JAK ICH NIE KOCHAĆ? Dziesięciu pociągających ekranowych bad boyów

Ci wspaniali bad boye, buntownicy, indywidualiści. Pielęgnują swoje czarne serca i nigdzie nie zatrzymują się na dłużej. Mają w poważaniu po równo prawo, konwenanse, zasady, moralność i uczucia zakochanej kobiety. Żyją dla siebie i według własnych reguł, wolni, źli i niepodlegli.

W prawdziwym życiu każda rozsądna dziewczyna trzymałaby się od nich z daleka, ale przemożny czar srebrnego ekranu działa dokładnie na odwrót. W filmach złych chłopców się kocha, wzdycha się do nich i wszystko się im wybacza, bo są równie fascynujący, co (często) niemoralni. A poza tym… przecież tak wielu z nich jest złych tylko pozornie!

Oto moja własna lista tych, których kocham najbardziej.

Tristan Ludlow – Wichry namiętności (Legends of the Fall, 1994)

Nonkonformista i wolny duch, jest stale niespokojny i ciągle coś w nim wrze. Nosi w sobie głębokie cierpienie i poczucie winy. Typ, któremu chciałoby się ulżyć, okazać zrozumienie, pomóc mu jakoś uporać się z demonami… to jednak zabiegi z góry skazane na porażkę. Zacznie się dusić. Będzie chciał uciec. Zniknie, nim się obejrzysz, gnany kolejnym impulsem i tęsknotą, której żadna kobieta nie będzie w stanie zrozumieć, chyba że sama jest do niego pod tym względem podobna.

https://www.youtube.com/watch?v=mKMGn6C8QdE

Patrick Verona – Zakochana złośnica (10 Things I Hate About You, 1999)

Szkolny buntownik, takie nic dobrego, złe towarzystwo dla przyzwoitej dziewczyny… czy aby na pewno? Pod pozorami zblazowania i wystudiowanej obojętności Patrick ukrywa dobre, czułe serce, uczciwość, lojalność i wewnętrzną dojrzałość. Potrafi przeprosić, potrafi walczyć o to, w co wierzy, potrafi kochać i potrafi wyznać uczucie w serenadzie zaśpiewanej na szkolnym boisku, dzięki czemu można mu wybaczyć kiepską fryzurę i ogromne wojskowe buciska – czego chcieć więcej?

https://www.youtube.com/watch?v=S7N6kB11GpE

Martin – Ciało i krew (Flesh and Blood, 1985)

Bad boy absolutny, mistrz stanowienia własnego prawa, rządzący twardą i stanowczą męską ręką. W świecie, w którym żyje, okazanie jakiejkolwiek słabości kończy się klęską, a nawet śmiercią. Najwyższą wartością jest przetrwanie, a żadna lojalność nie jest dana raz na zawsze. Jeśli trzeba, będzie okrutny, amoralny i nie cofnie się przed niczym. Inaczej jego małe państwo nie mogłoby funkcjonować, a on straciłby wszelki szacunek w oczach tych, którymi się otoczył. A jednak przecież tęskni, za czymś innym, lepszym, czystszym, szlachetniejszym. Lepsze maniery, lepsze życie, bardziej prawdziwe uczucia, szacunek, którego nie trzeba zdobywać pięścią, pozycja, którą osiąga się intelektem, nie przemocą. .. takie ma marzenia. W jego świecie jednak te marzenia są niczym innym, jak tylko zwykłą mrzonką.

Dave – Dzieci miłości (Psych-out, 1968)

Dziecię-kwiat duszą i ciałem. Korzystający ze wszelkich dobrodziejstw komuny, stale spowity narkotykowym odurzeniem. Na pozór oderwany od rzeczywistości, nieobecny i kompletnie nieodpowiedzialny, chociaż promieniujący charyzmą prawdziwego guru. W rzeczywistości wierny, szczery i pełen wrażliwości na krzywdę innych, z niskim progiem tolerancji na obłudę i emocjonalną zdradę.

Johnny Strabler – Dziki (The Wild One, 1953)

Lider motocyklowego gangu z zasady zbuntowany przeciwko wszystkim i wszystkiemu: konwenansom, władzy, drobnomieszczańskim wartościom, stabilizacji… nawet miłość postrzega jako więzienie. Mroczny, ponury i głównie z tego względu bardzo intrygujący. Bo jest taki inny, odstaje od reszty świata, od rówieśników żyjących bezmyślnie z dnia na dzień. Zapowiada jakąś odmianę, inną przyszłość, coś ciekawszego niż szare miesiące, z których każdy jest podobny do poprzedniego, a razem składają się na równie szarą i nieciekawą egzystencję. Paradoks oczywiście kryje się w tym, że tej odmiany nie będzie właśnie dlatego, że Johnny jest tym, kim jest. Przyszłości z nim nie będzie, co najwyżej złamane serce i tęsknota na zawsze.

Bender – Klub winowajców (Breakfast Club, 1985)

Szkolna czarna owca, buntownik z długą listą występków na koncie, lekce sobie ważący każdy przepis, zasadę, nakaz i prawo, stający w opozycji do każdego, a już w szczególności do autorytetów, których władzy nie uznaje. Tak, to wszystko prawda – ale istota filmu polega przecież na tym, jak potężna i krzywdząca jednocześnie jest siła stereotypu. Niczym wicedyrektor Vernon, moglibyśmy się zatrzymać na powyższej definicji. Jednak dziewczyny wychowane na Klubie winowajców zawsze bez problemu dostrzegały, że Bender jest wrażliwą i zranioną duszą, że zawiedli go nawet ci, na których powinien móc przede wszystkim polegać. Dlatego też tyle kobiet w cichości ducha pragnęło pospieszyć mu z pomocą!

Steff – Dziewczyna w różowej sukience (Pretty in Pink, 1986)

Największy dupek ze wszystkich niegrzecznych chłopców w tym zestawieniu. Tu nie ma wątpliwości i drugiego dna, on po prostu faktycznie jest dupkiem. Niemniej to jego zblazowanie, demonstrowana bez pardonu stuprocentowa pewność siebie, rozpięta pod szyją koszula i cięta złośliwość dziwnym trafem przemawiają do kobiecego serca (oczywiście dopóki rzecz tyczy się bohatera filmowego, w rzeczywistości nikt by go nie strawił). Fakt, że w Steffa wciela się akurat James Spader, oczywiście też nie pozostaje bez znaczenia.

James „Sawyer” Ford – Zagubieni (Lost, 2004–2010)

Daleko, oj daleko Jamesowi do łagodnego aniołka. Ma swoje za uszami, stale wdaje się w konflikt z prawem i w centrum jego wszechświata znajduje się przede wszystkim on sam. Wie, jak zawalczyć o własną korzyść i gdzie jej szukać. Nie znosi przyznawać się do słabości, a jeszcze bardziej nie znosi przyznawać się do zalet, które się w nim kryją: szlachetności, spostrzegawczości, czułości. Sarkastyczny, złośliwy, z ciętym językiem – głównie dlatego, że niełatwo obdarzyć mu kogokolwiek zaufaniem. Sam uważa, że i on na zaufanie nie zasługuje. Do Jamesa trzeba umieć i chcieć dotrzeć. Potrzeba jednak ogromnych pokładów cierpliwości, by tego dokonać.

Chris Chambers – Stań przy mnie (Stand By Me, 1986)

Młodziutka ofiara własnej reputacji, Chris jest bowiem wszystkim, co tylko najgorsze: przestępcą, mąciwodą, nałogowcem, złodziejem, kłamcą, złem wcielonym, demonem z niewinną twarzyczką, którego należy się wystrzegać wszelkimi siłami. Od razu można stwierdzić, że nic dobrego z niego nie wyrośnie, prawda? Jego przyjaciele jednak doskonale wiedzą, że jest inaczej. Ten „zły chłopiec” nigdy nie zawaha się pospieszyć z pomocą, okazać wsparcia i wysłuchać. Chociaż sam ukrywa w sercu tak wiele bólu, ma w sobie współczucie i zrozumienie dla bólu innych. Nawet jeśli przyjdzie mu za to zapłacić wysoką cenę.

Charles Dalton – Stowarzyszenie Umarłych Poetów (Dead Poets’ Society, 1989)

W zasadzie żaden Charles Dalton, tylko – Nuwanda. Czarujący, uwodzicielski, miejscami zupełnie nieodpowiedzialny. Mówi, co chce. Robi, co uważa. W rzeczywistości jednak odważny wojownik, którego nie można kupić. Jeśli w coś wierzy, to da się za to pokroić. Jeśli coś jest słuszne, nie będzie za to przepraszał. Najbardziej beztroski bawidamek z grona pupili Johna Keatinga, wykazujący się na każdym kroku lekceważeniem dla autorytetów i niewyparzonym językiem, ostatecznie okazuje się najbardziej z nich wszystkich zdeterminowany i odważny.

korekta: Kornelia Farynowska