NIKITA. Oryginał i remake

Nocą, do apteki włamuje się banda ćpunów. Jedną z nich jest zdrowo nagrzana dziewczyna. Na miejsce włamania przybywa policja. Wywiązuje się strzelanina. Dziewczyna za pomocą przypadkowo znalezionego pistoletu, zabija policjanta. Trafia na przesłuchanie, do aresztu, przed sąd i w końcu w miejsce, gdzie wykonana zostaje na niej – poprzez wstrzyknięcie trucizny – kara śmierci. Jednak dziewczyna budzi się w pustym pokoju.

Żyje i dostaje od rządu „drugą szansę”. Ma zostać zabójczynią na usługach Państwa. Od tej pory zaczyna przeistaczać się z brzydkiego kaczątka, w pięknego łabędzia, który równie sprawnie będzie posługiwał się sexapealem, co karabinem snajperskim. Po zdaniu testu „nowonarodzona” wychodzi na wolność. Zakochuje się i próbuje ułożyć sobie życie, w międzyczasie wykonując dla rządu „brudną robotę”. Kocha się w niej jej były opiekun, a obecnie zwierzchnik i dowódca. Jednak ona zaczyna mieć dość zabijania i podwójnego życia. W końcu odchodzi od ukochanego. Drugi z zakochanych w niej mężczyzn, także pozwala jej odejść. I tak dziewczyna znika z ich życia…

Za zabójstwo trzech policjantów, bohaterka skazana zostaje na dożywotnią karę pozbawienia wolności, która po ataku szału w sądzie zamienia się w fikcyjny „zastrzyk śmierci. Advertisement		Za zabójstwo policjanta, bohaterka zostaje skazana na karę śmierci, która zostaje „fikcyjnie” wykonana.
Aleja 8, rząd 30 – to „adres” grobu Nikity.		Aleja 48, rząd 12 – to „adres” grobu Niny.
Pseudonim „Nikita” pochodzi z piosenki.		Pseudonim „Nina” pochodzi od imienia piosenkarki Niny Simone.
Nikita uderza instruktora sztuk walk, z otwartej dłoni (tzw. plaskacz), pokazując tym samym swoją szybkość.		Nina wali instruktora z pięści, wykorzystując element zaskoczenia ;).
Nikita nosi włosy koloru ciemny blond.		Nina jest naturalną brunetką. Dopiero podczas szkolenia przywdziewa perukę koloru blond.
Nikita podczas pierwszej akcji (zabójstwo ochroniarzy i ochranianego przez nich kolesia – w restauracji) biega w butach na obcasie.		Nina robi to samo na bosaka.
Po zakończeniu szkolenia, Nikita otrzymuje nową tożsamość – dla świata jest pielęgniarką.		Po zakończeniu szkolenia, Nina zostaje informatykiem.
Chłopak Nikity – Marco, jest kasjerem w sklepie. Tam też się poznają.		Facet Niny – J.P. jest fotografem. Nina wynajmuje od J.P. mieszkanie – tak się poznają.
Nikita jako obsługa hotelowa, zanosi jedzenie do pokoju. Nie wiemy co dzieje się później z ludźmi w pokoju.		Sytuacja identyczna, jednak jak na Hollywood przystało, akcja kończy się efektowną eksplozją pokoju hotelowego.
Akcja snajperska ma miejsce w Wenecji, za dnia. Nikita rozmawiając ze zleceniodawcą przez telefon, udaje że zamawia wodę.		Akcja snajperska ma miejsce w Rio De Janeiro, nocą. Nina rozmawiając ze zleceniodawcą przez telefon, udaje że zamawia Pepsi.
Czyściciel Victor (Jean Reno) przybywa na miejsce akcji z jedną torbą.		Czyściciel Victor (Harvey Keitel) przybywa na miejsce akcji z dwiema wielkimi walizkami.
Nikicie w finałowej akcji pomaga mężczyzna – który ginie z rąk Victora.		Ninie pomaga kobieta, która również ginie z rąk czyściciela Victora.
Nikita w celu wydostania z konsulatu tajnych danych, musi przebrać się za mężczyznę.		Nina przebiera się za kobietę-kochankę pewnego ważnego gościa.
Victor zabija ochroniarza w subtelny sposób: opuszcza elektrycznie otwieraną szybę, wystawia pistolet z tłumikiem, strzela i cichutko zamyka szybę. Advertisement		Victor hałaśliwie i widowiskowo rozjeżdża ochroniarza samochodem.
Victor umiera siedząc na fotelu kierowcy, w samochodzie stojącym na czerwonym świetle sygnalizacji.		Victor ginie przygnieciony samochodem, pod którego podwozie dostał się podczas szarpaniny z Niną – gdy próbował ją zabić.

Film Luca Bessona (Golden Globe 1992 dla najlepszego filmu zagranicznego) to klasyka kina akcji. Nikita wyróżnia się z tłumu filmów sensacyjnych, niezapomnianym klimatem w scenach akcji, co w dużej mierze zawdzięcza dynamicznej i ciekawej pracy kamery. Strzelanina w kuchni to w końcu wprawka Bessona w niecodziennym sposobie filmowania i doborze wymyślnych ujęć, czego pełnię pokaże kilka lat później w Leonie. Po obejrzeniu Nikity w pamięci pozostaje rewelacyjna muzyka Erica Serry, na czele z nerwowym, energicznym motywem przewodnim – gdy Nikita wstaje w restauracji od stołu i idzie wykonać zadanie.

Wreszcie Nikita to popisowa rola Anne Parilaud (Cesar Award dla najlepszej aktorki), która żywiołowo pokazała przemianę swojej bohaterki. Nikita to także narodziny postaci Victora czyściciela (Jean Reno), która cztery lata później ewoluuję w Leona Zawodowca.

Inteligentna, znakomicie napisana opowieść o przemianie ćpunki-morderczyni, w wykształconą, doskonale wyszkoloną, perfekcyjną maszynę do walki, na tyle zachwyciła widzów, że Amerykanie postanowili zrobić własną wersję. I co z tego wyszło? Przede wszystkim w wersji amerykańskiej jest więcej akcji, mniej klimatu. Niestety, jest to zmiana na minus, bo to co u Bessona pozostawało „interesującym niedopowiedzeniem”, u Badhama razi dosłownością. Zupełnie zbędną w remake’u sceną jest choćby uliczna bójka Niny z bandą pijaczków. Muzyka Hansa Zimmera sprawuje się w Point of No Return / The Assassin znakomicie – szczególnie podczas strzelaniny w kuchni, więc tutaj plus. Zaś najsłabszym elementem Kryptonimu „Nina” okazuje się być… główna bohaterka.

Filigranowa Bridget Fonda, przede wszystkim zbytnio szarżuje na ekranie. Choćby podczas nauki obsługi komputera, gdy zaczyna tępo i bezmyślnie walić myszką o stół, czy też w scenie zakupów, gdzie małpując po jednej z klientek, wrzuca do koszyka dziesiątki puszek tych samych wyrobów – bez zastanowienia, bez samokontroli itp. choć jest już po szkoleniu m.in. z dobrego wychowania. Postać Niny ostatecznie „kładzie” uczesanie głównej bohaterki, a raczej uczesania – co jedno to brzydsze. Żeby nie kończyć negatywem, wspomnę o ciekawie zagranej postaci Victora (Harvey Keitel), który choć nie dorównuje Victorowi Reno, to i tak czyni na ekranie niezłą rozwałkę i ginie w widowiskowy sposób.

Ale i tak na koniec muszę bezlitośnie powiedzieć, że Kryptonim „Nina” to jedynie dalekie echo francuskiego oryginału. Ot, zwykłe, sprawnie zrobione kino sensacyjne, bez zadatków na nic więcej.

• W obydwu wersjach, w roli nauczycielki Nikity wystąpiły bardzo znane aktorki starszego pokolenia: Jeanne Moreau – Nikita / Anne Bancroft – Point of No Return.
• Luc Besson odrzucił propozycję wyreżyserowania amerykańskiego remake’u Nikity.
• W USA Nikita wyświetlana była pod tytułem La femme Nikita, czyli, w wolnym tłumaczeniu, Kobieta Nikita.
• W polskim wydaniu DVD przy tytule widnieje idiotyczny dopisek: „Nowy rodzaj zabójczej broni” – ułańska fantazja polskiego wydawcy.
• Remake zatytułowany jest Point of No Return, jednak często można spotkać plakaty i opakowania DVD z tytułem The Assassin lub The Assassin – Point of No Return.

  Roboczy tytuł filmu brzmiał Girl No. 5 i The Specialist. Polski tytuł filmu to Kryptonim „Nina„.

• W 1991 roku światło dzienne ujrzał jeszcze jeden remake Nikity. Była to zrealizowana w Hong Kongu, ociekająca krwią produkcja pt. Hei Mao (ang. Black Cat). Jest to średnio udany, a nawet słaby film wiernie odtwarzający historię zabójczyni znanej z oryginału, która w tej wersji ma na imię Catherine. Czarny Kot jest produkcją nieoficjalną, jako że Luc Besson czy inne osoby odpowiedzialne za Nikitę nigdy nie wydali zgody na jej realizację.
• W latach 1997-2001 powstał serial pod tytułem La femme Nikita, produkcji kanadyjskiej. Serial składał się z pięciu sezonów, po 22 odcinki (wyjątkiem jest sezon piąty – jedynie 8 odcinków) każdy. W serialu, poza Nikitą (graną przez Petę Wilson), nie pojawiała się żadna postać z filmów Bessona czy Badhama.
• Ciekawym zabiegiem twórców serialu był niecodzienny sposób tytułowania kolejnych epizodów. W pierwszym sezonie tytuły wszystkich odcinków składały się z jednego wyrazu – np. Friend, Simone, Love. W sezonie drugim z dwóch wyrazów: New Regime, End Game, Last Night.

  W sezonie trzecim z trzech: Looking for Michael, Gates of Hell itd. itp. konsekwentnie aż do sezonu piątego, gdzie tytuły składały się oczywiście z pięciu wyrazów: Deja Vu All Over Again, The Girl Who Wasn’t There.

Tekst z achiwum film.org.pl (23.06.2007)