ZAPOMNIANE NIEZAPOMNIANE. Aktorki lat 80. i 90. Suplement

Kiedy kilka dni temu opublikowaliśmy zestawienie zapomnianych-niezapomnianych aktorek, które królowały w latach 80. i 90., w waszych komentarzach pojawiło się sporo nazwisk pań, które powinny się w nim znaleźć.

Rzeczywiście, jest jeszcze kilka aktorek, które we wspomnianym okresie były na ustach wszystkich, zaś dziś znane są – o ile w ogóle – głównie z kolumn plotkarskich i okazjonalnych wspominek. Przedstawiamy zatem suplement do tekstu „Zapomniane niezapomniane”, niech sławne niegdyś nazwiska zabrzmią raz jeszcze.

Demi Moore

Była żona Ashtona Kutchera, wiadomo. Czy wiadomo coś jeszcze? Niekoniecznie. A przecież urodzona w 1962 roku Demetria Gene Guynes może pochwalić się nie tylko dwoma poprzednimi małżeństwami, w tym z aktorem Bruce’em Willisem (a jego kojarzycie…?), ale i niezłą kolekcją ciekawych ról. Karierę zaczęła jako roczna dziewczynka, „występując” w serialu Szpital miejski (General Hospital). Rozpoznawalność przyniosły jej takie filmy jak Uwierz w ducha (1990), gdzie zagrała ukochaną Patricka Swayze (wszystkie dziewczęta w tym okresie czuły dziwny pociąg do garncarstwa…), Ludzie honoru (1992), gdzie u boku Toma Cruise’a walczyła o sprawiedliwość, Niemoralna propozycja (1993), gdzie odpierała zaloty nie tylko przystojnego, ale i bogatego Roberta Redforda. Cała dekada należała do niej, przynosząc takie tytuły jak W sieci (1994), Szkarłatna litera (1995), Striptiz (1996), Pod presją (1996) czy G.I. Jane (1997), gdzie na potrzeby roli zgoliła głowę na łyso i nabrała masy mięśniowej. Demi grała, pojawiła się nago na okładce Vanity Fair w zaawansowanej ciąży, była żoną i matką. Otrzymywała nominacje i nagrody zarówno dla tych najgorszych (Złota Malina), jak i najlepszych ról (MTV, Złote Globy, Emmy). Załamanie przyszło wraz z rozwodem z Bruce’em Willisem w 2000 roku. Od niemal dwudziestu lat Moore pojawia się na ekranie sporadycznie i wygląda na to, że zawodowo nie ma – a może nigdy nie miała – na siebie pomysłu.

Geena Davis

W 1986 roku Geena Davis rozpoczęła nie tylko związek z partnerującym jej na planie Muchy Jeffem Goldblumem, ale i swoją drogę ku hollywoodzkiej alei sław. Małżeństwo przetrwało tylko trzy lata, kariera Davis kwitła niewiele dłużej. Po Musze (1986), remake’u horroru z lat 50., Davis zagrała także u boku Michaela Keatona w komedii Sok z żuka (1988) Tima Burtona, świetnym filmie drogi Thelma i Louise (1990), gdzie partnerowała jej Susan Sarandon, oraz w Przypadkowym bohaterze (1992) z Dustinem Hoffmanem i Andym Garcíą, Ich własnej lidze (1992) z Tomem Hanksem i w Długim pocałunku na dobranoc (1996) z Samuelem L. Jacksonem, gdzie zagrała cierpiącą na amnezję nauczycielkę, która odkrywa, że jest w rzeczywistości płatnym zabójcą. Talent Geeny Davis został dostrzeżony, a aktorka uhonorowana najwyższą nagrodą. Za rolę w Przypadkowym turyście z 1988 roku otrzymała Oscara, ma na koncie także nominacje do nagród BAFTA, Emmy i Złoty Glob. W roku 2001 aktorka poślubiła chirurga plastycznego, Rezę Jarrahy, z którym ma trójkę dzieci. Od tego czasu zdecydowanie mniej czasu poświęca swojej karierze.

Bridget Fonda

Podobnie jak Nastassja Kinski w poprzednim zestawieniu, Bridget była skazana na wybór takiej, a nie innej ścieżki życiowej. Córka Petera Fondy, należąca do słynnego aktorskiego klanu, nie mogła postąpić inaczej, jak tylko spróbować swych sił w tym zawodzie. Zwłaszcza że początki miała świetne, pojawiając się w roli „dziecka z komuny” w klasyku Swobodny jeździec (Easy Rider) z 1969 roku. Będąc już dorosłą kobietą, mając na koncie kilka niezauważonych szerzej występów, przyjęła rolę w Sublokatorce (Single White Female) (1992).

Film, w którym wcieliła się w rolę prześladowanej przez zapatrzoną w nią psychopatkę samotnej dziewczyny, okazał się strzałem w dziesiątkę. W następnym roku Bridget pojawiła się w Małym Buddzie Bertolucciego i w Kryptonimie Nina, remake’u francuskiej Nikity, w którym jej partnerem był Gabriel Byrne. Rok 1994 zapisał się w jej karierze pod znakiem komedii romantycznej Dwa miliony dolarów napiwku, a lata kolejne przynosiły po trzy, cztery produkcje rocznie, w tym np. Jackie Brown Quentina Tarantino. Karierę Bridget przerwał wypadek samochodowy w roku 2003. Pomimo iż aktorka powróciła w pełni do zdrowia, postanowiła zrezygnować z pracy zawodowej i poświęcić się całkowicie rodzinie.

Holly Hunter

Drobniutka Holly Hunter na ekranie zadebiutowała w roku 1981 (w horrorze Tony’ego Maylama Podpalenie), a siedem lat później otrzymała swoją pierwszą nominację do Oscara za rolę Jane Craig w filmie Telepasja. Statuetka trafiła w jej ręce w roku 1993, za fenomenalną kreację Ady w filmie Jane Campion Fortepian. Krytykę i widzów zachwyciła ekspresja filigranowej aktorki, która w oszczędnie napisanej roli potrafiła pokazać cały wachlarz emocji. W tym samym roku Hunter pojawiła się także na ekranie w Firmie Sydneya Pollacka w roli Tammy, która to postać wymagała od niej zupełnie innych środków wyrazu.

Kolejne role to kolejne oblicza – w Psychopacie u boku Sigourney Weaver Hunter jest zasadniczą, trzymającą się ściśle procedur panią detektyw, w Crash Davida Cronenberga ofiarą wypadku samochodowego i własnej zaburzonej psychiki. Rok 2000 przyniósł szaloną komedię braci Coen Bracie, gdzie jesteś?. Ostatnimi czasy ta niezwykle utalentowana aktorka pojawia się głównie w serialach telewizyjnych. Miejmy nadzieję, że niedługo będziemy mogli ponownie podziwiać jej umiejętności na dużym ekranie.

Jennifer Grey

W roku 1984 młoda Jennifer Grey pojawiła się na planie gangsterskiego filmu Coppoli Cotton Club. Trzy lata później otrzymała główną rolę w filmie Wirujący seks (Dirty Dancing) u boku Patricka Swayze. Lepszego startu ta córka pary aktorskiej, absolwentka prestiżowego Neighborhood Playhouse, wymarzyć sobie nie mogła. Film stał się absolutnym hitem, a Baby Frances i odtwarzająca tę rolę Grey do dziś znane są i rozpoznawalne na całym świecie. Cóż, kiedy Jennifer postanowiła poprawić nieco swoją urodę i zdecydowała się na operację nosa, po której nie przypominała już wcale uroczej córki państwa Housemanów.

Wygląd Jennifer zmienił się do tego stopnia, że praktycznie pogrzebało to jej szansę na karierę. Nie mogąc bazować jedynie na zbyt świeżym nazwisku, niezdolna poprzeć go znanym wszystkim wyglądem, Grey zagubiła się zupełnie w tłumie. Aktorka jeszcze później występowała i nadal jest aktywna, lecz pomimo starań nie udało jej się dostać angażu do żadnej większej produkcji. Jedyną jej szansą na kontakt z kamerą pozostają filmy i seriale telewizyjne.

Madeleine Stowe

Madeleine Stowe była ozdobą kina lat 90. W 1992 roku pojawiła się w roli Cory Munro w Ostatnim Mohikaninie Michaela Manna w zacnym towarzystwie Daniela Day-Lewisa, zdobywając serce nie tylko filmowego Sokolego Oka. W roku następnym przyjęła rolę w obsypanym nagrodami Na skróty Altmana oraz w Blink u boku Aidana Quinna, gdzie wcieliła się w rolę niewidomej skrzypaczki Emmy, jedynego świadka w sprawie o zabójstwo. W 1994 roku przyszedł czas na Wystrzałowe dziewczyny, film przygodowy w konwencji westernu, zaś w roku 1995 na ekrany weszło 12 małp, gdzie Stowe na planie towarzyszyli Bruce Willis i Brad Pitt. Następne lata nie przyniosły już Madeleine Stowe głośnych tytułów i aktorka znalazła swoje miejsce w produkcjach telewizyjnych. Występowała także w serialu Zemsta, za który otrzymała nominację do Złotego Globu w 2012 roku.

Mary Elizabeth Mastrantonio

Jedna z bardziej udanych lady Marion w historii kina (kina, powtarzam, nikt nie kwestionuje pozycji Judi Trott!). Pochodząca z rodziny włoskich emigrantów urocza brunetka z charakterystyczną burzą loków jest także utalentowaną wokalistką – jej marzeniem było zostać divą operową. Ma na koncie występy w kilku broadwayowskich musicalach, np. w West Side Story. Na dużym ekranie zadebiutowała w roku 1983 w Człowieku z blizną (Scarface) Briana de Palmy w roli Giny Montany, siostry granego przez Ala Pacino głównego bohatera. Kolejna większa rola – Carmen w Kolorze pieniędzy (1986) przyniosła aktorce nominacje do Oscara i Złotego Globu. Na nominacjach niestety stale się kończyło, zarówno Otchłań (1989), jak i Robin Hood, książę złodziei (1991), gdzie towarzyszyli jej odpowiednio Ed Harris i Kevin Costner, przyniosły nadzieję na nagrodę Saturna, jednak sama nagroda nie trafiła w ręce Mary Elizabeth. Także i ona, jak wiele jej koleżanek z tego okresu, po roku 2000, kiedy to zagrała w kasowym filmie Petersena Gniew oceanu, płynnie przeszła na aktorstwo telewizyjne.

Meg Ryan

Meg Ryan niewątpliwie jest osobą znaną. Pojawia się na portalach plotkarskich regularnie, podczas jednak gdy wszyscy komentujący jak jeden mąż użalają się nad jej obecnym wyglądem, mało kto tak naprawdę wie, kim ta kobieta jest. Być może nawet widzieli nieraz film z jej udziałem, ale prawdopodobnie w głowie im się nie mieści, że ta ofiara chirurgii plastycznej to jednocześnie urocza żona Goose’a z Top Gun (1986), postrzelona Sally z Kiedy Harry poznał Sally (1989) czy rozmarzona Annie z Bezsenności w Seattle (1993). Z pewnością nie rozpoznaliby w niej Pameli z The Doors (1991), alkoholiczki Alice z Kiedy mężczyzna kocha kobietę (1994) czy bohaterskiej Karen z Szalonej odwagi (1996). Meg Ryan nie była jedynie ładną buzią, etatową partnerką Toma Hanksa w komediach romantycznych. To ona towarzyszyła na planie Nicolasowi Cage’owi w Mieście aniołów (1998). Odkąd jednak zaczęła poprawiać naturę, która wyposażyła ją nader hojnie, nie ma dla niej miejsca przed kamerą. Od ponad dziesięciu lat Meg Ryan pojawia się na ekranie rzadko i z mizernym skutkiem – w roku 2008 otrzymała nominację do Złotej Maliny. Szkoda, tej katastrofy już raczej odwrócić się nie da.

Wygląda na to, że – jak to padło w jednym z komentarzy – kino rzeczywiście należy do mężczyzn. Aktorkom w pewnym wieku trudno znaleźć dla siebie właściwą rolę, wypadłszy z obiegu jako atrakcyjne młódki, kończą karierę, spadają na pozycję aktorek serialowych lub próbują kurczowo trzymać się wspomnienia młodości, najczęściej z żałosnym skutkiem. W świecie, w którym w reklamach kremów przeciw zmarszczkom grają dwudziestoparolatki, na zmianę sposobu myślenia przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać.

korekta: Kornelia Farynowska