Zapomniane perły HORRORU: SERIALE, które trzeba odkryć na nowo

Podczas gdy produkcje pokroju Buffy: Postrach wampirów, American Horror Story czy Nawiedzony dom na wzgórzu święcą triumfy w świadomości widzów, są inne nie mniej ambitne (a czasem wybitne) seriale grozy, które giną w zapomnieniu. Z przyczynami bywa różnie: od niefortunnych decyzji związanych z ramówką, przez problemy marketingowe, po kontrowersyjne odcinki, które nadszarpnęły reputację serialu. Niektóre produkcje okazały się po prostu zbyt wyprzedzające swoje czasy, by od razu trafić do mainstreamu. ScreenRant zaproponował swoje zestawienia takich to właśnie.

Wyspa Harpera – limitowana seria łącząca konwencję kto zabił ze slasherem, która po 13 odcinkach została anulowana przez stację CBS. Gracja Grzegorczyk-Tokarska pisała u nas o nim tak: Trup ściele się gęsto, całość tapla się w mrocznej atmosferze, bohaterowie zaś giną jeden po drugim.

Ash vs Evil Dead, kontynuacja kultowej serii Martwe zło, która przez trzy sezony rozbudowywała przygody Asha Williamsa, mieszając horror z komedią. Jarek Kowal w 2016 roku pisał o nim tak: Ash vs. Evil Dead to według mnie najlepsze Martwe zło, jakiego można było w dzisiejszych czasach oczekiwać.

Podobny los spotkał brytyjskie Being Human – błyskotliwy serial o wampirze, wilkołaku i duchu próbujących żyć normalnie, który został przyćmiony przez amerykański remake.

Do grona niedocenianych produkcji należą także antologie grozy. Mistrzowie horroru zebrali legendy gatunku – od Johna Carpentera po Dario Argento.

Gabinet osobliwości Guillermo del Toro na Netfliksie oferuje wizualnie oszałamiające opowieści grozy, jednak nie przyciągnęły one masowej widowni. Odys Korczyński na naszych łamach pisał o nim tak: We wszystkim, co obrzydliwe, może kryć się piękno, a nawet jeśli nie, pozostaje jeszcze szansa, że brzydota pozwoli nam zrozumieć coś, co w sensie estetycznym może prowadzić do powstania rzeczy pięknych. Nie zrażajmy się więc do obrzydlistw pokazywanych przez Guillermo del Toro.

Terror – antologia łącząca fakty historyczne z nadnaturalnymi elementami mimo pozytywnych recenzji pozostaje raczej cichym hitem. O pierwszym sezonie antologii AMC Jakub Piwoński pisał u nas tak: Nieodłączną cechą Terroru jest groza – szybko okazuje się bowiem, że nie tylko arktyczne zimno będzie stanowić dla załogi zagrożenie. Atmosfera, zgodnie z niespiesznym tempem, zagęszcza się bardzo powoli, acz konsekwentnie, w każdym kolejnym odcinku coraz bardziej dając widzowi do zrozumienia, że nie ma co liczyć na happy end. A tymczasem zbliża się wielkimi krokami sezon trzeci.

Gęsia skórka, o której Adrian Bobrowski pisał tak: To atrakcyjne kino przygodowe z dreszczykiem, które potrafi zaskoczyć wartką akcją i paroma mrugnięciami dla widza i Czy boisz się ciemności zdefiniowały horror lat 90., wprowadzając młodych widzów w świat grozy, lecz współczesne rebooty zepchnęły oryginały na margines. O tym ostatnim Filip Pęziński pisał tak: Amerykańsko-kanadyjska produkcja straszyła widzów przez pełną dekadę lat dziewięćdziesiątych, a wszystko zaczynało się już od sugestywnej, wzbogaconej niepokojącym motywem przewodnim czołówki, która wcale nie wydawała się zapowiadać serialu młodzieżowego.

Evil, praktycznie nieznany w Polsce, łączący kryminalny procedural z nadnaturalnymi zjawiskami, po czterech sezonach został anulowany mimo więcej niż dobrych recenzji i wysokich ocen widzów (7,7 na IMDb).

Castle Rock, inspirowane uniwersum Stephena Kinga, podzieliło podobny los po zaledwie dwóch sezonach, a Krzysiek Walecki pisał o sezonie drugim tak: Co udało się twórcom w tym sezonie, […], to właśnie wejście do świata wyobraźni autora Lśnienia, który znamy z jego książek i ich ekranizacji. Nie mamy żadnych wątpliwości odnośnie tego, kim jest główna bohaterka i dokąd trafiła, a przez bezpośrednie nawiązanie do konkretnych dzieł pisarza na bieżąco antycypujemy przyszłe wydarzenia.

Wszystkie te produkcje zasługują na ponowne odkrycie i docenienie przez współczesnych fanów horroru.