RODZINA ADDAMSÓW. Wszystkie wcielenia (nie)śmiertelnej rodziny

Addamsowie to klasyczna amerykańska rodzina pełna miłości, czułości i lojalności. Ale nie do końca. W konkursie na dziwaczność i ekscentryczność są niedoścignieni. Z niechęcią wychodzą na światło dzienne, przez które ich intensywnie czarne ubrania płowieją. Mieszkają w zapadłej gotyckiej posiadłości przy cmentarzu, przypominającej muzeum makabry i koszmaru. W cierpieniu oraz śmierci upatrzyli sobie źródła sił witalnych. Czy jest ktoś, kto ich nie zna? Morticii, która w różach najbardziej kocha kolce. Romantyka Gomeza z zamiłowaniem do noży. Rodzeństwa Wednesday oraz Pugsleya, których ulubioną rozrywką jest zabawa w salę tortur.

Babci Eudory, umiejącej sporządzać śmiertelne mikstury na każdą okazję. Upiornego wujka Festera obdarzonego zdolnością przewodzenia prądu. Przypominającego potwora Frankensteina kamerdynera Lurcha oraz maskotki domu – Rączki. Choć nie jest to rodzina jak z barwnego obrazka, już od ponad 50 lat urzeka kolejne pokolenia sympatią oraz humorem. Teraz, gdy można było pomyśleć, że o Addamsach wiemy już wszystko, ci powracają na ekrany w nowej, odświeżonej, jeszcze straszliwszej odsłonie – ponownie w wersji animowanej. Nim to jednak nastąpi, a poczciwych Addamsów odwiedzimy w kinach, warto przypomnieć sobie wszystkie poprzednie wcielenia śmiertelnie zabawnej rodzinki. Rodzinki, która zadebiutowała jednak nie na ekranie, a na papierze. 

Demoniczna familia zrodziła się w głowie niejakiego Charlesa Addamsa. Tak, Addamsa – wszystko zostaje w rodzinie. Był on amerykańskim rysownikiem, którego twórczość odznaczała się makabrycznym stylem oraz czarnym humorem. Od 1938 roku artysta publikował na łamach „The New Yorkera” autorskie historyjki obrazkowe, których bohaterami byli groteskowi mieszkańcy mrocznej rezydencji – jeszcze wtedy bezimienni. Do swojej śmierci w roku 1988 narysował 150 takich jednoobrazkowych humorystycznych ilustracji, na kanwie których powstała słynna rodzina Addamsów.

Dopiero na ekranie zyskali jednak pełniejsze, wyrazistsze kształty. A stało się to dzięki Davidowi Levy’emu, producentowi stacji ABC, który zainteresował się prasowymi ilustracjami Addamsa. Zwrócił się do autora z propozycją przeniesienia ich na ekran telewizorów. Rysownik miał również czuwać nad rozwojem projektu; nadać fizycznym bohaterom imiona oraz charakterystyczne cechy. Tak narodziła się znana nam, widzom, rodzina Addamsów, swoista satyra na idealną, arystokratyczną, majętną amerykańską rodzinę – nieco osobliwą, ale jakby z tej osobliwości niezdającą sobie sprawy.

Pierwszy portret rodzinny został wykonany w 1964 roku na planie czarno-białego serialu telewizyjnego o wdzięcznym tytule Rodzina Addamsów, który parodiując tradycyjny sitcom, przedstawiał codzienne przygody nieszablonowej rodziny. Wtedy widzowie po raz pierwszy usłyszeli ikoniczny motyw przewodni produkcji. Możecie go sobie przypomnieć, oglądając poniższą czołówkę. 

Pierwszy portret rodzinny

Skompletowana rodzina Addamsów nie prezentuje się jeszcze tak makabrycznie, jak byśmy się tego spodziewali. Ich obraz jest wręcz w pewien sposób ugłaskany – Morticia jest piękną, urodziwą kobietą o delikatnych rysach twarzy, Gomez z cygarem w ustach wygląda jak typowy zawadiacki bankier, rodzeństwo prezentuje się wręcz uroczo oraz niewinnie. Jedynie dalsza gałąź rodziny: Fester, babcia Addams oraz Lurch wzbudzać mogli pewien niepokój czy grozę.

W porównaniu do ojczystych rysunków, dokonano kilka zmian w wyglądzie bohaterów. Na papierze głowa rodziny prezentowała się w nieco karykaturalny sposób: baryłkowaty mężczyzna w średnim wieku z zadartym nosem, krzywym zębem i spojrzeniem rzezimieszka. Serial telewizyjny nadał Gomezowi zdecydowanie więcej urody, elegancji, ale i szaleństwa w małych czarnych oczach. Odtwórca roli, John Astin, dodał od siebie nieco szarmanckiego uroku, dżentelmeńskiego powabu oraz pasji latynoskiego kochanka. Prezentuje się jako człowiek sukcesu w zawsze schludnym, ciemnym garniturze, który jednak wszystkie kosztowności tego świata oddałby swojej ukochanej, Morticii.

Jego najwierniejszymi atrybutami są dokładnie ulizane, zaczesane do tyłu włosy, spiczasty czarny wąsik oraz cygaro (które matka nakazała mu palić, odkąd skończył pięć lat). Ulubioną rozrywką głowy rodziny są zaś zabawy nożami oraz kolejka elektryczna, której lokomotywy oraz wagony z dziecięcą satysfakcją detonuje.

Żona Gomeza, Morticia, demonicznie piękna jak femme fatale, ale czuła oraz kochająca jak najwspanialsza matka, w swojej zawsze czarnej, ośmiorniczej sukni podkreślającej chudą figurę modliszki, jest jak promyk oświetlający mroczną posiadłość. Jak twierdzi mała Wednesday, jej matka zamiast klasycznego makijażu nakłada na twarz proszek do pieczenia, co sprawia, że jej blada skóra wyraźnie kontrastuje z gotyckimi sukniami. Zauważalna jest także różnica względem rysunkowego pierwowzoru. Carolyn Jones jako pierwsza ekranowa Morticia emanowała na ekranie łagodnością oraz pogodą ducha, często się uśmiechając, co praktycznie nie zdarzało się jej obrazkowemu odpowiednikowi.

Aktorka obdarzyła swoją postać matczyną delikatnością, subtelnością i kobiecym wdziękiem, które kontrastowały z jaszczurowatą prezencją rysunkowej pani domu. Nie zmienia to jednak faktu, że Morticia miała serce czarne jak smoła. Serialowi Addamsowie otwarcie gardzili klasycznym amerykańskim stylem życia. Zrozpaczona matka, gdy dowiedziała się, że syn Pugsley gra w baseball oraz pragnie zostać skautem, w pośpiechu zorganizowała synowi dziecięcego psychologa. Morticia uwielbia dodawać do swoich potraw cyjanek, który zawsze nosi w swoim pierścieniu. Jej pasją jest florystyka, zaś szczególnie upodobała sobie nienaturalnie dużych rozmiarów mięsożerną roślinę zwaną Cleopatrą, którą z troskliwością zwykła karmić łyżeczką.

Biegle posługuje się językiem francuskim (szczególnie w odpowiedzi na zaloty Gomeza), kocha sztukę oraz muzykę. Gra na shamisenie, japońskim instrumencie strunowym. Opanowanie, gracja oraz dostojność damy, jaką jest Morticia, kontrastowały zazwyczaj z chaosem panującym w domu Addamsów. Bądź co bądź, kobieta była, obok lekkomyślnego i nieco dziecinnego męża, opiekunem domu w stroju czarnej wdowy.

Kolejnymi najważniejszymi bohaterami serialu była dwójka rodzeństwa – nierozłączni Wednesday oraz Pugsley. Najmłodsza córka Morticii i Gomeza jest nieco osobliwą, ale wciąż słodką, pocieszną dziewczynką. Charles Addams nazwał bohaterkę Wednesday, inspirując się humorystyczną rymowanką dla dzieci, której jeden z wersów brzmiał: „Wednesday’s child is full of woe”, czyli: „Dziecko urodzone w środę jest całe w niedoli”. W serialu z lat 60. Wednesday, grana przez Lisę Loring, jest o wiele weselsza niż w drukowanych historyjkach, jak również o wiele bardziej uprzejma niż jej późniejsze filmowe oraz serialowe wcielenia.

Bohaterka ćwiczy balet w swoim czarnym tutu, hoduje pająki, a jej ulubiona zdekapitowana lalka nosi imię Maria Antonina. Maluje obrazy drzew z ludzkimi głowami, pisze wiersze, najczęściej poświęcone jej ulubionemu pająkowi Homerowi. Chociaż jest tylko sześcioletnią chudą dziewczynką o słodkich pućkach oraz czarnych warkoczykach, podczas treningu judo potrafi powalić ojca na matę.

Jej starszy braciszek również został jakby wypłukany z mroku swojego rysunkowego pierwowzoru. Z historyjek Charlesa Addamsa wynikało, że łobuzerski Pugsley lubi znęcać się nad swoją niewinną siostrzyczką, poddając ją różnym eksperymentom czy torturom (jak wiadomo, z kolejnymi ekranizacjami role się odwrócą). W czarno-białym serialu jednak prezentuje się jako rozkoszny, pulchniutki chłopiec, który towarzyszy siostrze w zwariowanych, niebezpiecznych szarżach. Czasami zdarza mu się zboczyć z rodzinnego kursu, by poddać się klasycznym konwencjom społecznym. Jest skautem, pomaga starszym paniom przechodzić przez ulice, głaszcze małe szczeniaczki.

Słowem – jest najnormalniejszym członkiem rodziny. Mimo wszystko opiekuje się swoją ośmiornicą Arystotelesem oraz fascynuje się brutalnością. Grany przez Kena Weatherwaxa Pugsley jest przede wszystkim wesołym, pomysłowym chłopcem. Wykazuje niesamowite zdolności inżynieryjne, budując działa antygrawitacyjne, komputery oraz roboty, przy konstrukcji których pomaga mu zawsze chętny do współpracy ojciec.

Reszta rodziny idealnie dopełnia zwariowanego portretu. Wujcio Fester odznacza się najbardziej pogodnym usposobieniem ze wszystkich członków familii. Łysy, o niezdrowo szarym kolorze skóry, zapadniętych oczach, obłąkanym spojrzeniu i uśmiechu szaleńca. W sitcomie z lat 60. Fester występuje jako wujek Morticii, choć w kolejnych ekranizacjach jest po prostu bratem Gomeza. Niekiedy pada podejrzenie, że Fester oraz Gomez mogą być bliźniakami, choć nic na to nie wskazuje. Wesoły piroman, ponad wszystko uwielbia bawić się ogniem, dynamitem oraz innymi wybuchowymi zabawkami.

Wątki humorystyczne krążące wokół Festera, w którego rolę wcielił się Jackie Coogan, dotyczyły głównie jego nierozgarnięcia oraz dziwaczności. Bohater często wspominał surowego ojca, który wychowywał Festera w żelaznej dyscyplinie. Chlubił się również tym, że nigdy nie ukończył żadnej szkoły, co odzwierciedla jego małe pojęcie o świecie. Matka Gomeza, babcia Hester, wyróżniała się na tle rodziny cynicznym humorem oraz zainteresowaniem okultyzmem. Uwielbiała sporządzać zmyślne mikstury, a wróżbiarstwo, które uprawiała, nierzadko ocierało się o szarlataństwo.

Obok siwej, szalonej babki w domu Addamsów mieszkał także lokaj Lurch. Wzywany za pomocą dzwonka w kształcie wisielczej pętli, bohater grany przez Teda Cassidy’ego w wielu przypadkach przywoływał na myśl klasyczny wizerunek potwora Frankensteina. Makabrycznej plejady ekranowych postaci dopełniają pomocna Rączka (dosłownie) oraz kuzyn Coś. Serial telewizyjny The Addams Family skupiał się na codziennych perypetiach tytułowej rodziny, z odcinka na odcinek zgłębiając dziwaczność i odmienność domowników. Jako pierwsza ekranizacja graficznych historyjek ojca założyciela w znacznej mierze przyczyniła się do późniejszej kultowości Addamsów.

Wszystkie kolejne produkcje czerpały z prekursorskiego serialu, odchodząc tym samym od rysunkowego pierwowzoru. Serial, który nadał rodzinie popkulturową nieśmiertelność, emitowany był w dwóch sezonach do roku 1966 roku.

Addamsowie jak malowani

W 1973 roku na ekrany telewizorów trafił serial animowany o przygodach rodziny Addamsów. Nie oznaczało to jednak, że familia znana z klasycznego sitcomu odeszła w zapomnienie. W 1977 roku, dziewięć lat po zakończeniu serialu, udało się zjednoczyć starą obsadę na potrzeby specjalnego epizodu telewizyjnego Halloween with the New Addams Family, który był chwilowym, ale pamiętnym odrodzeniem klasycznej rodziny Addamsów. Film opowiada nie tylko o przygotowaniach rodziny do nadchodzącego święta Halloween, ale także rozszerza drzewo genealogiczne serialowej familii.

W filmie pojawiają się między innymi Wednesday Jr. i Pugsley Jr., młodsze rodzeństwo Wednesday oraz Pugsleya. Innymi nowymi bohaterami są Pancho Addams, brat Gomeza, a także Ophelia Frump – radosna siostra Morticii, czarna owca rodziny. Fabuła filmu krąży wokół wyczekiwanego święta Halloween oraz legendy o kuzynie Shy – nieśmiałym duchu, który według Pancho rzeźbi dynie oraz rozdaje dzieciom prezenty. Film ten był jednak ostatnią sposobnością na zjednoczenie się klasycznej obsady Rodziny Addamsów.

Nim na ekranach zadebiutował pierwszy serial animowany The Addams Family, rysunkowa wersja rodziny Addamsów w 1972 roku pojawiła się po raz pierwszy w telewizji jako goście odcinka specjalnego The New Scooby-Doo, Scooby-Doo Meets The Addams Family. Występ tak przypadł do gustu widzom, że dało to ostateczny początek pracom nad oryginalnym serialem animowanym. The Addams Family było jak ożywione, pokolorowane prace rysunkowe Charlesa Addamsa – wszystkie postaci wyglądały tak, jak autor pierwotnie zakładał. Dostrzegalnie poszerzono jednak paletę kolorów i czerń nie stanowiła już wyraźnej dominanty, a to ze względu na najmłodszych widzów, którzy co sobotę siadali przed telewizorem, czekając na kolejne odcinki.

W tej serii tytułowa rodzinka podróżowała po świecie Creepy Camperem, który niczym nie różnił się od znanej widzom klasycznej gotyckiej posiadłości. Z rodziną poszerzoną o kilka potwornych zwierząt (lwa, ośmiornicę, krokodyla) Addamsowie przeżywali kolejne upiorne przygody, przemierzając kraj w swoim nienaturalnie pojemnym domu na kółkach. Emisja serialu zakończyła się jeszcze tego samego roku.

Wielki powrót

W czasie długiej, bo trwającej aż 19 lat przerwy ani kino, ani telewizja nie zrodziły żadnej nowej produkcji z rodziną Addamsów w roli głównej. Do roku 1991, kiedy na ekrany zawitała nowa, być może najbardziej rozpoznawalna obsada. Film Rodzina Addamsów jest po dziś dzień najlepiej ocenianą produkcją z Addamsowego uniwersum. Nie ma się co dziwić – nie tylko jest produkcją w pełni autonomiczną, opowiadającą historię rodziny całkowicie na nowo, ale i oferuje najbardziej ikoniczną obsadę aktorską. Morticia Addams zyskała wreszcie, można by rzec, prawdziwie trupi, jadowity, śmiertelnie olśniewający wygląd podarowany jej przez aktorkę Anjelicę Huston.

Ciekawym atrybutem filmowej Morticii okazała się oświetlająca jej czarne oczy tajemnicza łuna światła. Bohaterka w aktorskim wykonaniu Huston stała się bezapelacyjnie najwierniejszą interpretacją rysunkowej pani Addams. Raul Julia, wcielający się w rolę Gomeza, nadał swojemu bohaterowi latynoski seksapil i wytworność. Christina Ricci jako Wednesday stała się wręcz ikonicznym wcieleniem Addamsówny, łączącym delikatną, dziewczęcą urodę oraz złowrogą, zimną aparycję. Jedynie Pugsley w wykonaniu Jimmy’ego Workmana pozostał tym samym niewinnie wyglądającym chłopcem w bluzce z poziome pasy. Jego ulubioną rozrywką stała się kradzież drogowych znaków stopu, które później kolekcjonował w pokoju z dumą niczym trofea. Filmy z wyżej wymienioną obsadą nakręcono dwa – pierwszy w 1991 roku, drugi, Rodzina Addamsów 2 (Addams Family Values), dwa lata później.

Rodzina Addamsów opowiada o powrocie wujka Festera po ponad 25 latach rozłąki oraz o spisku, który temu towarzyszył. Historia ta jest odświeżeniem klasycznej, zakurzonej legendy, niemniej wiele tropów zostało rozwiniętych bądź opowiedzianych na nowo. Tak się stało między innymi z Wednesday, która po raz pierwszy błyszczy na ekranie, wysuwając się na pozycję bohaterki wręcz pierwszoplanowej. Aktorka stworzyła kreację najbardziej ponurą ze wszystkich poprzednich wcieleń Wednesday. Ma także przewagę nad starszym bratem, zmuszając go do kolejnych brutalnych eksperymentów, których bywa królikiem doświadczalnym.

Filmowa dziewczynka wydaje się być najbardziej inteligentną oraz bystrą domowniczką, mimo iż fakt, że sypia z lalką (niezmiennie zdekapitowaną), daje do zrozumienia, że jest nadal małym dzieckiem. Reżyser Barry Sonnenfeld rzucił także nowe światło na małżeństwo państwa Addams. Ci zawsze pałali do siebie gorącą, niepoprawnie zabójczą miłością, niemniej w filmie z 1991 roku ich uczucie przybrało wyraz niepokojących, mrocznych seksualnych perwersji. Twórcy dają dojrzałemu widzowi dobitniej niż kiedykolwiek do zrozumienia, że ulubioną grą wstępną pary są zabawy najzmyślniejszymi narzędziami tortur.

Do tego kochanków niepoprawnie podnieca myśl, że ich ciała będą po śmierci gnić w ziemi obok siebie. Ponadto film zdradza więcej pikantnych faktów z życia rodziny, między innymi o beztroskiej młodości braci Gomeza i Festera, których poróżniła niegdyś kłótnia o kobiety – bliźniaczki syjamskie Florę i Faunę.

Część druga ponownie skupia się na postaci Festera, który zakochując się w niani nowo narodzonego Addamsa – Puberta, wpada w pułapkę oraz szpony morderczej Czarnej Wdowy. W tymże filmie postać wujka zostaje znacząco rozszerzona – twórcy przedstawiają jego postać jako kreaturę wręcz niezniszczalną. W innych produkcjach wujek Fester leczył bóle głowy, ściskając ją sobie imadłem, w Rodzinie Addamsów 2 jednak wychodzi bez szwanku z wybuchającego domu czy odbija od siebie kule z pistoletu. Być może ma to związek z jego nadnaturalnym naelektryzowaniem, które sprawia, że włożona do jego ust żarówka błyskawicznie zaczyna świecić (powód takiego stanu rzeczy zostaje wyjaśniony w pierwszej części).

Co więcej, twórcy filmu uchylają rąbka tajemnicy dotyczącej majątku rodziny Addamsów. W licznych produkcjach o Addamsach postać Gomeza kreowana była na wzór błyskotliwego inwestora. Mężczyzna okazywał się być właścicielem firm na całym świecie, w tym bagien, farmy krokodyli czy fabryki nagrobków. Na liście najbogatszych postaci fikcyjnych Forbes z 2007 roku Addams zajął 12. miejsce z majątkiem o wartości 2 miliardów dolarów netto. Fabuła Rodziny Addamsów 2 krąży jednak głównie wokół majątku Festera, który również okazuje się być milionerem, goszcząc nawet na okładce Forbes. Jako że dorosłe rodzeństwo nie wydaje się należeć do najbystrzejszych członków rodziny, ich inwestycje są raczej kaprysem bądź łutem szczęścia niż dokładnie przemyślanymi strategiami. Prawdą jest jednak, że pod zabytkową posiadłością Addamsów znajduje się bogaty skarbiec wyściełany nie tylko drogocennymi pamiątkami z dzieciństwa, ale i monetami, złotem oraz drogimi kamieniami.

Poboczny wątek filmu skupia się na letnich koloniach Wednesday oraz Pugsleya. Dziewczynka ponownie ukazana zostaje jako przebiegła lisica oraz mózg operacji; jako pierwsza wywąchuje spisek dotyczący wujka Festera. Razem z bratem oraz nowo poznanym przyjacielem starają się uciec z obozowiska. Biorą również udział w przedstawieniu teatralnym o Święcie Dziękczynienia, podczas którego przypadkowo prowokują brutalne powstanie obozowych Indian. Filmy Barry’ego Sonnenfelda oraz w dużej mierze świeża obsada aktorska przyczyniły się do odrodzenia legendy rodziny Addamsów, która ponownie stała się rozchwytywanym materiałem filmowym oraz telewizyjnym.

Nowe twarze, klasyczna historia

Na fali sukcesu komercyjnego pierwszego filmu Sonnenfelda na ekrany telewizorów w 1992 roku trafiła kolejna animowana wersja przygód Rodziny Addamsów, współtworzona pod czujnym okiem Charlesa Addamsa. Noszący tytuł Rodzina Addamsów (a jakże by inaczej) serial ponownie powraca do macierzy, czerpiąc z rysunkowych prac autora. Twórcy powracają do klasycznego sitcomowego formatu, a bohaterowie z odcinka na odcinek stają twarzą w twarz z wyzwaniami, które stawia przed nimi gotycka, muzealna posiadłość.

Ogólna prezencja postaci nie różni się wiele od poprzednich kreacji. Morticia pozostaje zgrabną damą o kamiennej twarzy i o trupio bladej cerze. Jej mąż za to prezentuje się jako przebiegły człowiek sukcesu pod różowym krawatem. Rodzeństwo Wednesday oraz Pugsley wydają się najdobitniej nawiązywać do pierwotnego portretu rodzinnego: twarz dziewczynki przyozdobiono tajemniczym, niewiele mówiącym uśmiechem, który tworzy duet z oszczędną, enigmatyczną mimiką oraz ekspresją ciała. Portret chłopca zaś został wyraźnie podrasowany, co nadało bohaterowi szelmowski grymas oraz łobuzerskie spojrzenie. Najwięcej świeżości widać w postaci Festera, który po raz pierwszy prezentował się prawdziwie upiornie.

Co ciekawe, głosu Gomezowi użyczył znany z klasycznego serialu z lat 60. aktor John Astin, przywdziewając po prawie 30 latach swój stary kostium Addamsa. Serial był emitowany do roku 1993 oraz trwał 2 sezony.

Przerwa między kolejnymi produkcjami nie trwała długo, bo zaledwie pięć lat. Tym razem Addamsowie powrócili na ekrany w odświeżonej wersji aktorskiej. Wersji być może szczególnie znanej polskim widzom, gdyż serial emitowany był od 1999 roku na Fox Kids, później na Jetix, a w 2014 roku na antenie TV Puls. Jako że serial był kierowany wyraźnie do młodszej publiki, polskiej wersji towarzyszył charakterystyczny dubbing. Rozpoznawalna stała się również bajkowa, nieco kiczowata stylistyka serialu. Amerykańskie Nowe przygody Rodziny Addamsów z 1998 roku korespondują z klasycznym sitcomem z lat 60. , są jednak jego odświeżoną, młodzieżową wersją. Produkcja zaadaptowała wiele motywów oraz historii z oryginalnych serii, dodając im bardziej nowoczesnego i humorystycznego charakteru.

W wyglądzie postaci zaszło kilka zmian. Można by rzec, że twórcom serialu nie zależało na atrakcyjności ekranowych bohaterów. Morticia w wykonaniu kanadyjskiej aktorki Ellie Harvie, choć nadal prezentuje się kobieco i urzekająco, ma chorobliwie szary kolor skóry, co przywołuje na myśl zimne zwłoki. Gomez, w tej roli Glenn Taranto, w rankingu atrakcyjności przegrałby, jak przypuszczam, z Johnem Astinem czy Raulem Julią. Krępy, z gęstym wąsem, traci coś ze swojego romantycznego, tajemniczego wdzięku, stając się głównie postacią komediową. Niezwykle interesująca wydaje się zaś nowa odsłona Wednesday Addams.

Nigdy wcześniej nie udało się nikomu tak zręcznie uchwycić potworności oraz zimnokrwistości tej postaci. Uczyniła to dopiero młoda aktorka Nicole Fugere. Patrząca podejrzliwie i spode łba dziewczyna wygląda, jakby wykradała dusze spojrzeniem, a jej surowa uroda podkreśla mordercze upodobania bohaterki. Pierwszy raz z Wednesday została wyssana cała słodkość i niewinność, a pozostało jedynie groźne, mordercze spojrzenie. Reszta bohaterów, Pugsley, Babcia i Lurch, nie różni się dostrzegalnie od swoich poprzednich wcieleń. W nowym serialu zastanawia jeszcze jedna rzecz, a mianowicie nieobecność Puberta, trzeciego dziecka Morticii i Gomeza, który pojawił się w Rodzinie Addamsów 2, czyli pięć lat wcześniej. Wednesday ma na to jednak prostą odpowiedź. W jednym z pierwszych epizodów z charakterystyczną dla siebie beznamiętnością mówi: „Było nas troje, ale Pugsley zjadł małego”.

Ostatnim znanym nam filmem wskrzeszającym legendę Addamsów stała się produkcja Dave’a Payne’a, Rodzina Addamsów: Spotkanie po latach, również z roku 1998. Nieudana, co trzeba przyznać, gdyż nawet z pomocą takich aktorów jak Tim Curry w roli Gomeza czy Daryl Hannah w roli Morticii nie udało się chociażby w połowie powtórzyć sukcesu dzieł Barry’ego Sonnenfelda. Dzieło, poniekąd zapomniane, jest rzadko wymieniane obok tak kanonicznych tytułów jak Rodzina Addamsów z 1964 roku czy Rodzina Addamsów z 1991 roku. Wszyscy bohaterowie filmu przybrali nowe aktorskie wcielenia, nie licząc Nicole Fugere, która zagrała rolę Wednesday również w wyżej wymienionym serialu.

I ona jako jedyna broni honoru niefortunnej produkcji, na nowo i w sposób trafiony interpretując postać czarnowłosej dziewczynki z warkoczami. Reszta obsady wydaje się jedynie podrabiać style aktorskie poprzedników, niestety z marnym skutkiem. Rodzina Addamsów: Spotkanie po latach jest jednak ciekawym tytułem, jeśli chodzi o zgłębianie drzewa genealogicznego Addamsów. Fabuła krąży wokół zjazdu rodzinnego rodu Addamsów, który przez przypadek łączy się ze zjazdem rodziny Adams. Ponadto dziadkowie Gomeza, Mortimer i Delilah, cierpią na chorobę Waltzheimera, która sprawia, że ci normalnieją z wiekiem. Zatroskany wnuk stara się odnaleźć dalekiego krewnego, który może pomóc cierpiącym wrócić do zdrowia. Prócz tego film Payne’a niewiele jednak wnosi do długoletniej legendy rodziny Addamsów.

I co dalej…?

Po premierze filmu z 1998 roku nastała kolejna długa posucha na polu produkcji o Addamsach. Aż do teraz. Tegoroczne Halloween przyjdzie nam świętować w doborowym towarzystwie. 25 października na ekrany kin w całej Polsce trafi nowa Rodzina Addamsów, tym razem w wersji animowanej – całkowicie innej niż dotychczasowe, bardziej groteskowej niż kiedykolwiek, zapowiadającej klasyczne odrodzenie legendarnej familii. Nowa rodzina zaserwuje widzom nie tylko ikonicznych bohaterów, takich jak upiornie kobiecą Morticię, groźnego wesołka Gomeza, mordercze rodzeństwo Wednesday i Pugsleya, kuzyna Festera, Babcię Addams czy lokaja Lurcha, ale i postaci, można by pomyśleć, zapomniane.

Kuzyna Cosia, dotychczas epizodycznego, ale jakże barwnego bohatera, domowe zwierzątko Rączkę oraz Kicię – dumnego lwa, pupila domu, o którym wspominano w nielicznych wcześniejszych produkcjach. Nad rozwojem animacji czuwał między innymi Conrad Vernon, odpowiedzialny za sukces takich filmów jak Shrek czy Madagaskar.

Powyższe krótkie przybliżenie sylwetek członków demonicznej familii powinno nas jedynie zachęcić do przetestowania nowych komediowych i upiornych możliwości Addamsów. Osobiście wręcz umieram z ciekawości, co jeszcze ma nam do zaoferowania koszmarna rodzinka.