10 LAT na planie. Filmy, których realizacja zajęła CAŁĄ WIECZNOŚĆ

Realizacja żadnego filmu nie jest krótka, ale czasami potrafi przerodzić się w pełną męki drogę. Bywa, że powodem są trudności finansowe lub ograniczenia technologiczne. Czasami to po prostu wizja reżysera, a długi czas produkcji podyktowany jest względami fabularnymi. Poznajcie osiem filmów, których produkcja zajęła wyjątkowo dużo czasu.

Boyhood (2014), reż. Richard Linklater – 12 lat

Chcąc zarejestrować na ekranie proces dorastania w jak najbardziej realistyczny sposób, Richard Linklater, reżyser miłosnej trylogii z Julie Delpy i Ethanem Hawkiem, kręcił Boyhood przez prawie dwanaście lat, rozpoczynając w 2002 roku. Ekipa spotykała się na planie raz lub dwa razy w roku na 3–4 dni. Boyhood opowiada o życiu pewnej rodziny, której centralną postacią jest Mason (Ellar Coltrane), którego poznajemy jako sześciolatka i przeżywamy z nim życie aż do osiemnastki. Film Linklatera to dzieło o wszystkim i niczym, w którym chwile ważne i błahe ukazane są z tą samą wagą, stapiając je w poruszającą historię o magii i prozie życia.

Głowa do wycierania (1977), reż. David Lynch – 5 lat

Henry Spencer (Jack Nance) dowiaduje się, że jego niewidziana przez pół roku dziewczyna urodziła mu zdeformowane dziecko. Ten eksperymentalny, pełnometrażowy debiut reżyserski jednego z największych współczesnych reżyserów powstawał przez pięć lat. Pomimo dofinansowania z American Film Institute David Lynch miał spore problemy ze sfinansowaniem produkcji, którą udało się dociągnąć do końca dzięki pomocy aktorki Sissy Spacek i jej męża Jacka Fiska.

Avatar (2009), reż. James Cameron – 10 lat

Pomysł na historię o starciu ziemian i ludu Na’vi zamieszkującego planetę Pandorę przyszedł do głowy Cameronowi po realizacji Titanica. Zdając sobie sprawę, że za pomocą technologii późnych lat 90. nie jest w stanie zrealizować filmu w taki sposób, w jaki by chciał, Cameron postanowił odłożyć produkcję na później, w międzyczasie dopracowując scenariusz i nadzorując prace lingwistów nad językiem ludu Na’vi. Długa realizacja filmu trwająca 10 lat opłaciła się twórcom, przynosząc im liczne nagrody i nominacje, w tym dziewięć nominacji do Oscara i trzy wygrane statuetki.

Roar (1981), reż. Noel Marshall – 11 lat

Roar to komediowy film przygodowy, w którym reżyser obsadził swoją ówczesną żonę Tippi Hedren, jej córkę Melanie Griffith i swoich synów. Sam Marshall zagrał w filmie główną rolę badacza, który zajmuje się ochroną dzikiej przyrody i bada zachowania dzikich kotów. Zaangażowana w walkę o prawa zwierząt Tippi Hedren chciała tym filmem zwrócić uwagę na problem zagrożonych gatunków zwierząt w Afryce.

Chociaż intencje były dobre, film okazał się klapą pod względem produkcyjnym. Już na samym początku realizacji zaczęło brakować pieniędzy, a wkrótce doszły do tego inne katastrofy – powódź, która zalała rancza, gdzie kręcono materiał, zrujnowała plany filmowe, zabiła wiele lwów, a także zniszczyła dotychczas nakręcony materiał filmowy. Produkcja filmu trwała jedenaście lat, a Hedren i Marshall musieli się zadłużyć, żeby doprowadzić produkcję do końca.

Shoah (1985), reż. Claude Lanzmann – 11 lat

Władze Izraela chciały zrealizować film o Holocauście z punktu widzenia Żydów. Według początkowych ustaleń miał to być dwugodzinny film nakręcony w 18 miesięcy. W rzeczywistości zrealizowanie tego ponad dziewięciogodzinnego filmu dokumentalnego o Holocauście zajęło twórcom jedenaście lat.

Pierwsze sześć pochłonęły wywiady z ocalałymi z zagłady przeprowadzane w czternastu różnych krajach. Lanzmann miał 350 godzin materiału z wywiadów, których montaż zajął pięć lat. W swoim filmie nie zamieścił ani jednego nagrania archiwalnego, jedynie ludzkie świadectwa.

Śpiąca królewna (1959), reż. Clyde Geronimi – 8 lat

Gdy wypuszczono do kin tę klasyczną animację opartą na europejskiej baśni, reklamowano ją pod hasłem „6 years in the making”, jednak w rzeczywistości produkcja Śpiącej królewny zajęła jej twórcom aż osiem lat. Dla porównania – nakręcenie pierwszego pełnometrażowego filmu animowanego w historii wytwórni Disneya, czyli Królewny Śnieżki i siedmiu krasnoludków (1937), zajęło zaledwie trzy lata, a pamiętać trzeba, że była to praca zupełnie pionierska. W Śpiącej królewnie zastosowano jednak zupełnie nowe, skomplikowane i wymagające technologie. Początkowo zachwycony projektem Walt Disney z czasem przestał angażować się w produkcję filmu, gdyż całkowicie pochłonęły go przygotowania do otwarcia kalifornijskiego parku rozrywki – pierwszego Disneylandu.

Kawa i papierosy (2003), reż. Jim Jarmusch – 18 lat

Iggy Pop i Tom Waits w filmie „Kawa i papierosy”

Zrealizowanie tej filmowej antologii składającej się z jedenastu historii pochłonęło aż osiemnaście lat.

Pierwszy segment, zwany Strange to Meet You, z Roberto Begninim i Stevenem Wrightem nakręcono w 1986 roku. Kolejny krótkometrażowy film Twins, oryginalnie zwany Coffee and Cigarettes II lub Coffee and Cigarettes, Memphis Version nakręcono w 1989 roku. Nakręcony w 1993 roku Coffee and Cigarettes – Somewhere in California zdobył Złotą Palmę dla najlepszego filmu krótkometrażowego w Cannes. Ostatnie sześć segmentów ukończono w 2003 roku i razem z poprzednimi połączono w jeden film.

Cienka czerwona linia (1998), reż. Terrence Malick – 10 lat

Zamiłowanie Terrence’a Malicka do detalu sprawiło, że ukończenie tego filmu wojennego zajęło dekadę. Reżyser toczył nieustanne walki z producentami, przedłużając produkcję studiowaniem książek przyrodniczych w celu nakręcenia szczegółowego zbliżenia na źdźbło trawy czy siedzącego na niej owada. Wszystko to jednak się opłaciło – film Malicka to jeden z ciekawszych filmów o bezsensowności wojny, w dodatku został nagrodzony Złotym Niedźwiedziem na Berlinale i siedmioma nominacjami do Oscara.