Zestawienie

NAJBARDZIEJ PAMIĘTNE ROLE MADONNY. Królowa Popu na ekranie

Autor: Agnieszka Stasiowska
opublikowano

Dziś 60 lat kończy Madonna Louise Veronica Ciccone. Już nie osoba, ale fenomen. Okrzyknięta Królową Popu, od lat pewnie utrzymuje się na szczycie muzycznego show-biznesu, niezagrożona, zwycięska, prąca do przodu z nieustanną energią, prowokująca i bezczelna, na przekór wszystkim.

Nie byłaby sobą, gdyby nie próbowała wszystkiego. Jej romans z ekranem rozpoczął się w roku 1979, kiedy to przyszła diwa stanęła przed kamerą Stephena Jona Lewickiego w produkcji pod tytułem A Certain Sacrifice. To wątpliwej jakości dzieło doczekało się wersji finalnej dopiero po kilku latach, kiedy Madonna była już solidnym znakiem firmowym. Światło dzienne ujrzał wówczas montaż scen próbnych i luźnych wstawek, doprowadzając artystkę do słusznej furii. Zapoznawszy się z ostatecznymi efektami pracy Lewickiego, Madonna próbowała odkupić od niego prawa do filmu, a później zablokować jego rozpowszechnianie. Bez skutku.

Według jej własnych jednak słów: If it’s bitter at the start, then it’s sweeter in the end. (Jeśli gorzkie są początki, koniec jest tym słodszy – tłum. własne). Późniejsze role Madonny, choć większość nie przyniosła jej wielkiego uznania, nie mogły być gorsze niż występ w A Certain Sacrifice. Przyjrzyjmy się pięciu najbardziej znanym.

Rozpaczliwie poszukując Susan (1985)

Desperacko szukając Susan

Gwiazdą tego lekkiego filmu jest niewątpliwie Rosanna Arquette. Wciela się w rolę Roberty, młodej mężatki, której nudę życiową rozprasza jedynie śledzenie tajemniczych anonsów prasowych dotyczących niejakiej Susan (Madonna). Roberta zafascynowana jest życiem osobistym Susan do tego stopnia, że gdy jedna z ogłoszeniowych randek ma odbyć się niedaleko jej miejsca zamieszkania, postanawia się na nią wybrać. Ta decyzja to początek komedii omyłek z wątkiem kryminalnym w tle.

Rozpaczliwie poszukując Susan to film głęboko osadzony w latach 80. – dziś już tylko dla fanów tego klimatu. „Przyjemny” jest chyba dla niego najbardziej trafnym określeniem. Madonna gra właściwie siebie, poprawnie, bez wysiłku i bez większych potknięć, utrzymując się w konwencji. Gdyby tę rolę uznać za jej debiut, mogłaby być zadowolona z takiego startu przygody z filmem.

Kim jest ta dziewczyna? (1987)

Who's That Girl?

Po miłych początkach trzeba było lekko zejść na ziemię. Po bardzo źle odebranej Niespodziance z Szanghaju, w której wystąpiła z Seanem Pennem, Madonna przyjęła rolę w komedii Jamesa Foleya Kim jest ta dziewczyna? Loudon Trott (Griffin Dunne) się żeni, a ponieważ ożenek jest dla niego niewątpliwym awansem, co przyszły teść przypomina mu na każdym kroku, Trott zrobi wszystko, żeby zadowolić rodzinę swojej narzeczonej. A „wszystko” obejmuje odstawienie na przystanek Nikki Finn, którą właśnie zwolniono z więzienia. Tylko tyle – odebrać z zakładu karnego i upewnić się, że wsiadła do autobusu. Czy trzeba dodawać, że absolutnie wszystko pójdzie nie tak? Ta zabawna komedia z brawurową kreacją Madonny przyniosła piosenkarce nagrodę Złotego Globu za utwór o tym samym, co film, tytule. A ponadto drugą już (po Niespodziance z Szanghaju) Złotą Malinę dla najgorszej aktorki oraz dodatkowo nominacje: dla reżysera, scenarzysty oraz Madonny jako najgorszej aktorki dekady i najgorszej nowej gwiazdy dekady. Z pewnością nie o takie uznanie chodziło, ale przecież Maliny to antynagrody przyznawane w co najmniej dyskusyjny sposób. Poza tym lepiej, żeby mówili źle, niż żeby nie mówili wcale.

Dick Tracy (1990)

Dick Tracy

Niezrażona zatem niepowodzeniami Madonna próbuje nadal. W roku 1990 wciela się w postać Breathless Mahoney (imię tej postaci zapewne lekko połechtało jej próżność) w komedii kryminalnej w reżyserii Warrena Beatty’ego Dick Tracy. Tytułowy Dick (Warren Beatty), detektyw, wypowiada wojnę mafijnym bossom (w obsadzie pojawiają się takie nazwiska jak Al Pacino i Dustin Hoffman), Breathless to zaś typowa femme fatale, która w klimacie noir uwodzi i zwodzi na manowce. Strona muzyczna filmu została odpowiednio doceniona [utwór Sooner Or Later (I Always Get My Man) otrzymał Oscara, a duet Madonny z Mandym Patinkinem What Can You Lose? – nominację do Złotego Globu], ale tym razem i aktorsko Madonnie się powiodło – w towarzystwie Warrena Beatty’ego oraz Ala Pacino została uhonorowana nominacją do nagrody Saturna za swój występ.

Ich własna liga (1992)

Ich własna liga

I znów w nie byle jakim towarzystwie – bo u boku Toma Hanksa – pojawia się na ekranie Królowa Popu. W filmie Penny Marshall, specjalistki od filmów „ciepłych” (Duży, Przebudzenia, Żona pastora) wciela się w rolę jednej z kobiet, które w roku 1943 tworzą amerykańską żeńską ligę baseballu. Czasy są ciężkie, mężczyźni na wojnie, kobiety łapią za kije. Fakt, że ich trenerem zostaje alkoholik (Hanks), z pewnością nie ułatwi im startu. Madonna w roli Mae Mordabito tworzy wraz z koleżankami niezłe tło dla tria Tom Hanks – Geena Davis – Lori Petty. Jej rola nie jest na tyle eksponowana, żeby miała narazić się na energiczną krytykę, ale i nie na tyle epizodyczna, żeby miała zniknąć w szarym tłumie. Jak zwykle, doceniona została strona muzyczna jej wkładu w produkcję – obok nominacji do Złotego Globu dla Geeny Davis pojawiła się także nominacja dla Madonny za utwór This Used To Be My Playground.

Evita (1996)

Madonna w roli Evity Peron

1996 rok przyniósł szczytowe osiągnięcie Madonny jako aktorki – rolę Evy Perón w musicalu biograficznym o żonie argentyńskiego dyktatora. Wybór Alana Parkera od początku był gorąco dyskutowany – są ludzie, dla których Evita to nieomal święta, i powierzenie tej roli słynnej skandalistce wywołało ogromne protesty. Parker jednak nie dał się zastraszyć i kobieta równie kontrowersyjna jak Eva przywdziała jej kostium, pokonawszy takie rywalki jak Meryl Streep, Barbra Streisand czy Michelle Pfeiffer, które również były brane pod uwagę. Madonna okazała się strzałem w dziesiątkę. To, że rolę udźwignie wokalnie, było niemal pewne – a potwierdziły to Oscar i Złoty Glob za utwór You Must Love Me oraz szalona popularność słynnego Don’t Cry For Me Argentina w jej wykonaniu. Tym razem jednak doceniono także jej umiejętności aktorskie – w jej ręce trafił Złoty Glob dla najlepszej aktorki w komedii lub musicalu, a także nominacja do nagrody Złotego Popcornu. Przez ponad dwadzieścia lat rola Evity Peron pozostaje największym sukcesem aktorskim Madonny, a film jest ceniony także i dzisiaj.

***

Czy Madonna zraziła się do przemysłu filmowego, czy też inne projekty, związane z muzyką, życiem prywatnym czy działalnością charytatywną, nie pozwalają jej na rozwijanie się w tej dziedzinie? Po Evicie wystąpiła jeszcze w kilku filmach, w tym w Czterech pokojach Quentina Tarantino czy ciekawym Układzie prawie idealnym w reżyserii Johna Schelsingera. W roku 2016 mówiło się o ekranizacji Alchemika na podstawie powieści Paula Coelho z jej udziałem, obraz jednak nie powstał. Madonna zaś sama stanęła za kamerą – zadebiutowała w roku 2008, gdy nakręciła Miłość i seks, nieco eksperymentalną komedię z członkami zespołu Gogol Bordello w obsadzie. W roku 2011 wyreżyserowała historię opartą na romansie króla Edwarda VIII i Wallis Simpson. W.E. Królewski romans przeszedł bez większego echa, choć został przyjęty dobrze przez nielicznych widzów.

Wygląda jednak na to, że Madonna zarzuciła ostatecznie swoją przygodę z kinem. Żałujecie?

  • TAGI:

Ostatnio dodane