AKTORZY, którzy wyglądali IDENTYCZNIE jak POSTACI, które grali

Niedawno publikowaliśmy na Facebooku zdjęcie Gwilyma Lee w roli Briana Maya w Bohemian Rhapsody – filmie biograficznym o zespole Queen – z komentarzem, że aktor wyjątkowo przypomina pierwowzór. Abstrahując od rozważań, czy tak uderzające podobieństwo jest konieczne dla wiarygodności roli, przedstawiamy aktorów, którzy dzięki wrodzonym predyspozycjom i umiejętnościom oraz doskonałej charakteryzacji do złudzenia przypominają postaci, które grają.

Krystyna Feldman jako Nikifor Krynicki (Mój Nikifor, 2004)

Zaczynamy mocnym polskim akcentem. Wspaniała Krystyna Feldman w wieku 87 lat wcieliła się w artystę Nikifora Krynickiego. Przemiana była totalna i zupełna, zaskakująca tym bardziej, że pomiędzy aktorką i odtwarzaną przez nią postacią istnieje różnica płci. Talent pani Krystyny sprawił, że na naturalną w odbiorze rolę posypały się zwierzęta różnych barw – Orły, Kaczki, Lwy.

Ashton Kutcher jako Steve Jobs (Jobs, 2013)

Kiedy świat obiegły pierwsze zdjęcia Ashtona Kutchera jako młodego Steve’a Jobsa, trudno było uwierzyć oczom. Pomogła także charakteryzacja i rozpoznawalny malutki Apple pod ręką, ale nietrudno było zauważyć, że fizycznie Kutcher nadał się do roli potentata komputerowego jak nikt inny.

Daniel Brühl jako Niki Lauda (Wyścig, 2013)

W tym samym roku, w którym Kutcher tak pięknie wcielił się w Jobsa, na ekrany kin wszedł film biograficzny o Jamesie Huncie i Nikim Laudzie. W tego drugiego kierowcę wcielił się hiszpański aktor Daniel Brühl, który do złudzenia przypomina oryginał. W tej konkurencji – a także, nie oszukujmy się, aktorsko – bije partnerującego mu Chrisa Hemswortha na głowę.

Cate Blanchett jako Bob Dylan (I’m Not There. Gdzie indziej jestem, 2007)

Blanchett ma na koncie Oscara za rolę Katharine Hepburn w Aviatorze, ale to w filmie o Bobie Dylanie jej podobieństwo do oryginału powala na kolana. Australijska aktorka przekroczyła barierę płci i, grając mężczyznę, oddała jego postać najwierniej – a dodać należy, że wraz z nią w tej samej produkcji w Dylana wcieliło się kilku męskich aktorów. Oto prawdziwa girl power!

Daniel Day-Lewis jako Abraham Lincoln (Lincoln, 2012)

To, że Daniel Day-Lewis, aktor kompletny, zagra Lincolna na najwyższym poziomie, nie budziło najmniejszych wątpliwości. Mało kto jednak spodziewał się chyba, że będzie do niego aż tak podobny. Day-Lewis, jak zwykle, wcielił się w swoją postać w sensie dosłownym, analizując ją drobiazgowo i przenosząc swój talent na ekran. Świetne warunki fizyczne i charakteryzacja dopełniły dzieła.

Meryl Streep jako Julia Child (Julie i Julia, 2009)

W 2011 roku Meryl Streep zagrała Żelazną Damę i choć żadne wyzwanie aktorskie nie jest jej obce, pomimo charakteryzacji można ją było bez trudu odróżnić od Margaret Thatcher. Za to dwa lata wcześniej w uroczym filmie obyczajowym Julie i Julia weszła w buty Julii Child, słynnej autorki książki z przepisami kulinarnymi – i tu podobieństwo do prawdziwej Child robi o wiele większe wrażenie.

Benedict Cumberbatch jako Julian Assange (Piąta władza, 2013)

Cumberbatch zdecydowanie nie jest aktorem jednej roli, co udowodnił już niejednokrotnie. W 2009 roku wcielił się w Juliana Assange’a, współzałożyciela WikiLeaks, w dramacie Piąta władza. Kiedy zmienił fryzurę, wyszło na jaw, że Assange jest niezwykle podobny do odtwórcy Sherlocka Holmesa…

Ben Kingsley jako Mohandas Karamchand Gandhi (Gandhi, 1982)

Krishna Pandit Bhanji, znany jako Ben Kingsley, otrzymał rolę Mahatmy Gandhiego po tym, jak zrezygnował z niej Dustin Hoffman. Zmiana okazała się tak trafiona, że rzekomo wielu Hindusów po projekcji filmu było przekonanych, że Kingsley to duch Gandhiego. Aktor schudł do roli ponad 20 kg, ale efekt jest zaiste uderzający.

Jennifer Lopez jako Selena Quintanilla (Selena, 1997)

Tak jak dla Kingsleya korzenie hinduskie, tak dla Lopez pochodzenie latynoamerykańskie okazało się dużym atutem. Pozwoliło jej zagrać w 1997 roku rolę tragicznie zmarłej piosenkarki Seleny w filmie o tym samym tytule. O ile o zdolnościach aktorskich Lopez można dyskutować, o tyle jej podobieństwo do oryginału jest bezsporne.

Wojciech Pszoniak jako Janusz Korczak (Korczak, 1990)

Korczak, film Andrzeja Wajdy na podstawie scenariusza Agnieszki Holland, w roli głównej Wojciech Pszoniak – czy może dziwić, że film będący owocem współpracy takich artystów był polskim filmem zgłoszonym do rywalizacji do Oscara? Dodatkowo Wojciech Pszoniak w roli „Starego Doktora” wypadł wręcz doskonale, sprawiając, że bez trudu można go pomylić z oryginałem.

Jamie Foxx jako Ray Charles (Ray, 2004)

Jamie Foxx, aby lepiej przygotować się do roli niewidomego Raya Charlesa, uczył się alfabetu Braille’a, nosił specjalne soczewki, które uniemożliwiały mu widzenie, studiował mimikę słynnego jazzmana. Jego poświęcenie jest godne odnotowania, a doskonałą kreację świetnie uzupełnia duże fizyczne podobieństwo Foxxa do Charlesa.

Gary Oldman jako Sid Vicious (Sid i Nancy, 1986)

Także Gary Oldman miał okazję wcielić się w legendę muzyki, choć jego „oryginał” reprezentuje nieco inny niż Charles gatunek. Aktor ryzykował zdrowie, chudnąc na potrzeby roli – trafił nawet do szpitala – nagrodą za jego wysiłek była jednak niezwykle udana kreacja. O tym, że Oldman bardzo przypominał Sida, świadczyć może fakt, że matka tego ostatniego podarowała aktorowi na potrzeby roli oryginalny naszyjnik syna. Trudno o większy dowód uznania.

Tomasz Kot jako Rysiek Riedel (Skazany na bluesa, 2005)

Wielu ceni sobie bardzo rolę Tomasza Kota w Bogach, uznając, że doskonale oddał ducha profesora Religi. Jednak znacznie większe podobieństwo fizyczne udało się uzyskać w Skazanym na bluesa, gdzie Kot momentami jest łudząco wręcz podobny do tragicznie zmarłego frontmana grupy Dżem.

Marion Cotillard jako Édith Piaf (Niczego nie żałuję, 2007)

Pozostajemy w klimatach muzycznych w filmie. W przeobrażeniu się w słynnego francuskiego Wróbelka pomogła Marion Cotillard charakteryzacja – niemniej warunki fizyczne młodej aktorki też miały tu znaczenie. Powstała kreacja magnetyzująco bliska charyzmatycznemu oryginałowi i – w odróżnieniu od fabuły filmu – wyjątkowo mu wierna.

Dawid Ogrodnik jako Tomasz Beksiński (Ostatnia rodzina, 2016)

Po polsku rozpoczęliśmy, polskim akcentem zakończymy. Ostatnia rodzina jako film była niejednokrotnie krytykowana za przekłamania fabularne – rzecz chyba nie do uniknięcia przy filmie biograficznym, bardziej jednak rzucająca się w oczy, gdy temat jest świeży. Na Dawida Ogrodnika jednak w roli Tomka Beksińskiego spadł deszcz pochwał. Podobieństwo obu panów jest uderzające.

W powyższym zestawieniu starałam się wybrać takie przykłady, których zestawienie obok siebie powodowałoby, że zastanawiałabym się, kto jest kim. Dlatego nie ujęłam tu wielu znakomitych kreacji, takich jak np. Vala Kilmera w roli Jima Morrisona, Gary’ego Oldmana jako Winstona Churchilla, Helen Mirren jako Królowej Elżbiety II czy Salmy Hayek jako Fridy Kahlo. Tam bowiem, choć charakteryzatorzy porządnie się napracowali (czy wspomniałam o znakomitym Anthonym Hopkinsie w roli Alfreda Hitchcocka…?), to jednak podobieństwo było mniejszego stopnia.

Wymieniajcie w komentarzach aktorów, którzy byliby w stanie zasiać w was ziarno wątpliwości – oryginał czy odtwórca…?