Publicystyka filmowa
5 FILMÓW DOKUMENTALNYCH, które wzbudzą w was ZŁOŚĆ I SMUTEK
Odkryj moc dokumentu w ZŁOŚĆ I SMUTEK, gdzie prawda o ludzkich tragediach porusza najciemniejsze zakamarki emocji.
Dokument, nie mniej niż film fabularny, ma ogromne możliwości przekazywania na ekranie dużych dawek emocji – niestety także tych negatywnych. Groza w filmie dokumentalnym jest często bardziej przerażająca niż ta w filmach fabularnych, bo wywodzi się prosto z codziennego życia. Oto pięć filmów, które wzbudzą w was złość i smutek, a przede wszystkim niezgodę na rzeczywistość, w której żyjemy.
Scena zbrodni (2012)
Scena zbrodni Joshuy Oppenheimera to doskonały przykład ogromnej siły, jaka kryje się w kinie dokumentalnym. Nominowana do Oscara, nagrodzona nagrodą BAFTA i Europejską Nagrodą Filmową Scena zbrodni opowiada o antykomunistycznych czystkach przeprowadzonych w Indonezji w latach 1965–1966. Do swojego filmu Oppenheimer zaprosił samych sprawców tych masowych morderstw, członków paramilitarnych grup i szwadronów śmierci, z Anwarem Congo, głównym przywódcą czystek, na czele. Chętnie opowiadają o popełnionych przez siebie zbrodniach, a zachęceni przez reżysera, wspólnie kręcą na ich temat film.
To właśnie ta historyczna rekonstrukcja jest tematem dokumentu, a odgrywając sceny z przeszłości, bohaterowie wchodzą zarówno w role oprawców, jak i ofiar. Podróż w głąb umysłów morderców może być chwilami trudna do oglądania, a oryginalna formuła, jaką wybrał sobie reżyser, może nawet wydawać się absurdalna. Nie zmienia to faktu, że Oppenheimer zrobił wielkie kino dokumentalne – świetnie nakręcone i wstrząsające.
Dzieci z Leningradzkiego (2005)

Zdziczałe, angażujące się w grupy przestępcze, brudne, głodne i zażywające narkotyki dzieci to obraz, który na długo pozostaje w głowie. Podobną tematykę poruszył już kilka lat wcześniej film Children Underground (2001), także nominowany do Oscara, opowiadający o walczących o przeżycie na ulicach Bukaresztu rumuńskich bezdomnych sierotach – rezultacie bezmyślnej polityki wzrostu populacji komunistycznego rządu.
Mieszkańcy ziemi (2005)

Film dobitnie uświadamia, jak bardzo współczesna cywilizacja wykorzystuje zwierzęta dla własnych, egoistycznych celów. Narracja Joaquina Phoenixa i muzyka Moby’ego przeplatają się z filmami nagranymi ukrytymi kamerami w laboratoriach, ubojniach, cyrkach, fermach futrzarskich czy na polowaniach. Świadomość, że te drastyczne sceny mają miejsce tylko i wyłącznie z powodu ludzkiej pychy i zachłanności, a wyzysk naszych mniejszych ziemskich współtowarzyszy przynosi wielu firmom ogromne zyski, budzi wściekłość i smutek. Film do dzisiaj nie stracił na aktualności, a jego przesłanie jest wciąż żywe dziś, kiedy coraz więcej osób przechodzi na weganizm i mówi o prawach zwierząt.
Leaving Neverland (2019) i Nietykalny (2019)
Leaving Neverland pokazuje łatwowierność rodziców, którzy, omamieni autorytetem Jacksona, jego hojnością i pozorną sympatią, pozostawiali pod jego opieką swoich kilkuletnich synów, których piosenkarz wykorzystywał seksualnie. Nietykalny ukazuje, jak sięgające wszędzie macki, pieniądze i wysoka pozycja w branży filmowej Harveya Weinsteina skutecznie chroniły go przed oskarżeniami o seksualne molestowanie i latami pozwalały mu wykorzystywać i gwałcić kobiety. Po seansach tych filmów pozostaje jedynie smutek i złość, że ten kto ma władzę i pieniądze, może w naszym świecie wszystko.
