UWAGA: INTRUZI! Filmowi nieproszeni goście, którzy zmieniają życie w KOSZMAR

Ekranowi intruzi zaludniają przede wszystkim thrillery, stanowiąc ich siłę napędową. Z reguły na początku jawią się jako pozornie nieszkodliwi osobnicy, budzący jednak mniejsze lub większe podejrzenia, by w końcu ukazać swoje prawdziwe oblicze i zamiary. Wdzierają się w życie głównych bohaterów, zamieniając ich spokojne i poukładane życie w koszmar. Kierują się różnymi motywacjami, co nie zmienia faktu, że jedno jest pewne: są psychopatami lub socjopatami, którzy wykorzystują dobrą wolę lub naiwność swoich ofiar, a także ich grzechy z przeszłości. Poniższe zestawienie przybliża ten właśnie rodzaj antagonistów. Uwaga na spoilery!

Glenn Griffin/Michael Bosworth, Godziny rozpaczy

O ile w przypadku Przylądka strachu (o czym będzie jeszcze mowa poniżej) opinie na temat wyższości nowszego nad starszym są zróżnicowane, o tyle w kwestii Godzin rozpaczy zdania nie są tak podzielone. Remake autorstwa Michaela Cimino nie dorównuje obrazowi Williama Wylera z Humphreyem Bogartem pomimo Mickeya Rourke’a i Anthony’ego Hopkinsa w obsadzie. Fabularnie filmy aż tak bardzo nie odbiegają od siebie.

Grupa przestępców po ucieczce przed wymiarem sprawiedliwości poszukuje tymczasowego schronienia. Włamują się do domu amerykańskiej rodziny, biorąc domowników za zakładników. Przywódca kryminalistów – w pierwowzorze z 1955 roku Glenn, w wersji z 1990 roku Michael – jest gotowy do rozlewu krwi w ostateczności, ale bardziej zależy mu na przeczekaniu obławy i możliwości umknięcia poza granice USA. Stara się zachować trzeźwość umysłu i zimną krew. Tymczasem jego wspólnicy ulegają coraz większej panice. Ojciec rodziny, chcąc wykorzystać narastający konflikt między bandytami, zaczyna grę z ich szefem, który powoli traci kontrolę nad sytuacją i panowanie nad sobą.

Max Cady, Przylądek strachu

Max Cady opuszcza więzienie i ma tylko jeden cel: zemstę na swoim adwokacie, którego obwinia o niedopełnienie obowiązków. Prawnik celowo zataił istotne dowody, które mogły złagodzić wyrok skazujący Cady’ego za gwałt na nieletniej. Tymczasem Sam Bowden prowadzi spokojne, dostatnie życie z żoną i nastoletnią córką. Nadal jest cenionym prawnikiem, cieszącym się powodzeniem nie tylko w kwestiach zawodowych. Do czasu kiedy na horyzoncie pojawia się dawny klient, dający do zrozumienia, że Bowden musi zapłacić słoną cenę w ramach zadośćuczynienia. Próba przekupstwa nie działa.

Groźby nie skutkują. Cady stopniowo osacza rodzinę prawnika. Pies zostaje otruty, a zakochana koleżanka z kancelarii zgwałcona i pobita. Obeznany w prawie były więzień dobrze wie, jak uniknąć aresztowania. W końcu Sam musi sięgnąć po radykalne środki niemające wiele wspólnego z zasadami obowiązującymi w jego zawodzie. To oznacza walkę na śmierć i życie. Martin Scorsese, wznawiając czarno-biały dreszczowiec, z początku wcale nie był zainteresowany nakręceniem remake’u – nakłonił go do tego Robert De Niro.

Powstał w ten sposób bardziej intensywny film, nawiązujący stylistyką do twórczości Hitchcocka. Można się spierać, które wykonanie było lepsze, ale klimat noir z kreacją Roberta Mitchuma wcale nie ustępuje wersji spod ręki twórcy Taksówkarza i Wściekłego byka.

Mike i Tony, Goście

Surowy, niskobudżetowy obraz Elii Kazana mógł wyznaczyć pewną ścieżkę dla późniejszych filmowych rozrachunków z erą wietnamską. Wiele osób co prawda powróciło z wojny o własnych nogach, lecz ze znacznym uszczerbkiem na psychice. Bill Schmidt (debiut Jamesa Woodsa) mieszka z dziewczyną na podupadającej farmie jej ojca. Niespodziewanie odwiedzają go dawni towarzysze broni. Dwaj przyjaciele nie przyszli jedynie powspominać starych czasów. Jeden z nich, Mike, ma z Billem coś do wyjaśnienia.

Wychodzi na jaw, że Schmidt zeznawał w sądzie przeciwko kumplowi, który zabił cywila w Wietnamie. Teraz tamten chce się odegrać. Po alkoholu do głosu dochodzą dawne urazy i następuje eskalacja. Oliwy do ognia dolewa jeszcze obecność dziewczyny Billa, która potęguje niezdrowe napięcie między mężczyznami, podobnie jak w przypadku o rok wcześniejszych Nędznych psów Sama Peckinpaha. Ten topór wojenny nie zostanie zakopany.

Joe, Skrajności

Film mało znany, wręcz przeoczony w porównaniu z Oskarżonymi Kaplana oraz dziełami z nurtu rape and revenge z lat 80. Być może zaważył skromny format telewizyjny. Skrajności wywodzą się ze sztuki teatralnej Williama Mastrosimone pod tym samym tytułem, granej z niemałym powodzeniem na Broadwayu. Zarówno na deskach teatru, jak i w adaptacji filmowej zagrali Farrah Fawcett i James Russo.

Były aniołek Charliego jako Marjorie, atrakcyjna blondynka, która zostaje napadnięta przez gwałciciela w swoim samochodzie. Kobiecie udaje się odeprzeć atak i uciec. Niestety jej dokumenty zostają w rękach napastnika, a policja lekceważy zgłoszenie Marjorie, niebędącej w stanie rozpoznać sprawcy, który był zamaskowany. Kobieta przeczuwa, że ten może próbować ją odnaleźć w mieszkaniu. I rzeczywiście, wkrótce pod nieobecność współlokatorek pojawia się nieznajomy, który przedstawia się jako Joe. Kobieta szybko zdaje sobie sprawę, że nie wrócił z przeprosinami. Intruz zamierza ją zgwałcić i zabić, ale wcześniej zabawić się strachem i bezsilnością Marjorie.

Jednak i tym razem ofiara stawia czoła napastnikowi. Obezwładnia go i zamyka w kominku. Joe grozi zemstą, nawet po wyjściu z więzienia, zatem Marjorie planuje dokonać samosądu. Od tego pomysłu usiłują ją odwieść współlokatorki. Napastnik nie przyznaje się do winy i próbuje mącić między koleżankami. Ten „mały” dreszczowiec generuje napięcie głównie dzięki grze Farrah Fawcett i Jamesa Russo w roli cynicznego agresora chcącego odebrać swojej poskromicielce godność i poczucie bezpieczeństwa.

Alex Forrest, Fatalne zauroczenie

Kobieta również może okazać się intruzem. Zwłaszcza niepoczytalna kochanka o twarzy Glenn Close, która nie da spokoju Michaelowi Douglasowi, dopóki ten nie poczuje się do odpowiedzialności. Dla prawnika Dana Gallaghera był to tylko weekendowy skok w bok bez większego znaczenia; chwila odmiany od udanego, lecz trochę rutynowego życia rodzinnego. Dla Alex Forrest jednak oznaczało to coś więcej – koniec samotności i nadzieję na miłość. Niestety kochanek nie zamierza kontynuować romansu i ani myśli zostawić żonę dla Alex.

Urażona kobieta z całą pewnością mu tego nie daruje. Na dodatek spodziewa się dziecka i nie zgadza się na aborcję. Dan jest w matni – Alex w każdej chwili może wyjawić prawdę jego żonie. Policja i koledzy z kancelarii rozkładają ręce. W końcu Dan przyznaje się przed żoną do romansu, co wcale nie oznacza, że to koniec jego problemów. Kobieta jest gotowa posunąć się do ostateczności, żeby ukarać kochanka. Jednocześnie obsesja na jego punkcie każe jej nadal wierzyć w ich wspólną miłość.

Raymond/Barney, Zniknięcie/Zaginiona bez śladu

Czy najgorsza prawda jest lepsza od niewiedzy? Czy człowiek jest w stanie poświęcić wszystko, żeby tylko poznać niewyjaśnioną tajemnicę? A może to już irracjonalna obsesja? Psychopatyczny porywacz z obu wersji filmu wydaje się zwykłym człowiekiem – mężem, ojcem i nauczycielem. Po bohaterskim czynie uratowania życia dziecku przychodzi pragnienie wyrządzenia zła w ramach równowagi. Wybór pada na młodą dziewczynę na stacji benzynowej. Zostaje porwana, a jej los przez kilka lat pozostaje nieznany. Jej partner zdążył już związać się z kimś innym, jednak nie potrafi zapomnieć o zaginięciu byłej ukochanej.

Kiedy porywacz zgłasza się do niego i proponuje mu poznanie prawdy, zdesperowany mężczyzna przyjmuje jego warunki. Powściągliwy oryginał z kraju tulipanów zdobył większe uznanie niż remake tego samego reżysera z hollywoodzkimi aktorami, większym budżetem i zmienionym finałem. Muszę jednak przyznać, że kreacja Jeffa Bridgesa nie została należycie doceniona – moim zdaniem wypadł lepiej od odtwórcy z pierwowzoru. Jest to jedna z nielicznych negatywnych ról przyszłego Lebowskiego.

Hughie Warriner, Martwa cisza

James Cameron, dając rolę w Titanicu Billy’emu Zane’owi, musiał mieć w pamięci jego postać z Martwej ciszy. W filmie Phillipa Noyce’a Zane co prawda grasuje na jachcie, a nie legendarnym statku, co nie znaczy, że jest mniej szkodliwy. Nicole Kidman i Sam Neill grają małżeństwo, które wybiera się w rejs tylko we dwoje, żeby uporać się ze śmiercią dziecka w wypadku samochodowym.

Rae (Kidman) obwinia się o tragedię, gdyż siedziała wówczas za kierownicą. Oboje będą zmuszeni poradzić sobie nie tylko z traumą, ale też z rozbitkiem, któremu udzielają pomocy. Roztrzęsiony Warriner twierdzi, że załoga jego szkunera zginęła z powodu zatrucia. John (Neill) nie daje temu wiary i zamierza to sprawdzić. Na miejscu okazuje się, że było zupełnie inaczej, zaś Warriner to szaleniec odpowiedzialny za śmierć załogi. Uprowadza on jacht wraz z Rae, zostawiając jej męża na tonącym statku. Kobieta musi użyć sprytu i udawać przychylność, żeby uśpić czujność Warrinera i ocalić siebie oraz Johna.

Oglądając ten thriller, zastanawiałem się nad tym, dlaczego Hughie tak naprawdę zabił swoją załogę. Można zauważyć w urwanych ujęciach nagrania, że był operatorem filmu z modelkami, które wraz z reżyserem zaczęły z niego kpić, czym mogły sprowokować go do agresji. Być może był paranoikiem i schizofrenikiem, który miał atak? Może o tym świadczyć sprzeczka z Rae, która zdradza swoją nieufność wobec opowiadań Warrinera, co wywołuje u niego niekontrolowaną złość. Gdyby zatem małżonkowie udawali brak podejrzeń wobec rozbitka, a John nie popłynął zweryfikować jego wersji (nieco bezmyślnie zostawiając swoją żonę sam na sam z potencjalnym psychopatą), być może kolejne zdarzenia nie miałyby miejsca.

Carter Hayes, Pacific Heights

Ten film pokazuje, że należy dwa razy się zastanowić, komu wynajmuje się mieszkanie lub pokój. Patty i Drake przekonają się o tym na własnej skórze. Małżeństwo po zakupie wymarzonego domu postanawia wynająć parter lokatorom, żeby zmniejszyć koszty utrzymania. Niebawem zgłasza się Carter Hayes, sprawiający wrażenie dobrego biznesmena, który nie powinien sprawiać kłopotów z płaceniem czynszu. Co prawda już na początku budzi wątpliwość jego zwłoka z uregulowaniem kaucji, ale umowa zostaje zawarta i wkrótce nowy lokator wprowadza się do mieszkania. Na problemy nie trzeba długo czekać.

Hayes ani myśli płacić za wynajem, unika kontaktu, uniemożliwia dostanie się do swojego pokoju. Co więcej, pozbywa się pozostałych lokatorów, hodując karaluchy, i zdradza psychopatyczne skłonności. Eksmisja oznacza długą i kosztowną drogę sądową, a prawo jak na razie jest po stronie Hayesa. Wychodzi na jaw, że postać Michaela Keatona to wyrafinowany oszust, który doprowadza do bankructwa właścicieli mieszkań, aby je następnie przejąć. W końcu małżeństwo musi opuścić własnym dom z zakazem zbliżania się do Hayesa. Ta sprawa zostanie rozstrzygnięta poza sądem. Dwa lata później na ekrany wchodzi Sublokatorka z podobnym scenariuszem, w którym w tytułową rolę wciela się Jennifer Jason Leigh.

Payton Flanders/Pani Mott, Ręka nad kołyską

Kolejny przykład kobiety, która po wkroczeniu w życie rodziny okazuje się intruzem. Claire i Michael są kochającym się małżeństwem oczekującym narodzin drugiego dziecka. Po wizycie kobiety u ginekologa dochodzi do niespodziewanego incydentu. Lekarz molestuje pacjentkę, która nie zamierza puścić tego płazem. Składa przeciw niemu pozew do sądu, przez co medyk odbiera sobie życie. Wdowa poprzysięga zemstę. Zatrudnia się jako u szczęśliwych rodziców jako niania. Zimna, wyrachowana blondynka udaje opiekuńczą i dobrotliwą osobę. Tylko upośledzony ogrodnik poznaje się na jej rzeczywistym charakterze, lecz kobieta go zastrasza.

Opracowała perfidny plan zniszczenia rodzinnego szczęścia i tylko śmierć może ją powstrzymać. Podobny motyw, tylko z wątkami paranormalnymi, przedstawił William Friedkin w swoim Strażniku, gdzie opiekunka należąca do sekty druidów chciała złożyć noworodka w ofierze żyjącemu drzewu.  

Pete Davis, Obsesja namiętności

Co prawda szaleńczo zakochany policjant w wykonaniu Raya Liotty znalazł się w innym moim zestawieniu o niezbyt pozytywnych gliniarzach na ekranie, ale i w tym przypadku nie mogło go zabraknąć. Oficer Davis prowadzi interwencję w sprawie włamania do domu zamożnego małżeństwa Carrów. Oferuje pomoc i wsparcie wykraczające poza służbowy regulamin i z czasem zaprzyjaźnia się z Michaelem oraz jego żoną Karen. Jego postępowanie nie jest jednak tak bezinteresowne, jak można by przypuszczać. Davis jest pod wrażeniem żony Michaela i zaczyna to coraz bardziej okazywać.

Kiedy Carr na wspólnym patrolu z Davisem jest świadkiem, jak funkcjonariusz chce bezprawnie zabić włamywacza, zdaje sobie sprawę, że ma do czynienia z policyjnym psychopatą. Definitywnie kończy z nim znajomość. Policjant zaczyna go nękać, jednocześnie próbując odbić mu Karen. Z przyjaciela zmienia się w prawdziwego wroga.

Early Grayce, Kalifornia

Agent Brada Pitta odradzał aktorowi tę rolę, uważając, że nie przysłuży się ona jego karierze. Pitt uznał jednak, że nie chce być kojarzony wyłącznie z wizerunkiem ładnego chłopca. Wcielił się w postać recydywisty, który żyje poza normami społecznymi, co widać i słychać już od pierwszych kadrów thrillera debiutanta Dominica Seny. Brian i Carry to para dokumentalistów zbierających materiały do książki na temat seryjnych zabójców, którzy grasowali w różnych regionach Ameryki.

W tym celu chcą oni dotrzeć do miejsc, gdzie zostały popełnione zbrodnie. Nie przypuszczają, że sami staną twarzą w twarz z mordercą. Early Grayce po zabiciu kuratora chce opuścić stan wraz ze swoją niezbyt rozgarniętą dziewczyną Adele. Stają się oni towarzyszami podróży głównych bohaterów. Carry zauważa podejrzane zachowanie Early’ego, a jego nieokrzesanie i grubiaństwo zaczyna coraz bardziej jej przeszkadzać. Z kolei Brian zdaje się tego nie dostrzegać – co więcej, postawa recydywisty, którego podejście do życia tak mocno różni się od jego własnego, w pewnym sensie nawet mu imponuje. Do czasu. Grayce dokonuje szeregu przestępstw i nie ogranicza się wyłącznie do kradzieży. Wkrótce Brian przekonuje się na własne oczy, z kim ma do czynienia.

Jake Shell, Nieoczekiwany atak

Ten nieco wtórny telewizyjny thriller ma jedną podstawową zaletę, mianowicie obsadę. Grają tu Rutger Hauer, Ron Silver oraz Rebecca De Mornay, dla których role prześladowców nie są czymś obcym. Holender był przecież Johnem Ryderem w Autostopowiczu, Ron Silver spędzał sen z powiek Jamie Lee Curtis w Błękitnej stali, zaś Rebecca De Mornay, no cóż, pokazała rogi nie tylko w filmie Curtisa Hansona.

W tym samym roku Hauer był pozytywną postacią w Podróży, gdzie intruzami na jego jachcie zostali Eric Roberts i Connie Nielsen. Tutaj pojawia się jako tajemniczy przybysz w progach Douga (Silver) i Lynn (De Mornay), małżonków, którzy mają coś do ukrycia. Wracając z Meksyku, śmiertelnie potrącili człowieka, który okazał lokalnym stróżem prawa. Zbiegli z miejsca wypadku z obawy przed konsekwencjami. Teraz próbują zapomnieć o zdarzeniu, zajmując się dobrze prosperującą firmą meblarską oraz ciążą Lynn. Wkrótce w drzwiach ich domu staje Shell (Hauer), szukając zatrudnienia. Kiedy spotyka się z dezaprobatą, zaczyna insynuować, że był świadkiem wypadku. Nie ma żadnych wątpliwości, że to szantażysta, który zaczyna żądać coraz więcej w zamian za trzymanie języka za zębami.

David Greenhill, Adwokat zbrodni

Prawniczy thriller nie jest wymieniany jako jeden z najlepszych filmów Sidneya Lumeta, aczkolwiek ponownie możemy w nim obejrzeć Rebeccę De Mornay w roli silnej kobiety oraz Dona Johnsona wcielającego się tym razem w łajdaka. Jennifer to adwokat, która dostaje sprawę Davida Greenhilla. Pyszałkowaty playboy jest oskarżony o zabójstwo żony i przysięga, że nie ma z tym nic wspólnego. Pani prawnik stara się trzymać zawodowy dystans i nie angażować się emocjonalnie w proces, jednak w toku postępowania oraz gromadzenia dowodów coraz bardziej wierzy swojemu klientowi. Niestety Greenhill to zarozumiały krętacz i zimny manipulator, któremu udaje się wykorzystać swojego obrońcę, żeby zagwarantować sobie bezkarność.

Wade i Terry, Dzika rzeka

Meryl Streep wyznała po premierze, że jej syn bał się Kevina Bacona po zobaczeniu go w roli Wade’a. Aktor mieszkał wówczas w sąsiedztwie koleżanki z planu. Sam udział Streep w thrillerze zaskoczył wielu jej sympatyków. Uznana aktorka dramatyczna wciela się tu w Gail, byłą przewodniczkę spływów kajakowych po rzece Kolorado. Doświadczona i zahartowana w boju, teraz już matka i żona, zabiera swoją rodzinę wraz z czworonogiem w tamte okolice, aby naprawić popsute relacje z mężem.

Wkrótce przeżyją prawdziwą przygodę, chociaż nie taką, jaką sobie wyobrażali. Na ich drodze staje dwóch mężczyzn, którzy wydają się być normalnymi turystami. Wade swoim kumpelskim i otwartym nastawieniem zjednuje sobie sympatię syna Gail, a jej mąż, David, w pewnej chwili ratuje mężczyznę od utonięcia. Po jakimś czasie natarczywość Wade’a zaczyna niepokoić Gail. Wraz z rodziną próbuje się odseparować od dwójki kompanów. Intuicja nie zawodzi, bowiem obaj są poszukiwanymi przez policję przestępcami. Wade sięga po broń i nie pozwala im odpłynąć. Po dokonaniu rabunku chce wraz z kolegą dotrzeć do wspólnika, zmusza więc Gail do pokonania niebezpiecznego odcinka rzeki.

David umyka, a Wade jest błędnie przekonany, że go zastrzelił podczas ucieczki. Tymczasem mężczyzna będzie się starać pokrzyżować szyki kryminalistom i ocalić żonę oraz syna. Gail musi zaś ponownie zmierzyć się z żywiołem, tym razem jednak mając na karku dwóch bandziorów w swoim pontonie.

Nauczyciel, Pod presją

Alec Baldwin wciela się tu w Nauczyciela, wysłannika mafii. Jego zleceniem jest nakłonić samotną matkę i artystkę do wpłynięcia na ławę przysięgłych. Annie jest bowiem również ławnikiem w sądzie. Ma doprowadzić do wydania wyroku uniewinniającego gangsterskiego bossa. Jeżeli tego nie zrobi, jej syn zginie. Nauczyciel udaje konesera sztuki i kupuje kilka rzeźbiarskich prac kobiety. Wydaje się czarujący i inteligentny, obdarzony nienaganną prezencją. Annie jest bliska zauroczenia.

Czar szybko pryska, kiedy Nauczyciel ujawnia swoje prawdziwe zamiary. Skrupulatnie wywołuje strach u kobiety, na jej oczach zabija człowieka. Z drugiej strony zaczyna darzyć Annie uczuciem i, co najgorsze, oczekuje tego samego. Kobieta znajduje się w potrzasku. Nauczyciel nie ma zamiaru zniknąć z jej życia, nawet jeśli mafiozo nie trafi za kratki.

Chip Douglas, Telemaniak

Po Ace Venturze, Masce oraz Głupim i głupszym Jim Carrey cieszył się pozycją króla komedii. Jednak formuła gumowej twarzy i niekiedy szalonej błazenady zaczynała się powoli wyczerpywać. Można to stwierdzić już podczas seansu Telemaniaka, filmu na granicy czarnej komedii i thrillera z morałem. Carrey jako ekscentryczny monter telewizji, Chip Douglas, dąży do przyjaźni ze swoim klientem, spokojnym i zrównoważonym Stevenem.

Nowy kolega Douglasa rozstał się niedawno ze swoją sympatią, więc często spędza czas z nieco pokręconym instalatorem. Niebawem natrętny telemaniak zaczyna za bardzo ingerować w osobiste sprawy Stevena, czym zniechęca go do kontynuowania dalszej znajomości. Odrzucony monter, desperacko pragnący akceptacji i zrozumienia, zmienia front. Staje się nieobliczalny i zaczyna celowo uprzykrzać życie Stevenowi. Zarówno zawodowe, jak i uczuciowe.  

David McCall, Strach

Kto by przypuszczał, że brat byłego członka pierwszego boysbandu na rynku muzycznym, niegdyś na bakier z prawem, a później raper pod pseudonimem Marky Mark, zostanie jednym z najlepiej opłacanych aktorów współczesnego Hollywood? Mark Wahlberg na początku swojej filmowej drogi w 1996 roku doczekał się głównej roli stalkera. I nadal jest to jedna z najlepiej zagranych przez niego postaci. David nie jest kandydatem na idealnego zięcia. Wiąże się ze zbuntowaną nastolatką, która zakochuje się w nim bez pamięci na przekór swojemu ojcu.

Ten sprzeciwia się ich znajomości i, jak się okazuje, rodzicielska troska nie jest wcale nieuzasadniona. David pokazał dziewczynie tylko jedną stronę swojej osobowości. Druga jest znacznie mniej romantyczna. Starszy chłopak zdradza Nicole z jej koleżanką, a wkrótce lista jego występków zaczyna coraz bardziej się powiększać. Kiedy nastoletnia panna w końcu przejrzy na oczy, będzie już za późno. David pokaże swoją prawdziwą twarz, a miłość na zabój okaże się nie tylko wyświechtanym frazesem.

Paul i Peter, Funny Games

Prowokujący, intelektualny thriller Michaela Hanekego wywołał dyskusję na temat przedstawienia przemocy na ekranie. Po latach reżyser zadecydował, że sam nakręci remake, właściwie kopiując własne dzieło, dodając jedynie amerykańskich aktorów. Dlaczego? Za istotny powód można podać obawę przed nową odsłoną Funny Games w niewłaściwych rękach, które uczyniłyby z filmu hollywoodzką papkę nastawioną wyłącznie na zysk. Paul i Peter grają uprzejmych i kulturalnych młodzieńców, którzy nachodzą trzyosobową rodzinę podczas relaksu w domu letniskowym nad jeziorem.

Właściwie zgrywają się, bo w rzeczywistości to aroganccy zbrodniarze dosłownie i w przenośni w białych rękawiczkach. Dręczenie matki, ojca i syna zaczynają od zabicia psa i złamania nogi gospodarzowi. Lepiej nie będzie. Duet socjopatów zakłada się z nami, czyli widzami, że rodzina nie dożyje następnego dnia. Ich dobre wychowanie to atrapa, a raczej drwina z ofiar. Z czasem wychodzi na jaw, że Anna, Georg i chłopiec mają podzielić los sąsiadów, którzy nie przeżyli wizyty dwóch intruzów.

Don Logan, Sexy Beast

Koniec lat 90. i początek nowej dekady przyniósł boom na brytyjskie czarne komedie sensacyjne, a za pioniera tego nurtu wskazuje się Guya Ritchiego. Debiut Jonathana Glazera trzyma się podobnego klimatu, pomimo braku nieco zwariowanej i przebojowej fabuły powstałego w tym samym roku Przekrętu. Nieproszonym gościem zostaje w tym filmie Ben Kingsley – tak, były Gandhi, oaza spokoju – w dość nietypowej dla siebie, lecz nominowanej do Oscara roli.

Don Logan zakłóca życie na emeryturze byłego gangstera, Gala Dove’a, który zaszył się w słonecznej Hiszpanii z ukochaną i przyjaciółmi. Wraz z Loganem nad głową głównego bohatera pojawiają się czarne chmury. Don, brytyjski „gangus”, rodak Gala i niegdyś jego wspólnik, przybywa z konkretnym zadaniem przydzielonym przez bossów londyńskiego półświatka. Ma zwerbować byłego przestępcę do ostatniego, lecz ryzykownego skoku, jednak ten nie ma zamiaru porzucać beztroskiego życia. Logan naciska coraz bardziej, a każda forma odmowy rozbudza w nim złość. Nie zamierza odpuścić, nie kończy na wyzwiskach, sięga do niechlubnej przeszłości partnerki Gala, a nawet zaczyna otwarcie mu grozić. Dove nie ma wyjścia – jego konfrontacja z Loganem jest nie do uniknięcia.

Dale Massle, Cold Creek Minor

Bohaterki Juliette Lewis najwyraźniej często gustują w typach spod ciemnej gwiazdy. Wystarczy przypomnieć jej udział w Przylądku strachu, Kalifornii, Urodzonych mordercach, a także w najwcześniejszym z nich wszystkich tytule: Za młoda by umrzeć, gdzie przecież razem z Bradem Pittem zagrali niemal bliźniacze role, co w wymienionym thrillerze Dominica Seny. W obrazie Mike’a Figgisa kobieta zadaje się z podobnym osobnikiem co Early, tym razem o fizjonomii Stephena Dorffa. Dale Massle wychodzi z więzienia i wraca w swoje rodzinne strony. Dowiaduje się, że jego dom został wystawiony na sprzedaż, a następnie zakupiony przez rodzinę Tilsonów. Wszystko zgodnie z prawem. Massle początkowo wkupuje się w łaski nowych właścicieli, udaje pogodzonego z faktem, że stracił nieruchomość i służy nawet pomocą przy remoncie. Tylko chwilowo. W istocie recydywista usiłuje pozbyć się nowych mieszkańców. Jego wrogość przybiera na sile – Massle wdaje się w konflikt z ojcem rodziny i nawet policja nie jest w stanie go powstrzymać. Rodzinę czeka bój ze zdolnym do wszystkiego byłym skazańcem.

„David”, Gość

Kogo witam, kogo goszczę, lecz gościa im nie zazdroszczę, bo ten Gość da im porządnie w kość. Zapowiadało się oczywiście całkiem pozytywnie, bo dobrze mu z oczu patrzyło. Młody żołnierz przybywa do pewnej amerykańskiej rodziny z informacją o śmierci syna, który służył w armii. Rodzice zmarłego kolegi udzielają mu gościny, pozwalają skorzystać z noclegu i z czasem zaczynają go traktować jak członka rodziny. David staje się ich powiernikiem, poznając ich sekrety i bolączki.

Świetnie wyszkolony i niezwykle sprawny fizycznie, pomaga w kłopotach z rówieśnikami młodszemu synowi, robi także wrażenie na nieufnej z początku córce gospodarzy. Były żołnierz skrywa jednak tajemnicę, a z jego ręki zaczynają ginąć ludzie, co nie może pozostać niezauważone dla otoczenia. Poznanie sekretu Davida może okazać się zabójcze. Zupełnie jak jego możliwości.