Straszny finał. 7 najciekawszych ZAKOŃCZEŃ HORRORÓW

Kompletnie zaskakujące lub pozostawiające więcej pytań niż odpowiedzi – najlepsze zakończenia filmowe to te, które zostają w głowie widza długo po wyłączenia telewizora czy laptopa lub opuszczeniu sali kinowej. Oto siedem najciekawszych zakończeń horrorów.

Psychoza (1960)

Nie sposób chociaż krótko nie wspomnieć tego filmowego klasyka i zakończenia, które choć niezbyt spektakularne, przeszywa widza aż do głębi. Prowadzący przydrożny motel Norman Bates (Anthony Perkins) okazuje się być mordercą odwiedzającej jego motel głównej bohaterki Marion Crane (Janet Leigh). W ostatniej scenie filmu siedzi w policyjnej celi, a w jego głowie rozwija się monolog. Widz słyszy z offu głos matki Batesa potępiającej syna za dokonane zbrodnie. W międzyczasie kamera powoli zbliża się do twarzy mordercy, ukazując rozkwitający na niej szyderczy uśmiech, skwitowany zdaniem: „Ona nie skrzywdziłaby nawet muchy”. W ostatnim ujęciu policja wyciąga z bagna samochód Marion Crane.

Karnawał dusz (1962)

Niezależny film grozy Herka Harveya wycisnął absolutne maksimum z niewielkiego budżetu, jakim dysponowali twórcy. Choć Karnawał dusz nie stał się hitem w momencie premiery, z czasem zyskał miano filmu kultowego, który inspirował wielu twórców filmowych, w tym Davida Lyncha czy George’a Romero.

Młoda kobieta Mary Henry (Candace Hilligoss) wraz z koleżankami uczestniczy w wypadku samochodowym – ich samochód wpada do rzeki, a policja wkrótce rozpoczyna poszukiwania uczestników tragicznego zdarzenia. Mary cudem przeżywa wypadek, choć nie pamięta jego szczegółów. Postanawia zacząć życie od nowa, podejmując pracę w innym mieście jako organistka w miejscowym kościele. Mary trudno jest się przystosować do nowego życia, a jej spokój zakłóca tajemniczy mężczyzna, duch, którego widzi w miasteczku. Jej uwagę przyciąga również hipnotyzujące, opuszczone wesołe miasteczko nad jeziorem.

UWAGA, SPOILER: Mary popada w coraz większą paranoję, widując przerażającego mężczyznę, a jej odwiedziny w wesołym miasteczku kończą się oszalałą ucieczką przed zamieszkującymi je duchami. Następnego dnia policja szuka dziewczyny na plaży, znajdując jedynie urywające się nagle ślady. Okazuje się, że główna bohaterka zginęła już na początku filmu, a fabuła była jej wizją, procesem umierania, podróżą duszy. Ostatnie ujęcie ukazuje martwą Mary w samochodzie wyciąganym z rzeki.

Lśnienie (1980)

Jack Torrance (Jack Nicholson), aspirujący pisarz i zdrowiejący alkoholik, podejmuje pracę stróża w położonym w górach, zamkniętym na okres zimowy hotelu Overlook i wraz ze swoją żoną Wendy (Shelley Duvall) i synem Dannym (Danny Lloyd) przeprowadza się do niego, aby doglądać odciętego od świata przybytku. Izolacja, twórcza niemoc i zamieszkujące hotel złe duchy wpływają na umysł Jacka, wpędzając go w paranoję i popychając do próby zamordowania swojej żony i dziecka.

UWAGA, SPOILER: Po całej nocy szału zabijania Jack zamarza na śmierć uwięziony w labiryncie. Kamera pokazuje zamarzniętego bohatera, a w kolejnym ujęciu robi najazd na znajdującą się w hotelu ścianę z pamiątkowymi fotografiami. Na jednej z nich znajduje się sam Jack podczas uroczystego balu, w otoczeniu ludzi, z datą 4 lipca 1921 roku, a więc na kilka dekad przed tragicznymi wydarzeniami z hotelu.

Uśpiony obóz (1983)

Ten kampowy slasher powszechnie słynie z najbardziej zaskakującego zakończenia w historii kina. I choć to po części tylko chwyt marketingowy, ujawniony w finale plot twist to z pewnością jedna z najbardziej szokujących scen w kinematografii. Po śmierci ojca i brata w tragicznym wypadku na łodzi nastoletnia Angela Baker (Felissa Rose) wychowywana jest wraz ze swoim kuzynem Rickym (Jonathan Tiersten) przez ciotkę Marthę (Desiree Gould). Dwójka dzieci zostaje wysłana na letni obóz nad jeziorem, w którym wkrótce dochodzi do serii morderstw.

UWAGA, SPOILER: W retrospekcji okazuje się, że prawdziwa Angela nie przeżyła wypadku na łodzi – uratował się za to jej brat, Peter Baker, którego ciotka postanowiła wychować jak dziewczynkę, ponieważ zawsze marzyła o córce. To Angela-Peter była obozowym mordercą – w ostatniej scenie naga, z męskimi genitaliami na wierzchu, stoi zakrwawiona nad jeziorem, trzymając nóż w ręku.

Inni (2001)

Na oddalonej od świata brytyjskiej wyspie Jersey mieszka w wielkim wiktoriańskim domu Grace Stewart (Nicole Kidman). Czeka na powrót męża z frontu wojennego (jest 1945 rok) i opiekuje się dwójką dzieci – 10-letnią Anną i młodszym Nicholasem.

Obydwoje cierpią na rzadką i uciążliwą chorobę, alergię na światło. Wymuszony kondycją dzieci nieustanny mrok we dworze kreuje atmosferę grozy, a Grace i dzieci coraz częściej są świadkami tajemniczych zdarzeń, słyszą dziwne dźwięki i widują duchy. Atmosfera gęstnieje, kiedy do dworu bez zapowiedzi przybywa trójka służących chętnych, aby podjąć pracę – gospodyni, starszy ogrodnik i niema dziewczyna.

UWAGA, SPOILER: Grace odkrywa, że udusiła dzieci, a potem popełniła samobójstwo, a ona, dzieci i służący nie żyją i są błąkającymi się po świecie żywych duchami. Nadprzyrodzone zjawiska, których byli świadkami, to w rzeczywistości żywi ludzie zamieszkujący dom.

Coś za mną chodzi (2014)

W świecie filmu Davida Roberta Mitchella młodzi bohaterowie borykają się z tajemniczą przypadłością – po odbyciu stosunku seksualnego są prześladowani przez postać, która próbuje ich zabić. Od przekazywanej drogą płciową klątwy ciężko się uwolnić, jednak pod koniec filmu bohaterom udaje się pokonać zagrożenie.

UWAGA, SPOILER: Po pokonaniu tajemniczego potwora obarczona klątwą główna bohaterka Jay (Maika Monroe) i Paul (Keir Gilchrist) uprawiają seks. Ponieważ nic się nie dzieje, a na ich życie nie czyha już żadne niebezpieczeństwo, wychodzą na zewnątrz. W ostatnim ujęciu idą chodnikiem, trzymając się za ręce, a za nimi w oddali pojawia się postać. Niepewność, czy to zwyczajny przechodzień, czy też urzeczywistniająca się klątwa pozostaje z widzem po zakończeniu seansu.

Czarownica. Bajka ludowa z Nowej Anglii (2015)

XVII-wieczna Nowa Anglia. William i Katherine, purytanie i prości farmerzy, wraz z piątką dzieci zostają wygnani z wioski i zmuszeni są osiedlić się w oddalonym od siedzib ludzkich domu na skraju lasu. Wkrótce po ich przybyciu, podczas zabawy z najstarszą córką Thomasin (Anya Taylor-Joy), ginie ich syn Samuel, będący jeszcze niemowlęciem.

Został porwany przez zamieszkującą las czarownicę. W wyniku fali kolejnych niefortunnych i nadprzyrodzonych zdarzeń rodzina oskarża Thomasin o bycie wiedźmą. Reżyser Robert Eggers doskonale rozumie mechanizmy antropologiczne rządzące społeczeństwami, takie jak koncepcja paniki moralnej czy kozła ofiarnego, dzięki czemu akcja płynie wartko, a napięcie w rodzinie stale rośnie, nakręcając spiralę strachu i bezpodstawnych oskarżeń w stronę Thomasin.

UWAGA, SPOILER: Oskarżana o każdą tragedię dziewczyna w końcu zwraca się ku czarnym mocom. Po tym, jak ginie cała jej rodzina, do Thomasin przemawia czarna koza z ich gospodarstwa zwana Czarnym Filipem. Zwierzę przemienia się w przystojnego mężczyznę, samego Szatana, który oferuje dziewczynie dołączenie do swojej świty, sabatu czarownic. Wreszcie wolna i niezależna, naga Thomasin udaje się z Czarnym Filipem w głąb lasu, gdzie razem z innymi wiedźmami tańczy i lewituje wokół ogniska. Pod względem filmowym to przepięknie i klimatycznie zrealizowana scena.