapki. Czasem warto się zastanowić, czy nie tkwimy w jednej z nich.

Korpo

Korpo to grubo ciosana satyra o subtelności szarży rozszalałego nosorożca. Mimo to jest to satyra całkiem celna i diabelnie satysfakcjonująca. Rozprzestrzeniający się w siedzibie obrotnej korporacji wirus to przejrzysta metafora ludzkiego id, które wypiera wszelkie społeczne normy i nakazy. Rozszalali pracownicy biura dają upust narastającym w nich latami frustracjom i żądzom, którym na co dzień by zaprzeczyli.

Towarzyszący temu rozlew krwi i rozmaite rodzaje agresji początkowo przerażają bohaterów, ale z czasem pozwalają im osiągnąć prawdziwe katharsis. Wśród całej tej przemocy i wyuzdania stereotypowy wyścig szczurów staje się prawdziwą walką o przetrwanie.
Uwaga – ogólnikowe spoilery dotyczące drugiej połowy filmu.
I chociaż zepsuci do cna włodarze korporacji próbują wykorzystać sytuację do powiększenia swoich wpływów, stłamszony protagonista odkrywa w sobie idealistę. Postanawia zniszczyć wadliwy system i obalić tyrana, który sprawuje nad nim władzę. Nie sposób nie kibicować mu aż do samego końca, a finał tej wyprawy usatysfakcjonuje nie tylko sfrustrowanych pracowników korporacji.

Locke

Ten film zdecydowanie odbiega od innych tytułów opisanych w tym zestawieniu. Historia Ivana Locke’a nie należy do tych, które obudzą w nas pragnienia udania się w podróż dookoła świata. Dzięki niej zrozumiemy jednak, że wzięcie odpowiedzialności za swoje czyny i postąpienie we właściwy sposób jest ważniejsze niż życiowe status quo. Dobra praca, ustabilizowana sytuacja rodzinna – to wszystko ma ogromną wartość, ale nie większą niż postępowanie w zgodzie ze swoimi przekonaniami i ideałami.

Prawdziwie wartościowy człowiek potrafi zmierzyć się z konsekwencjami swoich decyzji niezależnie od ceny, którą zapłaci za popełnione błędy. To ważne przesłanie, a wpływ tego filmu odczułem osobiście – po styczniowym seansie Locke’a (to był mój drugi kontakt z tym tytułem) zmotywował mnie do przeprowadzenia dwóch bardzo trudnych i zarazem bardzo ważnych rozmów. Pomimo swoich chwil słabości Ivan Locke pozostaje dla mnie prawdziwym filmowym autorytetem.

American Beauty

Każdy ma jakiś limit wytrzymałości. Można przez całe lata cierpliwie znosić złe traktowanie, umniejszanie wartości i atakowanie czułych punktów, aż nadchodzi dzień, w którym coś w człowieku pęka. Lester nienawidził swojej pracy, był ignorowany przez córkę i traktowany z lekceważeniem przez żonę. Pozbawiony poczucia celu i myślący o sobie z pogardą mężczyzna w średnim wieku wegetował, zamiast żyć.

Punktem przełomowym okazuje się poznanie ponętnej przyjaciółki swojej córki – młoda dziewczyna budzi w nim pragnienia, o których zapomniał. Lester odnajduje w sobie siłę, by powiedzieć stanowcze „NIE”, i rzuca pracę, szantażując wcześniej własnego szefa. Podczas fenomenalnej sceny kolacji mężczyzna wreszcie jasno pokazuje, że ma dosyć bycia traktowanym jak wycieraczka (wybitne aktorstwo Kevina Spaceya). Nie litujemy się już nad nim, a raczej zazdrościmy mu wewnętrznej siły i odzyskania kontroli nad swoim życiem. Przejęcie inicjatywy przez Lestera pozwala mu na nowo widzieć piękno w otaczającym go świecie i odnaleźć w tym szczęście.

Szefowie wrogowie

Są wśród nas szczęściarze, którzy mają sympatycznego, kompetentnego i wspaniałomyślnego szefa. Większa część osób pracujących prawdopodobnie ma kilka problemów ze swoim chlebodawcą, podczas gdy nie taka mała garstka pechowców jest zdana na łaskę prawdziwych potworów. Główni bohaterowie komedii Szefowie wrogowie naturalnie należą do tej ostatniej kategorii – ich zwierzchnicy to kreatury z piekła rodem.

Każdy na swój sposób niszczy życie któregoś z bohaterów, przepełniając ich kompletną desperacją. Pewnego wieczoru trójka sfrustrowanych mężczyzn postanawia pozbyć się swojego szefostwa na stałe. Ich wysiłki to całkiem zabawne połączenie tragifarsy z odjechaną fantazją na temat zemsty na znienawidzonym szefie. Niezaprzeczalnie jest tu jakaś wartość terapeutyczna.

Wszystko za życie

Ten niezwykły film w reżyserii Seana Penna przedstawia niesamowitą wewnętrzną podróż Christophera, który decyduje się uciec od cywilizacji i swojego dawnego życia. Porzuca plan wybrania się na studia, oddaje mieszkanie, pozbywa się dokumentów i rusza w nieznane. Jego jedynym celem jest dotarcie na Alaskę, ale wcale mu się tam nie spieszy. Dwuletnia wędrówka młodego chłopaka to podróż wypełniona niezliczonymi magicznymi chwilami, pełna wyjątkowych spotkań i przeżyć.

Chris poznaje ludzi pod wieloma względami innych od niego, ale mimo wszystko pokrewnych jego duszy. Interakcje z nimi pozwalają chłopakowi spojrzeć w głąb siebie i zrozumieć źródła frustracji, które popchnęły go do ucieczki. Osobiście dobrze rozumiem pociąg Chrisa do wolności i bycia daleko od wszystkich i wszystkiego. Poczucie bliskości z przepięknymi okolicznościami przyrody jest niezwykle intymnym przeżyciem duchowym, nieporównywalnym z niczym innym. (Uwaga – spoiler) Pod koniec swojej wędrówki chłopak odkrywa jednak fundamentalną prawdę – piękno jest prawdziwe tylko, gdy je z kimś dzielimy.

Niestety, przyszło mu za to zapłacić potworną cenę. Tragiczny koniec wędrówki Chrisa rozdziera serce, ale uważam, że myśląc o młodym podróżniku, powinniśmy przede wszystkim pamiętać o niesamowitej przygodzie, którą odbył. Przygodzie, dzięki której zrozumiał, kim jest i po razy pierwszy poczuł, że żyje.

* Bonus – Podziemny krąg

To wybór tak oczywisty, że postanowiłem umieścić go poza zestawieniem. Frustracje ukazywane z perspektywy Edwarda Nortona i w zasadzie cała postać grana przez Brada Pitta zdają się potrząsać widzem i krzyczeć „uwolnij się!”. Filozofia leżąca u podstaw filmu (i książki, na której oparto jego fabułę) i prezentowane w nim przesłanie zachwycą jednych, zirytują drugich, a jeszcze innych zaintrygują, ale jedno jest pewne – obok Podziemnego kręgu nie sposób przejść obojętnie.