Najlepsze filmowe WIDOWISKA

Szybka piątka #142

Dzisiejszą odsłonę „Szybkiej piątki” poświęcamy filmom monumentalnym, epickim, cieszącym nasze zmysły obrazem i dźwiękiem, słowem – tym najbardziej widowiskowym. Sprawdźcie, jakie są nasze typy i koniecznie podrzućcie własne w komentarzach!

Odys Korczyński

1. Gladiator – Jeśli ktoś upatruje wierności historycznej w tym dziele Ridleya Scotta, srogo się zawiedzie.

   Gladiator nie jest filmem historycznym – jest filmem luźno wykorzystującym epokę rządów Marka Aureliusza do pokazania archetypicznych bohaterów. Świat, w którym zostali osadzeni, zachwyca bogactwem detali, nawet jeśli w jednym z rydwanów widać jakąś butlę.

2. Władca Pierścieni – Nie ma to jak prawdziwa scenografia, a nie porozwieszane wszędzie zielone tła. Prawdę dekoracyjną czuć tu o wiele bardziej niż w Hobbicie.

   Przez to widowisko nabiera magii, którą Tolkien genialnie odmalował słowami w swojej trylogii. Hobbit wydaje się przy Władcy Pierścieni papugą, kolorową, aż bolą oczy, a jednak pustą konceptualnie.

3. Ben-Hur – Podobnie jak w przypadku Gladiatora, prawda historyczna w tej produkcji przypomina chyboczący się na wszystkie strony przegniły most nad rwącą rzeką. Nie przeszkadza to jednak w nieprzerwanym zachwycaniu się bogactwem realizacyjnym ponadczasowego dzieła, profetycznie opowiadającego historię Judy Ben-Hura.
4. Atlas chmur – Żeby zrozumieć tę nietuzinkową i wręcz rokokowo zrealizowaną przypowieść, trzeba film obejrzeć przynajmniej dwa razy. Mnie akurat wystarczył jeden seans kinowy i późniejsza lektura książki. Dopiero wtedy wróciłem po raz kolejny do filmu, zupełnie na nowo doświadczając bogactwa ukrytych w nim znaczeń.
5. Avatar – Historia miałka jak w standardowej polskiej komedii romantycznej, zaś wizualna forma olśniewająca, zwłaszcza w 3D.

Tomasz Raczkowski

1. Władca Pierścieni – Wzorcowy spektakl fantasy, perfekcyjny w kreowaniu niezwykłego, ale realistycznego świata i rewelacyjny w inscenizacji zarówno tych mniejszych, jak i większych starć. Obronę Helmowego Jaru czy bitwę na polach Pelennoru można oglądać na zapętleniu w nieskończoność i za każdym razem dawać się wciągnąć w dramaturgię tych potyczek.

   Cała trylogia Jacksona jest w każdym detalu doskonała i dokonuje niemal niemożliwego, nadbudowując czy też zrastając się z wyobrażeniami zakorzenionymi w książkowym oryginale Tolkiena.

2. Mad Max: Na drodze gniewu – Dwie godziny czystej filmowej frajdy, której rytm nadaje szaleńczy pustynny pościg. George Miller stawia tu na efektowność, która jest tak szczera i otwarta, że nie popada w efekciarstwo. Czwarty Mad Max w bezczelny sposób stawia spektakl nad wszystkim innym i dlatego tak trudno oprzeć się urokowi kawalkady dziwacznych maszyn pędzących do dźwięków strzelającej ogniem gitary.
3. Climax – Ten film to ruch i niezwykły formalny popis idealnego tempa oraz doskonałej inscenizacji. Odarty z wizualnej orgii, Climax byłby banalnym do bólu filmem o szalonej imprezie. Jednak dzięki połączonej z ironią realizacyjnej maestrii Gaspara Noé jest to fenomenalny filmowy odlot, który zamiast oglądać, należy chłonąć
4. Lawrence z Arabii – Dla mnie to kwintesencja magii klasycznego Hollywood.

   Film kręcony z rozmachem, fenomenalnie wykorzystujący dostępne środki techniczne i budujący angażującą za każdym kolejnym razem narrację. Lawrence z Arabii nie zestarzał się ani trochę, raczej nabrał z czasem szacownego blasku niepodważalnego klasyka kina. Takiego, który można oglądać po wielokroć.

5. Barry Lyndon – Skoro mówimy o inscenizacji, to chyba nie ma bardziej kompletnego na tym poziomie filmu niż osadzony w XVIII wieku obraz Stanleya Kubricka z 1975 roku.

   Plastyczność i kompozycyjna doskonałość Barry’ego Lyndona zapierają dech w piersi i czynią z tego filmu skończone dzieło sztuki.

Maciej Niedźwiedzki

1. Ziemia obiecana – Przepych fabrycznej Łodzi przełomu XIX i XX wieku. Przegląd społecznych napięć w wymiarze ekonomicznym: pracodawcy a pracownicy, zamożni a bezrobotni, wielcy przedsiębiorcy a dorobkiewicze.

   Do tego portret miasta zbierającego liczne narodowości, wyznania i obyczaje. Arcydzieło Andrzeja Wajdy żyje na tak wielu planach i rezonuje na tak wielu płaszczyznach, że przy każdej powtórce można wydobyć z Ziemi obiecanej coś nowego.

2. 1917 – Brawurowo zaprojektowany film, wymagający bezbłędnej synchronizacji licznej ekipy za kamerą z setkami statystów przed nią. Już samo to jest imponującym dokonaniem technicznym. Sam Mendes przeprowadza nas przez wojenny front, nie unikając obrazów błota, potu, krwi i łez.

   Istotny jest dla niego detal i total, jednostka i masa. 1917 to filmowe osiągnięcie w oddaniu wojennego piekła, które nie zostanie szybko zapomniane.

3. Incepcja – Sen we śnie, we śnie, we śnie. Zaginanie miasta, wirujące korytarze, pościgi, katastrofy, strzelanki, mordobicia, Indie, Europa, Stany. A wszystko to dopięte na ostatni guzik i do ostatniej sekundki. Incepcja na pewno zredefiniowała pojęcie „filmowego widowiska”.
4. Amadeusz – XVIII-wieczny kostium, rozmach oper i bogactwo pałaców.

   Nad tym wszystkim przejmująca relacja między między Mozartem a Salierim, oparta na podziwie, zazdrości, gniewie i nienawiści, oraz co chwilę powracające partie z potężnego Requiem. Filmowe cudo.

5. Grawitacja – Oglądana w kinie na wielkim ekranie jest na pewno jednym z najbardziej immersyjnych doświadczeń w życiu niejednego kinomana. Grawitacja imponuje zjawiskową inscenizacją, operatorską ekwilibrystyką, realizacyjnym stopniem trudności i kompetentnym wykorzystaniem technologii 3D. Określanie Grawitacji kamieniem milowym w historii kina nie wydaje się być nadużyciem.

Filip Pęziński

1. Avengers: Wojna bez granic – Bracia Russo wnieśli Kinowe Uniwersum Marvela na zupełnie nowy poziom, wyciągając je z konwencji kina superbohaterskiego i przenosząc do potężnego, wielowątkowego i mitologicznego wręcz widowiska.

   Finałową bitwę z armią Thanosa mógłbym oglądać bez końca.

2. Mad Max: Na drodze gniewu – Zdecydowanie najlepiej i najciekawiej zrealizowane widowisko XXI wieku, gdzie twórcze szaleństwo spotyka się z rzemieślniczą perfekcją. W obranej konwencji trudno mi cokolwiek filmowi George’a Millera zarzucić.
3. Matrix: Rewolucje – Pozostaję być może w mniejszości, ale uwielbiam kontynuacje Matrixa równie mocno co część pierwszą. Jasne, ostatnia odsłona zahacza o kilka scenariuszowych mielizn, ale w zamian oferuje emocjonujące, wizualnie powalające zwieńczenie historii Neo i reszty ekipy statku Nabuchodonozor.
4. Człowiek ze stali – Zack Snyder, do spółki z Davidem S. Goyerem i Christopherem Nolanem, zamienił historię genezy Supermana w ogromne, emocjonujące i powalające wizualnie widowisko o inwazji kosmitów. Dużą część tzw. roboty robi tu bez wątpienia doskonała ścieżka dźwiękowa Hansa Zimmera.
5. Piraci z Karaibów: Na krańcu świata – Zwieńczenie trylogii Gore’a Verbinskiego nie ugina się wbrew pozorom pod natłokiem wątków, ale stylowo, efektownie i niezwykle emocjonująco żegna nas (na jakiś czas) z ukochanymi bohaterami.

   Rozmach tego widowiska do dziś robi ogromne wrażenie.

Łukasz Budnik

1. Władca Pierścieni – Powtarzam za kolegami, ale inaczej się nie da. Trylogia Petera Jacksona to moje ukochane filmy, które mógłbym oglądać bez końca i każdorazowo cieszyć się ich stroną audiowizualną. Mimo upływu lat adaptacja powieści Tolkiena kompletnie się nie starzeje – zarówno od strony uniwersalnej historii, jak i efektów specjalnych.

   Szarża rycerzy Rohanu każdorazowo wciska mnie w fotel.

2. Avengers: Koniec gry – Najświeższa propozycja w tej piątce to znakomicie skonstruowane oraz pomysłowe widowisko, ze świetnym tempem, sensowym podziałem na trzy akty (z których każdy jest na swój sposób satysfakcjonujący) i fantastyczną kulminacją zarówno filmu, jak i całego uniwersum. Do wielokrotnego odświeżania.
3. Człowiek ze stali – Kolejny tytuł, który padł już wyżej, jednak nie mogę sobie odmówić jego wymienienia.

   Bardzo lubię styl Zacka Snydera, a Człowiek ze stali jest dla mnie najlepszym przykładem widowiskowości charakteryzującej tego reżysera. Oglądanie pojedynków nadludzi to uczta dla oczu i uszu – bezbłędnie udało się przedstawić ich nieskończoną siłę i skalę zniszczeń, jakie mogą wywołać.

4. Titanic – Pierwsza połowa filmu rzadziej niż stroną audiowizualną (choć tej nic nie brakuje) zachwyca relacjami postaci i fantastycznym przedstawieniem pasażerów statku, jednak druga – czyli katastrofa – to już widowisko przez wielkie W.

   Zachwyt, wzruszenie, strach i całe mnóstwo innych emocji towarzyszy śledzeniu tragedii, która spotkała ludzi na Titanicu. James Cameron osiągnął tu prawdziwe mistrzostwo.

5. Obcy – decydujące starcie – Drugi film Camerona na liście, czyli kapitalny sequel legendarnego filmu Ridleya Scotta, który wyjątkowo wręcz angażuje i wciąga w losy bohaterów. Akcja jest znakomita, protagoniści wspaniali, a strona wizualna broni się nawet dzisiaj.