Jedyna i niepowtarzalna. Najlepsze role MERYL STREEP

Meryl Streep to prawdziwa królowa ekranu. 21 nominacji do Oscara i trzy statuetki mówią same za siebie. Ta aktorka po prostu nie ma sobie równych. Wtopy właściwie jej się nie zdarzają, potrafi za to pozytywnie zaskoczyć. W jej filmografii jest wszystko – współczesne dramaty, filmy kostiumowe, komedie, musicale, thrillery… I w każdym z tych gatunków radzi sobie tak samo dobrze. Wybranie najlepszych ról Streep to karkołomne zadanie, ale w końcu, z bólem serca, stworzyłem listę the best of the best.

Zgadzacie się z tymi wyborami? Których ról królowej najbardziej wam brakuje? Dajcie znać w komentarzach!

Sprawa Kramerów

Ten film przyniósł Streep pierwszego, jakże zasłużonego Oscara. Jako Joanna, kobieta, która nagle porzuca męża i 6-letniego syna, by po półtora roku wrócić i walczyć o dziecko w sądzie, jest po prostu niesamowita. Nie widzimy jej na ekranie zbyt często, ale kiedy już się pojawia, kradnie właściwie każdą scenę. Aktorka, która sama przechodziła wtedy trudny okres w życiu (jej partner zmarł krótko przed tym, jak weszła na plan) świetnie oddała stan, w którym znalazła się jej bohaterka – kiedy czuje się, że jeśli nie dokonamy w życiu jakiejś rewolucji, to, kim jesteśmy, zostanie na zawsze utracone. Ta melancholia i wewnętrzny dramat są wypisane na jej twarzy. Mimo że Joanna jest w fabule „tą złą”, dzięki kreacji Streep łatwiej ją zrozumieć, a nawet obdarzyć sympatią.

Diabeł ubiera się u Prady

Takie role rzadko przynoszą nagrody – Diabeł ubiera się u Prady to w końcu typowa hollywoodzka komedia. Owszem, przyjemna i na podstawie bestsellerowej książki, ale tej produkcji bardzo daleko do wielkiego kina. A jednak Meryl dokonała tu czegoś wyjątkowego. Jej Miranda Priestley, redaktor naczelna prestiżowego magazynu o modzie, od razu przykuwa do ekranu. W tej roli aktorka dokonała prawdopodobnie największej metamorfozy w karierze. Nie jest bowiem tajemnicą, że z modą nie ma wiele wspólnego, ba, uważana jest za jedną z najgorzej ubranych gwiazd, a jej osobowość to wręcz przeciwieństwo Priestley.

W tej bohaterce, również dzięki dopracowanym kostiumom, fryzurom i makijażowi, w niektórych scenach wręcz trudno rozpoznać Streep. Jako twarda, nieznosząca sprzeciwu kobieta sukcesu, jest bardzo, bardzo przekonująca. Ta rola to, obok Ze śmiercią jej do twarzy i To skomplikowane, najlepszy dowód na to, że Meryl równie dobrze jak w dramatach spisuje się w lżejszym, komediowym repertuarze.

Żelazna Dama

Tę biografię Margaret Thatcher można traktować właściwie jak przegląd aktorskich umiejętności Meryl Streep. Pomijając już fakt całkowitego przeobrażenia się w byłą premier Wielkiej Brytanii (charakteryzacja, akcent, sposób poruszania się i mówienia – wszystko opanowano do perfekcji!), gwiazda Hollywood miała tu po prostu bardzo dużo do zagrania. Film pokazuje nam Thatcher jako kobietę chorą, zmęczoną, zmagającą się z halucynacjami, ale w retrospekcjach również w najwyższej formie, na kolejnych szczeblach politycznej kariery. Meryl musiała więc przekazać nam przez ekran najróżniejsze stany emocjonalne swojej bohaterki.

Można powiedzieć, że w tym jednym filmie aktorka wcieliła się w dwie, a może nawet trzy różne role. I wyszło jej to znakomicie. Nieważne, że w jednej scenie oglądamy Streep jako staruszkę z demencją, a w następnej jako najtwardszego polityka swoich czasów, prawdziwą kobietę z żelaza. Wierzymy jej od pierwszej do ostatniej minuty seansu. Na ekranie widać po prostu Margaret Thatcher.

Wybór Zofii

Dziś trudno wyobrazić sobie w tej roli kogokolwiek innego, ale prawda jest taka, że Meryl Streep otrzymała angaż przez szczęśliwy zbieg okoliczności. Autor książki, na podstawie której powstał scenariusz, upierał się przy Ursuli Andress, reżyser Alan J. Pakula chciał z kolei Liv Ullman. Prace nad tekstem trwały jednak tak długo, że obie aktorki poświęciły się innym projektom. Brano wtedy pod uwagę między innymi Barbrę Streisand, Szwajcarkę Marthe Keller oraz pochodzącą z Czechosłowacji Magdę Vášáryovą. Streep była z nich wszystkich najbardziej namolna – błagała twórców o danie jej szansy, a gdy nie chcieli już się z nią spotykać, zasypywała ich listami, w których przekonywała, że nie znajdą nikogo lepszego.

Zaczęła uczyć się polskiego przez kilka godzin dziennie, jeszcze zanim ją zatrudniono! Podrzucała swoje uwagi do scenariusza, a także zaproponowała do roli Nathana debiutanta Kevina Kline’a (co było świetnym posunięciem). W końcu stwierdzono, że Streep tak naprawdę już jest częścią produkcji. Zaproszono ją na zdjęcia próbne, na których wypadła fenomenalnie – po prostu stała się Zofią Zawistowską, Polką ocalałą z obozu w Auschwitz, która sprawia wrażenie, jakby żałowała, że tam nie umarła. To kolejna wybitna rola Meryl, bardzo prawdziwa i przejmująca. W jednej ze scen aktorka przeszła jednak samą siebie.

Chodzi o tytułowy wybór. Niemy krzyk Zofii zapisał się w historii kina. Nie można było tego zagrać lepiej. „Myślałam, że wtedy krzyczałam, i to najgłośniej, jak mogłam. To było jak krzyk we śnie – dopiero później zdajesz sobie sprawę, że z twoich ust nie wychodzi żaden dźwięk” – opowiadała Streep.

Jedyna prawdziwa rzecz

Nie jest to jedna z najsłynniejszych ról Streep, ale mnie po prostu urzekła. Zresztą nie tylko mnie – nominacje do Oscara i Złotego Globu świadczą o tym, że w przypadku tej aktorki popularność samego filmu nie ma znaczenia. Tutaj Meryl wciela się w Katherine, przykładną żonę i matkę, na którą spada wiadomość o ciężkiej chorobie. Jej córka, grana przez Renée Zellweger ambitna dziennikarka, niechętnie powraca do domu, aby pomóc rodzicom. Ta wymuszona przez życie zmiana sprawia, że relacja tej dwójki nabiera nowych kolorów; inna perspektywa sprawia, że stopniowo zbliżają się do siebie.

Brzmi jak tandetny melodramat? Na papierze być może tak jest. Ale Jedyna prawdziwa rzecz to coś więcej, głównie dzięki roli Streep właśnie. Choć w stosunku do bohaterki Zellweger to właściwie postać drugoplanowa, gdy tylko pojawia się w kadrze, ekran jaśnieje. Trudno gra się osoby nieskazitelnie czyste, a taka właśnie jest Katherine – Meryl jednak kreuje dla nas postać szczerą, wiarygodną, ciepłą, ujmującą prostolinijnością.

Co się wydarzyło w Madison County

Trzeba sobie uczciwie powiedzieć, że ta wielka gwiazda miała w swojej karierze jeden spadek formy. Przydarzył jej się na początku lat dziewięćdziesiątych, gdy zagrała w kilku słabszych filmach i zaliczyła najdłuższą przerwę w oscarowych nominacjach (choć było to jedynie pięć lat!). Powrót okazał się triumfalny. Rola w Co się wydarzyło w Madison County zgodnie uznawana jest za jedno z jej szczytowych osiągnięć. To nietypowy romans, zaledwie czterodniowy, ale taki, o którym pamięta się całe życie. Clint Eastwood z takiej sobie książki stworzył dzieło wybitne – śmiało możemy mówić o jednym z najlepszych melodramatów wszech czasów.

Meryl zachwyca nie tylko perfekcyjnym odwzorowaniem włoskiego akcentu, ale też wszystkimi małymi gestami i spojrzeniami, które pokazują nam, jak w tym nudnym życiu gospodyni domowej w końcu pojawiło się prawdziwe uczucie i chęć cieszenia się każdą chwilą. Nikt inny nie ukazałby tak wiarygodnie przemiany sceptycznej, samotnej kobiety w średnim wieku w zakochaną nastolatkę.