WŁADZA OSTATECZNA. Zestawienie filmowych sekretarek

„To ja to ja to ja,

przyłbica twoja i ostoja,

Advertisement

ja jestem czujna, ja jestem zwarta,

ja jestem szparka, ja sekretarka…”

Advertisement

Międzynarodowy Dzień Sekretarki obchodzony jest w ostatnią środę kwietnia – w tym roku jest to 25. dzień tego miesiąca. Wszystkim przedstawicielkom „władzy ostatecznej” składamy zatem serdeczne życzenia, przedstawiając jednocześnie zestawienie ich filmowych koleżanek.

Lee Holloway – Sekretarka (2002)

Miejmy zatem z głowy oczywiste. Maggie Gyllenhaal jako Sekretarka jest ucieleśnieniem mokrego snu większości szefów o asystentce, która tylko czeka, żeby się wypiąć. Co prawda grana przez nią Lee Holloway ma za sobą pobyt w szpitalu psychiatrycznym, co niekoniecznie w tym zawodzie jest atutem, ale E. Edward Grey (taki dowcip…) raczej nie narzeka. Ta zabawna momentami historia dwojga ludzi, połączonych stosunkiem nie tylko pracy to ciekawe podejście do stereotypów – tak sekretarki, jak i komedii romantycznej. Bo, oczywiście, Lee i Edward poprzez swoje nietypowe upodobania zmierzają raźno ku typowemu happy endowi. I na zdrowie.

Natalie – To właśnie miłość (2003)

Pamiętacie uroczą brunetkę, która zawróciła w głowie premierowi Wielkiej Brytanii…? W cieniu takich sław jak Liam Neeson, Emma Thompson, Alan Rickman czy partnerujący jej Hugh Grant pogodna Martine McCutcheon stworzyła kreację skromnej pracownicy biurowej, która kradnie serce jednego ze światowych przywódców przy pomocy nieśmiałego uśmiechu.

To właśnie miłość po piętnastu latach od premiery nadal jest królową komedii romantycznych, a opowieść o Natalie i premierze spełnia wszystkie założenia gatunku. Sama Natalie zaś, choć w zawodzie niezbyt doświadczona i chwilami mało zręczna, nadrabia sercem i zaangażowaniem w obowiązki.

Virginia „Pepper” Potts – seria Iron Man

Pepper (Gwyneth Paltrow) także nie uniknęła związku ze swoim szefem (bo i kto oparłby się urokowi Tony’ego Starka…?), ale jej pozycja jest nieco inna niż koleżanek powyżej. Pepper nie pozwala się zdominować, a jej umiejętności i doświadczenie prowadzą ją po szczeblach kariery administracyjnej na sam szczyt piramidki. Ze stanowiska osobistej asystentki awansuje na prezesa Stark Industries, udowadniając tym samym, ile prawdy jest w krążącym po sieci memie, który mówi, że sekretarka robi to samo, co jej szef, tylko za mniejszą kasę. Zaliczywszy awans zawodowy, Pepper przyjmuje atencje przełożonego (i ta kolejność jej się chwali, jako że niestety praktyka najczęściej jest odwrotna) i choć ich związek przeżywa swoje wzloty i upadki, to jej pozycja zawodowa pozostaje niezmienna.

Traudl Junge – Upadek (2004)

Niektóre kariery nie mają szans na szczęśliwe zakończenie – a dzieje się tak najczęściej w świecie polityki. Traudl Junge miała pecha żyć w ciekawych czasach i być w latach 1942-1945 sekretarką Adolfa Hitlera. Na podstawie jej wspomnień powstał film Upadek, ukazujący ostatnie 12 dni życia Führera. W rolę Traudl wcieliła się pochodząca z Rumunii Alexandra Maria Lara, przekonująco kreując postać asystentki przywiązanej do swojego szefa bez względu na wszystko. Hitler proponował kobietom opuszczenie bunkra znajdującego się pod Kancelarią Rzeszy pod koniec kwietnia 1945 roku, ale Traudl odmówiła. Pozostała przy jego boku, była świadkiem zawarcia przez niego małżeństwa z Evą Braun oraz spisała jego ostatnią wolę. Bunkier opuściła dopiero po jego śmierci, 1 maja.

Elizabeth Layton – Czas mroku (2017)

W tym samym czasie, lecz po drugiej stronie barykady, obowiązki sekretarskie wykonywała Elizabeth Layton, sportretowana w filmie Joe Wrighta przez Lily James. Współpraca z Winstonem Churchillem – nie dość, że nie tak romantyczna jak w przypadku Natalie – od początku miała burzliwy przebieg. Elizabeth Layton od pierwszego dnia pracy musiała znosić rozliczne fanaberie swojego szefa, takie jak wstręt do pojedynczych spacji, praca po nocach czy dyktowanie pism podczas kąpieli, a także jego rozliczne humory i fochy. Sekretarska codzienność została jej wynagrodzona możliwością pośredniego uczestnictwa w wydarzeniach o randze światowej i przebywania w towarzystwie jednego z największych ludzi swej epoki. Oraz notką w Wikipedii. O ileż to więcej niż pensja poniżej średniej krajowej i pakiet socjalny.

Selina Kyle – Powrót Batmana (1992)

Selina Kyle (Michelle Pfeiffer), sekretarka potentata przemysłowego z Gotham Maxa Schrecka, także nie miała ze swoim szefem lekko. Nieśmiała i zahukana dziewczyna pewnego dnia przypadkowo wchodzi w posiadanie informacji, które powinny być dla niej niedostępne. Schreck, bezwzględny w każdej sytuacji (w biznesowej nowomowie: zorientowany na cel), w obliczu zagrożenia dla snutych przez siebie nikczemnych planów wyrzuca swoją asystentkę przez okno.

Ciało Seliny otaczają koty – dziewczyna przeżywa upadek, ale zmienia się całkowicie. Jako seksowna i mściwa Kobieta-Kot robi wszystko, aby doprowadzić swojego byłego pracodawcę do zguby i udaje jej się to. Ku przestrodze wszystkim szefom – wasze sekretarki też mają pazurki, panowie…

Tess McGill – Pracująca dziewczyna (1988)

…albo panie. Tess McGill ma bowiem wyjątkowo podstępną szefową, która co prawda nie nastaje na jej życie, ale wykorzystuje ją bezwzględnie. Pani Parker prowadzi biuro maklerskie na Wall Street.

W tym męskim świecie ona też „ma jaja” i nie waha się ich używać. Tess (Melanie Griffith) jest pod ogromnym wrażeniem szefowej i aby zdobyć jej uznanie, przedstawia jej pomysł interesującej transakcji. Kiedy podczas pobytu na nartach pani Parker łamie nogę, ambitna Tess nie waha się jej zastąpić, przy okazji odkrywając, że przełożona zamierzała zrealizować jej pomysł jako własny. Przebojowa sekretarka bierze sprawy w swoje ręce i wygrywa wszystko. Aż szkoda, że to tylko film.

Andrea Sachs – Diabeł ubiera się u Prady (2006)

I kolejna ofiara szefowej z piekła rodem. Andy Sachs (Anne Hathaway), początkująca dziennikarka, otrzymuje posadę asystentki Mirandy Priestley, redaktor naczelnej czasopisma o modzie. Miranda jest ikoną, przed którą kłaniają się i przed którą drżą absolutnie wszyscy w modowym światku, Andrea zaś jest nowicjuszką zupełnie nieprzystosowaną do jej wymagań. Początkowo nie potrafi odnaleźć się w nowym środowisku, na szczęście jednak dobra dusza w osobie współpracującego z Mirandą Nigela uświadamia Andy parę spraw i rzuca nieco inne światło na Mirandę – na to, jak doszła do swojej obecnej pozycji i co musi robić, żeby ją utrzymać. Andrea po przemyśleniu sprawy zmienia swoje nastawienie i choć ostatecznie nie zostaje na stanowisku asystentki, doświadczenie pracy u osoby takiej jak Miranda wiele ją uczy – i mocno zmienia.

Panna Moneypenny – seria o Jamesie Bondzie

Mieliśmy już sekretarki premierów i dyktatorów, czas na asystentkę szefa brytyjskiego wywiadu. Panna Moneypenny pracuje dla MI6 i wygląda na to, że sporą część jej zawodowych obowiązków obejmuje opieka nad najbardziej niesfornym, ale i najbardziej pociągającym agentem o numerze 007, czyli Jamesem Bondem. Przez lata zmieniło się w tej serii wszystko – zmienia się Bond, zmienia się Moneypenny (ostatnio otrzymała śliczną twarz Naomie Harris), zmienia się sam M.

(raz jest mężczyzną, raz kobietą…), i tylko jedno pozostaje niezmienne – mniej lub bardziej finezyjny flirt pomiędzy superagentem i asystentką doskonałą oraz jej widoczna do niego słabość. Taka wierność zawsze jest w cenie.

Elaine Vassal – Ally McBeal (1997-2002)

I na koniec, trochę poza kategorią, dziewczyna, bez której to zestawienie byłoby niepełne – choć nigdy nie zagościła na wielkim ekranie. Elaine Vassal to postać z serialu Ally McBeal, kreowana przez aktorkę o swojsko brzmiącym nazwisku Jane Krakowski. Elaine pracuje jako sekretarka w jednej z bostońskich kancelarii prawnych. I choć warunki pracy ma wymarzone – ekipa tworzy zgrany, młody zespół i nikt nigdy nie daje jej odczuć, że zajmuje podrzędne w stosunku do nich stanowisko – Elaine ma lekkie kompleksy, które usiłuje leczyć, na przykład projektując staniki na twarz. Sympatyczna, otwarta dziewczyna, która w krytycznych momentach wnosi zawsze głos rozsądku i oferuje wsparcie. Innymi słowy – sekretarka idealna.