SAOIRSE RONAN. Słodka irlandzka niewinność

Saoirse Ronan z powodzeniem można przypisać łatkę młodej zdolnej. Aktorka ma 24 lata, trzy nominacje do Oscara, jeden Złoty Glob i pokaźną liczbę ról ważnych i intrygujących. Na brak propozycji nie może narzekać, a nawet wypracowała sobie pożądany przez wielu status – aktorki, która wybiera, a nie czeka na rolę. Co sprawia, że Ronan szturmem wbiła się na duże ekrany? Czym zaskarbiła sobie sympatię widzów, jak i producentów?

Hipnotyzujące niebieskie oczy i twarz usiana piegami z powodzeniem mogły zagwarantować Ronan wizerunek słodkiej dziewczyny z sąsiedztwa. Tymczasem Irlandka – w przeciwieństwie do zbliżonych wiekiem i urodą Shailene Woodley i Jennifer Lawrence – wykorzystała wyraziste rysy i niepospolity wygląd do tego, by uciec od łatwych kategoryzacji i podążać drogą kina nieco bardziej artystycznego. Ronan wprawdzie równie szybko jak wspomniane aktorki postawiła pierwsze kroki na drodze swej kariery, ale nie dała się od razu zamknąć w szufladzie blockbusterowych filmów o dorastaniu. W ostatnich latach skierowała się bardziej w stronę kina autorskiego, opierającego się na powściągliwych emocjach w przeciwieństwie do rozbuchanych produkcji wymierzonych w box office.

Aktorka, która urodziła się w Stanach Zjednoczonych, ale wychowywała w Irlandii, pochodzi z artystycznej rodziny. Jej ojciec jest aktorem i zabierał małą Saoirse na plany filmowe, gdzie chłonęła atmosferę kina i pracy pod presją czasu. Debiutowała w telewizji, pojawiając się w irlandzkich serialach, ale szybko zamarzyła o dużym ekranie. Na castingu do Harry’ego Pottera musiała zmierzyć się z pierwszym odrzuceniem, a wymarzona rola Luny Lovegood przypadła Evannie Lynch.

Jednak szybko przyszły filmy pocieszenia: raczej średnio udany Houdini: Magia miłości i szczęśliwa dla Ronan Pokuta Joego Wrighta.

Adaptacja powieści Iana McEwana przyniosła irlandzkiej aktorce pierwszą nominację do Oscara. To było prawdziwe objawienie. Tworząc rolę Briony Tallis, młodej artystki i pisarki, pokazała, jak ważna jest siła wyobraźni i narratorskiej kreacji. Jest słodko naiwna, przebiegła i zapatrzona w swoją wizję, dzięki czemu jesteśmy w stanie podążać za jej sposobem postrzegania rzeczywistości. Wypadła niezwykle interesująco i przykuła uwagę na tle niekwestionowanej gwiazdy Keiry Knightley i Jamesa McAvoya.

Peter Jackson zatrudnił Saoirse przy swoim projekcie Nostalgia anioła na podstawie taśmy z przesłuchania. Zdecydował się na młodą Irlandkę, ponieważ poszukiwał kogoś nieznanego, z nieopatrzoną twarzą. Wszystko jednak zmieniło się w trakcie zdjęć, kiedy Ronan otrzymała nominacje do Oscara, BAFTA i Złotego Globu.

Wkrótce okazało się, że nowozelandzki reżyser miał nosa, a rola Ronan została uznana za jeden z najlepszych występów 2009 roku. Wśród wyróżnionych znalazły się Mo’Nique, Carey Mulligan i Meryl Streep.

Ronan doskonale wciela się w swoje rówieśniczki. Potrafi w prosty sposób odmalować młodzieńcze dylematy, nie popadając w nadmierną emocjonalność. Nostalgia anioła w głównym zamyśle przywodzi na myśl Uwierz w ducha, choć historii daleko do romantyzmu. Sam film nie został pozytywnie przyjęty przez krytyków, ale Ronan zagrała z ogromnym wdziękiem i lekkością.

W Niepokonanych Petera Weira wcieliła się w polską sierotę, która podczas II wojny światowej uciekła z gułagu na Syberii i wraz z współtowarzyszami przebyła ponad 4000 kilometrów do Indii. Trudny fizycznie plan był dobrą zaprawą przed kolejną współpracą z Joem Wrightem. Hanna to thriller pełen akcji o uroczej dziewczynce, która została wyszkolona przez swojego ojca na doskonałą zabójczynię. Saoirse Ronan wciela się w tytułową dziewczynkę, która pod piękną powierzchownością skrywa brutalny instynkt. Aktorce przekonująco udało się połączyć dwie natury, a postać Hanny perfekcyjnie igrała z oczekiwaniami widzów: współczuciem wobec bezbronnego dziecka i przerażeniem siłą, jaką posiada.

Po tym, jak Ronan dobrze sprawdziła się w kinie akcji, jej uroda i hipnotyczne spojrzenie błękitnych oczu zostały wykorzystane w horrorze Byzantium Neila Jordana. Ponownie udało jej się połączyć delikatność i współczucie z morderczą naturą. Wraz z dorastaniem samej Ronan zmienił się gatunek, w którym zaczęła być obsadzana. Jej kariera wkroczyła w etap romantycznych opowieści dla nastolatków. Harlequiny zaczęły być ubierane w gatunkowe schematy, a na ekranie królowała saga Zmierzch. Intruz na podstawie bestsellera Stephenie Meyer był kolejną odsłoną romantycznej opowieści o pierwszej, czystej i magicznej miłości dorastającej dziewczyny.

Po romansie z kinem akcji i blockbusterami o rodzącej się kobiecości Ronan trafiła do kina nieco mniej popularnego. Ryan Gosling zatrudnił ją do swojego klimatycznego reżyserskiego debiutu. Lost River ociekał mrocznym klimatem inspirowanym stylem Nicolasa Windinga Refna, a sama Ronan wpisała się w atmosferę dziwności i tajemnicy. Jako Rat – dziewczyna ze szczurem – stała się przewodnikiem po świecie niszczejącego Detroit. Ponownie odnalazła się w romantycznej naturze, ale bliżej jej było do łobuziary niż słodkiej dziewczyny z sąsiedztwa.

Wes Anderson zobaczył w niej radosną dziewczynę, która doskonale wpisała się w klimat cukierkowego otoczenia i przerysowanych postaci jego Grand Budapest Hotel. Agatha była inspiracją dla młodego boya hotelowego, który ulokował w niej swoje uczucia i uczynił strażniczką sekretu. Ubrana w kostium przypomina uroczą laleczkę, ale blizna na policzku dodaje jej pazura i z istoty delikatnej, nieco „boskiej”, przybliża do zwykłego człowieka.

Brooklyn, film Johna Crowleya, był adaptacją książki Colma Tóibína. Saoirse Ronan od początku chciała zagrać rolę Eilis Lacey, ponieważ odnalazła cząstkę siebie w głównej bohaterce. Młoda irlandzka emigrantka w latach 50. opuszcza swój dom i poszukując lepszego życia, wyrusza do Nowego Jorku. Tęsknota za rodziną miesza się z radością poznawania nieznanego, a dziewczęca niewinność przeradza się w budzącą kobiecość.

Ronan ze spokojem odmalowuje stany ducha bohaterki, która staje przed nie lada dylematami. Decyzje, które podejmie na zawsze określą jej życie. Brooklyn jest pierwszym filmem Ronan, przy którego kręceniu na planie nie towarzyszyli jej rodzice, co stanowi również dla aktorki symboliczne wkroczenie w dorosłość. Przełomowa główna rola przyniosła jej drugą nominację do Oscara i wrzuciła wprost w ramiona szalonej Grety Gerwig.

Lady Bird to opowieść coming-of-age, w której Ronan wciela się w tytułową postać Christine „Lady Bird” McPherson. Dojrzewająca dziewczyna buduje swoją tożsamość, próbując wyrwać się spod kurateli matki i przytłaczającej nudy Sacramento. Jej rola przyciągnęła uwagę całego Hollywood i została uznana za jedną z najlepszych w 2017 roku. Mówiło się, że Ronan przedstawia historię z niesamowitym połączeniem pewności siebie i dziecięcej odkrywczości. Lady Bird jest spontaniczna i nieprzewidywalna jak prawdziwa 17-latka, a sama Irlandka wzniosła się na wyżyny aktorstwa.

Z rozbuchanej emocjonalności i radosnego poznawania świata Saoirse Ronan przeszła w dziewczęcą pokorę w Na plaży Chesil. Florence młodo wychodzi za mąż. Oboje z Edwardem są raczej niedoświadczonymi młodymi ludźmi, którzy pragną stawiać pierwsze kroki w dorosłość. Jako para nowożeńców wybierają się na południowe wybrzeże Anglii, gdzie planują spędzić noc poślubną. W dziewczynie budzą się lęki i długo skrywane żale. Ronan pokazuje niepewność sensualności dorastającej kobiety, a także odwagę dziewczyny, która chce kierować własnym życiem.

Saoirse Ronan ma dopiero 24 lata, ale już zapisała się na kartach oscarowej historii, a Hollywood chętnie sięga po wizerunek słodkiej niewinności, która skrywa w sobie ogromną siłę. Irlandzka aktorka jest precyzyjna, minimalistyczna i bezpretensjonalna. Co więcej, jej bohaterki wpisują się w schemat rozkwitającej kobiecości, a do tego są niedoświadczone w prowadzeniu rozgrywek z mężczyznami. Są wierne, oddane i zachowują świeżą dziewczęcość, unikając obrazu femme fatale. Z ciekawością patrzę w przyszłość, jak będzie się rozwijała kariera młodej aktorki.