search
REKLAMA
Zestawienie

JAN BEZ SERCA. 7 najlepszych ról KAZIMIERZA KACZORA

Odys Korczyński

9 lutego 2021

REKLAMA

Zygmunt Kotek, Alternatywy 4 (1983–1988), reż. Stanisław Bareja

Wybitna postać z epoki – przemądrzały dźwigowy, który wszystko załatwi, niekoniecznie za darmo, i ciągnie fuchy, od kogo się da. Wolałbym jednak, żeby młodsze pokolenie nie wyrabiało sobie z jego pomocą opinii na temat wszystkich ludzi, którzy żyli w PRL-u, gdyż byłoby to krzywdzące. Wydaje się, że Bareja tez nieco złagodził spekulancki wizerunek Kotka po kilku odcinkach serialu, zwłaszcza wtedy, gdy zaczął otwarcie przeciwstawiać się gospodarzowi Aniołowi. Trzeba przyznać, że uroda Kazimiera Kaczora wybitnie predestynowała go do roli mieszkańca hotelu robotniczego, a później blokowiska z wielkiej płyty – mężczyzna bez przerwy nosił szarobure beretki, kufajki i inne, niezbyt wyjściowe ubrania, a na dodatek pracował na dźwigu.

Mirosław Kamiński, Układ zamknięty (2013), reż. Ryszard Bugajski

Oczywiście cały film oparł się na barkach Janusza Gajosa. To on był mózgiem grupy przestępczej, składającej się z wysokich rangą urzędników państwowych. Kiedy się ogląda ich knowania, po plecach wielokrotnie mogą przejść ciarki, z jaka łatwością można zamknąć niewinnych ludzi w więzieniu. Film niesamowicie denerwuje, powoduje wewnętrzny sprzeciw wobec niesprawiedliwości, i z nadzieją oczekuje się pozytywnego finału. Te wszystkie emocje, przekazanie ich widzowi w tak bezpośredni sposób są zasługą aktorów tzw. starej, polskiej szkoły. Janusz Gajos faktycznie jest mistrzem kreacji, ale Kazimierz Kaczor mu wcale nie ustępuje. Najpierw skrada się powoli, zawsze jest gdzieś z boku, aż do ostatniej rozmowy, gdy afera już wyszła na jaw. Kaczor jako Mirosław Kamiński nagle zaczyna dominować nad Gajosem. Nawet przekleństwa w jego ustach brzmią jak ciosy ostrym narzędziem. Otoczenie może go tylko słuchać, kiedy paradoksalnie jako jeden z winnych przestępstwa, dokonuje autokrytyki, mocnej, emocjonalnej, prawdziwej. Nawet jeśli komuś nie przypadł do gustu cały film, powinien dla tej rozmowy Gajosa z Kaczorem go obejrzeć.

Józef Romanek, Planeta Krawiec (1983), reż. Jerzy Domaradzki

Z wielką naturalnością i przystępnością wyszła Kazimierzowi Kaczorowi postać Józefa Romanka. Z nieco zapijaczonego krawca, który niewiele zastanawiał się nad życiem, bohater zmienił się w pełnego zapału człowieka z pasją. Zabrakło mu tylko nieco przebiegłości albo dojrzałości, niemal jak nastolatkowi, co to dopiero odkrył jakieś hobby i inwestuje wszystko, co ma, w jego rozwijanie. Tymczasem za rogiem niepostrzeżenie czaiła się śmierć, nie wspominając już o prozaicznym życiu odpowiedzialnego i przede wszystkim dorosłego męża. Jak to wszystko pogodzić? Kaczor mistrzowsko odegrał człowieka rozdartego między miłością do pasji a przywiązaniem do dotychczas prowadzonego życia. Aktorska maska człowieka odrzuconego przez lokalne społeczeństwo z powodu chęci kształcenia się i poszerzania horyzontów tak doskonale przylgnęła do twarzy aktora, że Józef Romanek naprawdę potrafił wzruszyć. Jego miejsce było w gwiazdach.

Recenzent gier, Joystick (1993–2000), realizacja Krzysztof Jasiński

Ze światem gier strategicznych i RPG jestem związany od dziecka, tym bardziej cenię Kazimierza Kaczora za jego felietonistyczny wkład w propagowanie pozycji z tych gatunków, w czasach, gdy komputerów pod polskimi strzechami jeszcze zbyt wiele nie było. A te, co były, ciężko radziły sobie z trójwymiarową grafiką. Ileż w Kaczorze było zaangażowania, gdy tłumaczył, jak zbudowane są interfejsy gier, na czym polegają turowe rozgrywki czy co jest celem poszczególnych misji. Zawsze żałowałem, że w ramach niekiedy dość nudnego „Joysticka”, gdzie dziecięcy gracze monotonnie zmagali się ze sobą w grach, nie dano Kaczorowi więcej czasu. Skąpiono go zwłaszcza na prezentację rozgrywki. Nienawidziłem, gdy właśnie w najciekawszych momentach pojawiały się napisy końcowe.

Odys Korczyński

Odys Korczyński

Filozof, antyteista, zwolennik teorii ćwiczeń Petera Sloterdijka, neomarksizmu w wydaniu Slavoja Žižka, operator DTP, fotograf, retuszer i redaktor związany z małopolskim rynkiem wydawniczym oraz reklamowym. Od lat pasjonuje się grami komputerowymi, w szczególności produkcjami RPG, filmem, medycyną, religioznawstwem, psychoanalizą, sztuczną inteligencją, fizyką, bioetyką, a także mediami audiowizualnymi. Opowiadanie o filmie uznaje za środek i pretekst do mówienia o kulturze człowieka w ogóle, której kinematografia jest jednym z wielu odprysków. Mieszka w Krakowie.

zobacz inne artykuły >>>

REKLAMA