FULL FRONTAL PISULA #2: Kowboje-geje to po prostu ludzie

Góry piękne, czuć, że jest zimno, jak jest zimno, owce suną po zieleni aż miło, troszkę miejsca na oddech – to dzieło powinno się pokazywać w szkołach, bo jest szansą pomocy dzieciakom, które, przy opresji dzisiejszych wykwitów broniących integralność relacji opartych na pytonie w myszce, po prostu cierpią, gdy załącza im się nagle świadomość seksualna i zauważają, że ciągnie chłopa do chłopa albo kobietę do kobiety. A ciągnie, bo tak czasami jest. Tak są ludzie stworzeni od zarania świata. Gdy wyłaziliśmy z przedwiecznej zupy, to mogę się założyć, że jakiś tam mazisty kijanek rzucił się na innego mazistego kijanka i poszli w ślinę.

Bo to zupełnie normalne.

Brawa dla Annie Proulx, która w swoim opowiadaniu, będących podstawą fabuły filmu, kapitalnie ogarnęła krótką formą całą rozbitą na lata historię wielkiej miłości – silnej i skazanej na porażkę przez wpływ elementów zewnętrznych.

Ennis Del Mar i Jack Twist są przede wszystkim pokazani jako ludzie – wadliwi, żywiący się pozorami, destrukcyjni przez chowanie kłamstw w kłamstwach, rozbici pomiędzy rzeczami, na których im zależy. Bo obaj próbują się wbić w społecznie wytyczone ramy, schematy, chociaż to boli. Ale też nie jest tak, że jak chłop do chłopa czuje miętę, to wstępuje w niego energia seksualnej bestii, która pożera wszystko. Ennis ma szacunek do żony, tłumaczy sobie kłamstwa jej dobrem; kocha też córkę, czysto, jak ojciec – jego orientacja nie ma na to wpływu. A Twist się gubi w życiu, zakochany, obłożony jarzmem ukrywania swojej orientacji, dostosowywania się do świata, który nie jest jego.

I musi ukradkiem robić emocjonalne rzeczy, ale jest niszczony nie przez popęd, a wpływ społeczeństwa. Bo komuś się nie podoba, że ktoś sobie z kimś gdzieś coś. Jak dzisiaj. Bo jak to tak, ktoś może tam kogoś kochać – no mi się to nie podoba, mi siedzącemu na kanapie, gdy widzę to w telewizorze. Mi, który jest daleko, ale przecież ci ludzie tam są – jak oni mogą sobie tam być?

Gdzie mogą się przytulić. Parafrazując Casablankę – niby zawsze mają przecież Brokeback Mountain. Ale tak jak w filmie Curtiza, tutaj też to ich Brokeback Mountain jest iluzorycznym wspomnieniem – idyllicznym miejscem, zamkniętym mieszkaniem, gdzie można przycupnąć na chwilę, spokojnie, ale na korytarzu już ktoś gada.