Najlepsze SERIALE, AKTORZY i kategorie techniczne. Złote Kraby – nagrody Film.org.pl za rok 2020

Jak co roku Film.org.pl przyznaje Złote Kraby – nasze redakcyjne nagrody, będące wynikiem wewnętrznego głosowania. Zapoznawaliście się już z naszą listą 10 najlepszych filmów 2020 roku, zaś teraz mamy dla was podsumowanie pozostałych kategorii. Dowiecie się, jaka była według nas najlepsza rola męska i żeńska oraz które produkcje mogły pochwalić się najlepszą stroną techniczną. Złoty Krab powędrował też do naszego ulubionego zeszłorocznego serialu.

Zgadzacie się z naszymi wyborami? A może wy oddalibyście te nagrody w inne ręce? Dajcie znać w komentarzu!

NAJLEPSZY SERIAL

Gambit królowej

Na swojej drodze do szachowego mistrzostwa Beth wielokrotnie przezwycięża seksizm, lekceważenie i wykluczenie ze względu na płeć swoimi wybitnymi umiejętnościami. Damsko-męski świat w Gambicie królowej nie jest jednak czarno-biały – bohaterka spotyka na swojej drodze wielu fantastycznych i wspierających ją mężczyzn, chociaż ciężko się pozbyć wrażenia, że gdyby nie była to historia fikcyjna, lecz oparta na prawdziwych wydarzeniach, droga Beth do szachowego mistrzostwa nie byłaby tak łatwa.

Ale w końcu tym przede wszystkim jest Gambit królowej – baśniową fantazją o utalentowanej dziewczynie, która przezwycięża życiowe trudności, aby wspiąć się na wyżyny szachowego mistrzostwa. Baśniową fantazją, która wciągnie was na długie godziny. [Michalina Peruga, fragment recenzji]

2. Nowy papież

3. BoJack Horseman

4. Dark (sezon 3)

5. Better Call Saul (sezon 5)

NAJLEPSZA AKTORKA

Elisabeth Moss (Niewidzialny człowiek)

Łatwo kibicować bohaterce Moss, bo aktorka fantastycznie odgrywa wszystkie emocje towarzyszące jej postaci – przerażenie, determinację, gniew.

Moss jest w centrum filmu właściwie bezustannie i to ona w dużej mierze sprawia, że jako widzowie emocjonalnie się angażujemy. Jest istotnym, może nawet kluczowym elementem sprawiającym, że Niewidzialny człowiek to tak udana produkcja. [Łukasz Budnik]

2. Awkwafina (Kłamstewko)

3. Anya Taylor-Joy (Gambit królowej)

4. Carrie Coon (Gniazdo)

5. Jessie Buckley (Może pora z tym skończyć)

NAJLEPSZY AKTOR

Adam Sandler (Nieoszlifowane diamenty)

Najlepsza rola w karierze Adama Sandlera? Bardzo prawdopodobne.

Amerykański aktor od dobrych kilkunastu lat utwierdza cały świat w przekonaniu, że jeżeli chce, to potrafi. Zaliczył znakomite występy w Lewym sercowym Paula Thomasa Andersona, Zabić wspomnienia Mike’a Bindera i Opowieściach o rodzinie Meyerowitz Noah Baumbacha. Ukoronowaniem tych wszystkich wspaniałych kreacji jest jednak rola Howarda Ratnera z Nieoszlifowanych diamentów braci Safdie – lichwiarza, który przez cały film balansuje pomiędzy życiem i śmiercią, geniuszem i głupotą. Bohater Sandlera jest krańcowym wytworem ustroju kapitalistycznego – człowiekiem, którego cały świat obraca się wokół pieniędzy i zakładów sportowych; którego ostatecznie do zguby doprowadza niekontrolowana arogancja i zachłanność.

Amerykanin jest w tej wymagającej roli znakomity – dwoi się i troi na ekranie, biega, krzyczy, wdaje się w bójki i przepychanki, wyrzucając z siebie w międzyczasie kolejne, niewiele znaczące słowotoki. Obrzydliwy bohater, któremu, za sprawą świetnego scenariusza i jeszcze lepszej kreacji aktorskiej, naprawdę trudno nie współczuć. Bo przecież mogło mu się udać… [Jan Brzozowski]

2. Gary Oldman (Mank)

3. Chadwick Boseman (Ma Rainey: Matka bluesa)

4. August Diehl (Ukryte życie)

5. George MacKay (1917)

NAJLEPSZE ZDJĘCIA

1917 (Roger Deakins)

Nie ma co owijać w bawełnę – tego filmu nie byłoby, gdyby nie perfekcyjna operatorka mistrza Deakinsa, który wszedł tu na zupełnie nowy poziom narracji. Pomijając już fakt markowanego, pojedynczego ujęcia, które niesie na swoich barkach dramaturgię, wystarczy tu przywołać chociażby niezapomniane sekwencje pośród nocnych ruin, aby oddać piękno, majestat i wrażliwość zdjęć do 1917. To nie tylko niedościgniony zwycięzca poprzedniego roku, ale też absolutna czołówka najlepszych zdjęć w historii kina. [Jacek Lubiński]

2. Mank (Erik Messerschmidt)

3. Jezioro dzikich gęsi (Jingsong Dong)

4. Może pora z tym skończyć (Łukasz Żal)

5. Ukryte życie (Jörg Widmer)

NAJLEPSZA MUZYKA

1917 (Thomas Newman)

Praca Newmana na tyle mocno wbija się w pamięć w trakcie oglądania filmu, iż bynajmniej nie dziwi kolejna, już piętnasta na jego koncie nominacja do Oscara. Kompozytor, który lata wcześniej zilustrował reżyserowi Jarhead odszedł tu od swojego typowego repertuaru, tworząc pracę opartą w dużej mierze na elektronice i sprowadzoną przede wszystkim do budowania napięcia.

Nie jest to zatem tradycyjny soundtrack „do poduszki”, co nie zmienia faktu, iż rewelacyjnie odnajduje się na ekranie – zwłaszcza w tych najbardziej newralgicznych, kluczowych momentach maestro pierwszorzędne wyczuwa potrzeby filmu Sama Mendesa, serwując nam niezapomniane doświadczenie. [Jacek Lubiński]

2. Tenet (Ludwig Göransson)

3. Mank (Trent Reznor i Atticus Ross)

4. Ukryte życie (James Newton Howard)

5. Eurovision Song Contest. Historia zespołu Fire Saga (Atli Örvarsson)

NAJLEPSZA OPRAWA AUDIOWIZUALNA

1917

Dwa wcześniejsze akapity właściwie oddają w pełni sedno i tej kategorii, którą w przypadku fresku Mendesa uzupełnia też wszystko to, co sprawia, że kino jako takie działa i porywa widownię: dźwięk i efekty dźwiękowe, montaż i miks dźwięku, scenografia, kostiumy, charakteryzacja, efekty wizualne oraz ogólny design filmu.

Trzy z tych elementów słusznie nagrodzono Oscarami, lecz i pozostałe złożyły się po równo na niezapomniane, bombastyczne i po prostu spełnione doznanie kinowe, tylko potwierdzając siłę i wielkość tego medium. [Jacek Lubiński]

2. Tenet

3. Mank

(ex aequo) 4. Może pora z tym skończyć

(ex aequo) 4. Ukryte życie

(ex aequo) 4. Jezioro dzikich gęsi

NAJLEPSZA POSTAĆ

Howard Ratner (Nieoszlifowane diamenty)

Bohater Sandlera, Howard Ratner, na co dzień siedzi w branży jubilerskiej, „bawi się” w hazard i dłużny jest naprawdę spore sumy różnym poważniejszym wierzycielom. Ratner zamknął się w niebezpiecznej pętli, z której nie będzie mu łatwo uciec.

Jego przykra autodestrukcja przejawia się przede wszystkim w ekspresyjnym, momentami niebezpiecznym zachowaniu. Wiecznie nabuzowana, wybuchowa osobowość, która oszukuje samą siebie, że wszystko ma pod kontrolą, raczej nie ma większych szans na przetrwanie w tej miejskiej dżungli. Główny bohater prezentuje się jako niesłychany dupek, a łatwiej mu doprowadzić kogoś do szewskiej pasji, aniżeli wieść z nim spokojne relacje. Howard zdradza żonę, bezlitośnie traktuje zapatrzoną w niego kochankę, a przez kolejne dni przechodzi niczym samozwańcze bóstwo. Nowy Jork to dla niego miejsce ciągłych transakcji, nie potrafi zatrzymać się nawet na sekundę.

Lichwiarzy traktuje z wyższością, a takie zachowanie wyłącznie pogarsza jego podbramkową sytuację. Buntowniczy charakter i zgubne wybory doprowadzą do jego powolnego upadku. Nieoszlifowane diamenty są bezlitosną rozprawą z łajdactwem Ratnera. W innym wcieleniu mógłby pozostać nieoszlifowanym diamentem, postacią w miarę dla widza pozytywną. Tutaj jednak zasługuje na całkowite potępienie. Bracia Safdie już wiedzą, jak karać obrzydliwych typów. [Jan Tracz, fragment recenzji]

2. Bili (Kłamstewsko)

3. Adolf Hitler (Jojo Rabbit)

(ex aequo) 4. Jake (Może pora z tym skończyć)

(ex aequo) 4. Tomek Giemza (Sala samobójców. Hejter)

(ex aequo) 4. Georges (Deerskin)

NAJLEPSZA SCENA

Scena z wiszącymi butami (Jojo Rabbit)

Niby Waititi sugeruje tę scenę wcześniej, gdy kilka razy uwzględnia w kadrze buty postaci granej przez Scarlett Johansson, jednak w trakcie seansu trudno chyba zgadnąć, czego może to być zapowiedzią.

Tym samym moment, w którym Jojo odnajduje swoją powieszoną mamę spada na widza jak grom z jasnego nieba i zostawia w niemałym szoku i smutku, w czym także zasługa Romana Griffisa Davisa, który znakomicie poradził sobie aktorsko w tym trudnym fragmencie. [Łukasz Budnik]

2. Pościg na autostradzie (Tenet)

3. Nocne ruiny (1917)

4. Bieg wzdłuż okopów (1917)

5. Wypełnianie kwestionariusza (Nigdy, zawsze, czasami, rzadko)