And the winner is… OSCARY według CZYTELNIKÓW FILM.ORG.PL

Już dziś w nocy poznamy oficjalne wyniki głosowania Akademii, ale zanim to nastąpi, przedstawiamy jeszcze rezultaty typowania czytelników, które trwało od zeszłej niedzieli do czwartku. Wyboru można było dokonać w ośmiu kategoriach. Zapraszamy do zapoznania się z wynikami i późniejszą weryfikacją, czy któryś z wyborów pokryje się jutro z tym oficjalnym. 

NAJLEPSZE ZDJĘCIA

Zimna wojna (Łukasz Żal)

Początkowo, jako fotografowi, mającemu gdzieś tam z tyłu głowy podstawowe zasady rządzące kadrowaniem i kompozycją ujęć, było mi trochę nie po drodze ze sposobem przedstawiania rzeczywistości przez Łukasza Żala. Bohaterowie pokazywani zaledwie od ramion w górę, podczas gdy 90% kadru wypełniano górną częścią pomieszczenia… coś mi tu zgrzytało. Ale tylko przez chwilę. Okazało się bowiem, że w tym szaleństwie, czyli kreatywnym i świadomym łamaniu fundamentalnych zasad fotografii, tkwi metoda.

Dzięki m.in. takiemu specyficznemu kadrowaniu Ida i Zimna wojna nie dają się pomylić z żadnym innym filmem, a kolejne sceny chłonie się niczym artystyczne stop-klatki, przedstawiające pełne bólu i wątpliwości losy bohaterów. Dodając do tego znakomite wykorzystanie światłocieni oraz światła kontrowego (sam uwielbiam fotografować pod światło), a także wysmakowane kadry w plenerze, otrzymujemy niepowtarzalną wizualną ucztę. (…) nie sprawiają wrażenia chłodno wykalkulowanych, a mimo czarno-białej tonacji w filmach Pawlikowskiego aż gorąco od żywych emocji. [Rafał Donica, fragment artykułu]

NAJLEPSZY FILM ANIMOWANY

Spider-Man Uniwersum

Twórcy wzbijają się na wyżyny kreatywności szczególnie wtedy, gdy próbują na szybko wyjaśnić widzowi reguły rządzące tymi światami, a jednocześnie nie tracąc przy tym chęci do zabaw narracyjnych korespondujących z medium opowieści graficznych.

Nawet jeśli ocierają się o psychodelię, jest ona przejrzysta i przypomina odcinki serialu animowanego Rick i Morty. Na dokładkę mamy bardzo zgodne z duchem komiksowego oryginału postacie, więc finalnie wychodzi projekt, który nie jest w stanie rozczarować ani fanów uniwersum Marvela, ani tych, którzy do tego wieloświata pajęczego weszli przez przypadek. Produkcja bowiem nawet przez chwilę nie wstydzi się komiksowego rodowodu, zachowując przy tym zarówno powagę, jak i lekkość wszystkich poznanych dotychczas wersji Spider-mana. [Jakub Koisz, fragment recenzji]

NAJLEPSZY REŻYSER

Paweł Pawlikowski (Zimna wojna)

Tym razem za scenerię Pawlikowski obrał sobie błotnistą, budzącą się z letargu stalinowską Polskę lat 50. i 60. oraz zadymione jazzowe kluby Paryża. (…) Film przedstawia burzliwy związek bohaterów na przestrzeni 15 lat.

Przez zrządzenia losu kochankom nie dane jest doświadczyć stopniowo dojrzewającego uczucia, powolnie rodzącej się namiętności. Reżyser zatem pozwala sobie na skondensowanie historii, ukazując jedynie wybrane, przełomowe etapy ich związku. (…) Pawlikowski ucina sekwencje nagle i bez wyjaśniania, dzięki czemu film działa na zasadzie ciągłych niedopowiedzeń. To od widza zależy, jakim spoiwem połączy owe sceny. Dzięki tej narracji możemy zaobserwować, jak związek kochanków rozwija się w różnych okolicznościach – historycznych, obyczajowych, jak zmieniają się w końcu sami bohaterowie. (.

..) Pawlikowski, podobnie jak w Idzie, świetnie wpisuje intymną historię bohaterów w polski kontekst historyczny. Nienachalnie kreuje obraz stalinowskiej Polski. [Maja Budka, fragmenty recenzji]

NAJLEPSZY AKTOR

Rami Malek (Bohemian Rhapsody)

Zestawiając ze sobą zdjęcia Freddiego Mercury’ego i Ramiego Maleka trudno mówić o uderzającym podobieństwie, ale aktor doskonale broni się i bez tego atutu, od pierwszych minut filmu bez problemu przekonując swoją interpretacją tego słynnego piosenkarza.

Fantastycznie wypada w scenach koncertowych, będących zresztą najlepszym, co Bohemian Rhapsody ma do zaoferowania. Porównując te fragmenty filmu z faktycznymi nagraniami z danych występów, najlepiej widać, ile pracy i przygotowań Malek poczynił, aby oddać sprawiedliwość scenicznej bestii, jaką był bez wątpienia Mercury. Oczywiście najlepiej widać to podczas koncertu Live Aid, odtworzonego niemal 1:1 w stosunku do oryginału. Jednak nie tylko koncerty świadczą o wysokim poziomie tej roli, bo i sceny dramatyczne dają Malekowi duże pole do popisu, z czego wychodzi zwycięsko. [Łukasz Budnik]

NAJLEPSZY AKTOR DRUGOPLANOWY

Mahershala Ali (Green Book)

Green Book oglądałem z uśmiechem na ustach, w czym największa zasługa aktorów wcielających się w główne role i stopniowo zgłębianej relacji ich bohaterów. Mahershala Ali perfekcyjnie oddaje postępującą przemianę swojego bohatera, który na samym początku sprawia wrażenie sztywnego, nieco zapatrzonego w siebie mężczyzny niepozwalającego sobie i innym na żadne szaleństwa, by z czasem i pod wpływem Tony’ego dopuścić do swojego życia nieco potrzebnej radości i ciepła.

Trudno nie zaangażować się w los Dona w świecie, gdzie pod warstwą ludzkiego zachwytu nad jego muzyczną wirtuozerią kryją się uprzedzenia i pogarda do samej osoby. Tym większą radość daje nam patrzenie na szczery uśmiech Mahershali, gdy wraz z bohaterem Viggo Mortensena odkrywa uroki życia płynące z drobnych chwil.

NAJLEPSZA AKTORKA

Olivia Colman (Faworyta)

Myślę, że na długie lata w historii kinematografii pozostanie taki obraz władcy, jaki stworzyła Olivia Colman. Królowa Anna w jej wykonaniu to osoba zarówno zagubiona i zmęczona odpowiedzialnością, jak i stanowcza, kolejna wielka kobieta z brytyjską koroną na głowie.

Jej postępująca fizyczna choroba potęguje psychiczne rozbicie. Spragniona miłości, ale także niedająca się w pełni kochać, czuła wobec własnych obsesji i niekiedy nadmiernie wyrozumiała wobec wad innych. [Karolina Dzieniszewska, fragment recenzji]

NAJLEPSZA AKTORKA DRUGOPLANOWA

Rachel Weisz (Faworyta)

Faworyta to wspaniały koncert aktorstwa całej trójki pań występujących w głównych rolach, ale po czasie w pamięci najbardziej tkwi mi właśnie Rachel Weisz. Aktorka doskonale portretuje na ekranie opanowanie swojej postaci, kipiąc jednocześnie charyzmą, która sprawiła, że w konflikcie pomiędzy Sarah a Abigail (Emma Stone) niezmiennie stałem właśnie po stronie tej pierwszej. Fantastyczne są każde jej ironiczne spojrzenie i uśmiech oraz mająca odzwierciedlenie w oczach chłodna kalkulacja, jakiej Sarah dokonuje na bieżąco. Wierzyłem w każde jej słowo i gest, mając podskórne przeczucie, że ona byłaby idealną władczynią – konsekwentną, twardo stąpającą po ziemi i niepotrzebującą podstępu, by dopiąć swego. [Łukasz Budnik]

NAJLEPSZY FILM

Green Book

To kino drogi ma szczególny walor terapeutyczny, jeśliby rasizm nazwać chorobą, która trapiła ówczesną Amerykę – może zahamować jej postępowanie, choć zadziała tylko na pacjentów, którzy świat odbierają bardziej serduchem niż intelektem. Trudno więc postawić go obok filmów typu Moonlight albo esejów traktujących o problemie rasowym w Stanach Zjednoczonych, ale to dobrze – zresztą Green Book wcale się na tę półkę nie pcha. Wokół anegdoty, która zapewne transmutowała w rzeczywistości kilkakrotnie, zbudowano wzruszającą i piękną historię, mającą szansę stać się świątecznym klasykiem. Ach, tak, zapomniałem dodać – kulminacja tej rozmrażającej serce podróży ma miejsce w Boże Narodzenie. Dzieją się wtedy rzeczy cudowne, w które nieco trudno uwierzyć, ale to nieważne – w przypowieściach realizm jest najmniej ważną warstwą.  [Jakub Koisz, fragment recenzji]