Najbardziej TOKSYCZNE filmowe pary

Od początku swojego istnienia kino idealizuje toksyczne związki, nierzadko wyrządzając tym krzywdę młodym odbiorcom, którzy wyrastają w przekonaniu, że tak właśnie powinna wyglądać prawdziwa miłość. Twórcy filmowi starają się nas przekonać, że o wielkiej, prawdziwej miłości, która przetrwa całe życie, najlepiej świadczą temperamentne wybuchy złości, nieustające kłótnie, tłuczenie talerzy, bicie partnera, okłamywanie go czy manipulowanie nim. To oczywiście doskonale wygląda na ekranie – nadaje dynamiki akcji i wprowadza angażujące widza intensywne emocje, niekoniecznie w prawdziwym życiu. Oto osiem najbardziej toksycznych filmowych i serialowych par.

Scarlett O’Hara i Rhett Butler: Przeminęło z wiatrem (1939)

Przeminęło z wiatrem Victora Fleminga na podstawie powieści Margaret Mitchell to filmowe arcydzieło i wspaniały melodramat. Na tle wydarzeń wojny secesyjnej rozgrywa się historia głównej bohaterki Scarlett O’Hary (Vivien Leigh), niedojrzałej i rozpieszczonej córki plantatora z Południa.

Z powodu wojny Scarlett szybko musi się nauczyć radzić sobie sama i pomimo wielu wad nie można jej odmówić zaradności, sprytu i inteligencji. Kiedy na swojej drodze spotyka zainteresowanego nią i równie bystrego co ona Rhetta Butlera (Clark Gable), pomiędzy dwójką bohaterów rozpoczyna się toksyczna miłosna gra, która trwa nawet wtedy, kiedy są już małżeństwem. Choć Scarlett jest zakochana w innym mężczyźnie, wykorzystuje uczucia Rhetta dla osiągania własnych korzyści. Jest samolubna, niezdolna do współczucia i poświęcenia. On za to desperacko pragnie posiąść Scarlett i nie zachowuje się jak dżentelmen, na którego wygląda.

W jednej ze scen, kiedy oczywiste już jest, że ich związek zmierza ku upadkowi, pijany Rhett przerzuca sobie wyrywającą się Scarlett przez ramię i niesie ją do sypialni z zamiarem zgwałcenia (to jedno z pierwszych i nieliczych przedstawień gwałtu małżeńskiego w kinie). Ich związek jest dziecinny, niedojrzały i pozbawiony prawdziwych uczuć. Rhett i Scarlett nie szanują się, nieustannie kłócą i celowo ranią siebie nawzajem. Mimo to o Przeminęło z wiatrem wciąż mówi się jako o wielkim romansie wszechczasów.

Wersja skrócona

[web_stories_embed url=”https://film.org.pl/web-stories/najbardziej-toksyczne-filmowe-pary/” title=”Najbardziej TOKSYCZNE filmowe pary” poster=”https://film.org.pl/wp-content/uploads/2021/01/toksyczne-pary-640×836.jpg” width=”360″ height=”600″ align=”none”]

Joanna/Annie i Dean: Dama za burtą (1987)

Dean (Kurt Russell) jest prostym stolarzem, któremu bogata, kapryśna i protekcjonalna hrabina Joanna Stayton (Goldie Hawn) zleca przerobienie szafy pod pokładem swojego jachtu. Joanna jest jednak niezadowolona z wykonanej pracy z powodu rodzaju drewna, jakie wybrał Dean, i odmawia zapłaty. Po burzliwej kłótni wyrzuca mężczyznę i jego wszystkie narzędzia za burtę jachtu.

Najbliższej nocy sama traci równowagę i wpada do wody, tracąc przytomność. Kiedy budzi się w szpitalu z amnezją, na miejscu pojawia się podający się za jej męża Dean, chcąc odegrać się na wrednej kobiecie. Wmawia jej, że są małżeństwem od kilkunastu lat, i zabiera ją do swojego domu, gdzie mieszka z czterema synami. Joanna, od teraz Annie, zmuszona jest do ogarnięcia rozpadającego się domu Deana, sprzątania, gotowania i zajmowania się jego czterema zbuntowanymi synami, a sam mężczyzna jest w stosunku do niej oschły i nieprzyjazny. Z czasem Joanna/Annie, chociaż nie ma ku temu żadnego powodu, zakochuje się w Deanie z wzajemnością i po odzyskaniu pamięci postanawia dalej budować z nim związek.

Nie wiadomo, co dzieje się po „żyli długo i szczęśliwie”, ale nie da wymazać z głowy faktu, że Joanna weszła w związek zbudowany na toksycznych podstawach i zakochała się w mężczyźnie, który ją porwał, a potem brutalnie wykorzystał na każdym polu. Dziewczyno, uciekaj!

Carrie Bradshaw i John Preston, czyli Mr. Big: Seks w wielkim mieście (1998–2004) oraz Seks w wielkim mieście (2008)

Seks w wielkim mieście był swego czasu kulturowym fenomenem, który opowiadał o niezależnych, świadomych, wykształconych i wyzwolonych seksualnie singielkach.

Mimo to główna bohaterka filmu, pisarka Carrie (Sarah Jessica Parker), wpada w toksyczny związek z partnerem, który nie umie się zaangażować, nie okazuje jej uczuć i nieustannie traktuje ją jako przelotną kochankę. W ich związku dużo jest niepewności i manipulacji, a sama Carrie jest od Biga emocjonalnie uzależniona. Choć na przestrzeni sześciu sezonów bohaterka próbuje swojego szczęścia w miłości z wieloma mężczyznami, to właśnie Mr. Big (Chris Noth) pojawia się w jej życiu i znika jak bumerang. Ich relacja jest burzliwa, co z pewnością służy tempu akcji i angażuje widzów, z pewnością jednak nie jest dobrym wzorcem do naśladowania.

Jednak, jak na dobry, romcomowy serial przystało, relacja Carrie i Mr. Biga kończy się happy endem – on odnajduje ją w Paryżu i wyznaje jej dozgonną miłość. Kiedy już wydaje się, że teraz wszystko powinno być dobrze, do gry wkracza sequel serialu – film w reżyserii Michaela Patricka Kinga: Seks w wielkim mieście (2008). W filmowej kontynuacji Carrie i Big planują ślub, bohater jednak ma wątpliwości przed ceremonią i z rozmysłem nie dociera na miejsce na czas. Choć szybko zdaje sobie sprawę z błędu, jaki popełnił, Carrie jest dogłębnie zraniona i wściekła, że wystawił ją na upokorzenie.

Bella Swan i Edward Cullen: Zmierzch (2008)

Film na podstawie książki kierowanej do nastolatków, i to głównie młodych dziewczyn, uznaje toksyczną relację za szczyt romantyzmu. Powiedzmy to sobie szczerze – Edward (Robert Pattinson) to ponad stuletni wampir, choć w ciele przystojnego młodzieniaszka, który wiąże się z 17-letnią Bellą (Kristen Stewart), potem bierze z nią ślub i zapładnia ją, czyniąc z niej zaledwie 18-letnią matkę.

Jego metody okazywania zainteresowania są dziwacznie niebezpieczne – zakradanie się do jej domu w środku nocy, aby obserwować ją, jak śpi, lub śledzenie jej podczas wycieczki z przyjaciółmi to nie wielka miłość, lecz próba sprawowania nad wybranką serca nieograniczonej kontroli i stalking. Edward jest zaborczy – izoluje swoją ukochaną od rodziny i znajomych, zabrania jej spotykania się z przyjacielem, o którego jest zazdrosny. Bella jest podręcznikowym typem ofiary przemocy – jako osoba o niskim poczuciu własnej wartości jest idealnym celem dla kogoś, kto pragnie sprawować kontrolę. Z tego powodu rozkład sił jest w ich związku nierówny.

Przekonana o własnej nieatrakcyjności Bella uważa Edwarda za chłopaka spoza własnej ligi i zrobi wszystko, aby on poświęcił jej uwagę. Toksyczny związek tych dwojga to wyjątkowo niebezpieczny przykład miłosnej relacji.

Anastasia Steele i Christian Grey: seria Pięćdziesiąt twarzy Greya (2015–2018)

Autorka książki, na bazie której powstał film, napisała ją zainspirowana Zmierzchem, stąd tyle podobieństw w związkach głównych bohaterów obydwu powieści i filmów.

Relacja Any (Dakota Johnson) i Christiana (Jamie Dornan) rozpoczyna się od przypadkowego spotkania na stopie zawodowej – on jest zamożnym, odnoszącym sukcesy prezesem dużej firmy, ona zwyczajną studentką anglistyki, która podobnie jak Bella, jest niepewna siebie, nieporadna i onieśmielona przystojnym mężczyzną, z którym przyszło jej przeprowadzić wywiad. Ich relacja szybko się rozwija, chociaż jej początki to podręcznikowy przykład nękania i stalkingu. Christian wie, gdzie Ana mieszka, chociaż nigdy mu nie powiedziała. Pojawia się niespodziewanie w jej miejscu pracy czy na imprezie, na której za dużo wypiła (po czym, bez jej zgody, zabiera ją do swojego domu!).

Także i później, po kilku latach związku i już w małżeństwie, Christian będzie miał nieodparty impuls nieustannego kontrolowania swojej partnerki i każdego aspektu jej życia – ich relacje seksualne są precyzyjnie określone kontraktem, w których to raczej Anastasia spełnia jego zachcianki niż odwrotnie, poza tym Christian mówi jej, co ma jeść czy jaką antykoncepcję stosować. Kontroluje jej ubiór, mówiąc, jak może się ubierać, sam wybiera i dostarcza jej do domu telefon i nowego laptopa po to, aby mogła się z nim nieustannie kontaktować. Kiedy Anastasia nie odbiera telefonu lub nie odpowiada na maile Christiana, jak każdy toksyczny partner wpada w furię i robi jej na ten temat kazania.

Choć nieustannie czegoś od partnerki wymaga, sam od siebie nic nie daje (choć usprawiedliwiane jest to jego trudną przeszłością) – nie okazuje jej uczuć, w ich związku nie ma bliskości, początkowo Christian nie zgadza się także na randki ani wspólne spanie w jednym łóżku. Jest zaborczy – izoluje Anę od rodziny i przyjaciół z powodu zazdrości, w jednej ze scen dzwoni do niej, rozkazując jej natychmiast wrócić do domu ze spotkania ze znajomymi. „Jesteś moja” – powtarza jej nieustannie, utwierdzając się w swoich zaborczych tendencjach, a kiedy ona oznajmia mu, że jest w ciąży, on reaguje na tę informację wściekłością i znika z domu. Wraca po wielu godzinach kompletnie pijany. Stalking, manipulacja, kontrola, zastraszanie, chorobliwa zazdrość – znaków ostrzegawczych, że jest to toksyczny, przemocowy związek, jest aż za nadto.

Laura i Massimo: 365 dni (2019)

365 dni, zwany polską odpowiedzią na Pięćdziesiąt twarzy Greya, jest daleko bardziej szkodliwy w swoim przekazie niż wspomniany wyżej amerykański hit pseudoerotyki. To film szczególnie niebezpieczny dla młodych widzów, bo sprzedaje wizję miłości, w której porwanie partnerki wbrew jej woli, przemoc, agresja, przymusowa izolacja, a nawet próba zabójstwa są szczytem romantyzmu. Włoski gangster Massimo (Michele Morrone) to filmowe ucieleśnienie mitu o przystojnym Włochu – mężczyźnie zadbanym, szalenie romantycznym i zdeterminowanym, by zaspokoić wszystkie potrzeby partnerki.

W filmie ten zestawiony jest w kontraście z partnerem Laury (Anna-Maria Sieklucka), Polki, która właśnie odwiedza Sycylię wraz z przyjaciółmi. Mężczyzna zapomina o jej urodzinach, jest skąpy, głupkowaty i średnio atrakcyjny. Massimo porywa Laurę, więzi ją w swoim domu i daje jej cały rok, a więc 365 dni, na zakochanie się w nim. Choć więzi ją wbrew jej woli, stosuje przemoc fizyczną i psychiczną, manipuluje nią i jest agresywny, jednocześnie zapewnia Laurę, że nie zgwałci jej bez jej pozwolenia. Laura z czasem doświadcza syndromu sztokholmskiego i godzi się na pierwszy seks, po tym jak Massimo celowo zrzuca ją z jachtu do wody, a potem ratuje ją, gdy dziewczyna się topi.

Oszołomiona atakiem, jakby nie zauważa, że mężczyzna właśnie próbował ją zabić, i zachwycona, że ją uratował, angażuje się w ostry, namiętny seks. Ich relacja się rozwija, a Laura wydaje się akceptować toksyczny związek, w jakim znalazła się nie ze swojej woli.

Kelly i Ryan: Biuro (2005–2013)

Bohaterowie popularnego komediowego serialu to prawdopodobnie najbardziej dysfunkcyjna para, jaką można oglądać na ekranie i zarazem… najśmieszniejsza. Kelly (Mindy Kaling) i Ryan (B.J. Novak) doprowadzają do szału siebie nawzajem i wszystkich dookoła.

Obydwoje są narcystycznymi manipulantami skupionymi wyłącznie na sobie i pozbawionymi jakiejkolwiek refleksji. Kelly kłamie, knuje i urządza Ryanowi dramatyczne sceny. On myśli, że jest lepszy od wszystkich, jest nielojalny i wykorzystuje Kelly dla pieniędzy. Obydwoje nie rozumieją znaczenia prawdziwej miłości, są niedojrzali i niezdolni do prawdziwego zaangażowania. I choć nieustannie ze sobą zrywają, coś ciągle przyciąga ich do siebie. W całej swojej toksyczności Ryan i Kelly są dla siebie stworzeni i doskonale zdają sobie sprawę z tego, że nie wyszłoby im z nikim innym. Idealny toksyczny związek.