NAJGORSI filmowi RASIŚCI. Z nienawiści do inności

Rasowe uprzedzenia wynikające z niewiedzy, mizantropia, fanatyzm, celowa rasowa dyskryminacja lub prawdziwa nienawiść w stosunku do ludzi innego koloru skóry czy pochodzenia – to cechy, które przejawiają niektórzy z rasistów portretowanych przez twórców filmowych. Oto siedmiu filmowych bohaterów zdefiniowanych przez rasizm.

Hilly Holbrook (Bryce Dallas Howard) – Służące (2011)

Główną bohaterką Służących jest Skeeter (Emma Stone) powracająca do rodzinnego miasta, aby napisać książkę o czarnoskórych służących w zamożnych białych domach. Choć poglądy Skeeter są bardzo liberalne, na Południu zderza się z zatwardziałym rasizmem, zarówno swojej rodziny, jak i dawnych znajomych. Jedną z nich jest Hilly Holbrook – królowa miasta Jackson, żona przyszłego polityka, lwica salonowa i perfekcyjna gospodyni domowa, z którą wszyscy w mieście muszą się liczyć.

Jako zamożna biała kobieta Hilly wykorzystuje swój status, często dążąc do celu za pomocą manipulacji i gróźb ukrytych pod płaszczykiem pozornej życzliwości i troski. Osoby czarnoskóre są w mniemaniu Hilly Holbrook gorsze i przenoszą właściwe tylko dla Afroamerykanów choroby. Bohaterka angażuje się w inicjatywy promujące rasową segregację, zwalnia służącą Minny za skorzystanie ze wspólnej domowej toalety, a kolejną z premedytacją oskarża o kradzież srebra, tylko po to, aby uniemożliwić jej znalezienie kolejnej pracy. Hilly jest złośliwą i wyrachowaną rasistką, kreowaną przez twórców filmów na główną antagonistkę, której nie da się lubić, przez co momentami jej postać staje się aż nazbyt groteskową karykaturą. Mimo to niewiele jest tak satysfakcjonujących dla widza scen w historii kina jak ta, gdy Hilly zjada przygotowane przez czarnoskórą służącą Minny ciasto z niespodzianką…

Calvin Candie (Leonardo DiCaprio) – Django (2012)

Grany przez DiCaprio Calvin Candie jest właścicielem plantacji bawełny w Missisipi, zwanej Candyland. To właśnie tutaj została sprzedana Broomhilda (Kerry Washington), żona Django (Jamie Foxx), której ten poszukuje.

Calvin Candie jest sadystycznym rasistą i traktuje niewolników jak należące do niego rzeczy, zmuszając kobiety do prostytucji, a mężczyzn do uczestniczenia w czymś, co przypomina ludzką walkę psów. Niewolnika, który odmawia udziału w walce, rzuca psom na pożarcie. Podczas kolacji za pomocą pseudonaukowych teorii tłumaczy za to Schultzowi (Christoph Waltz), że czarnoskórzy są niższą rasą i jest to biologicznie uwarunkowane.

Derek Vinyard (Edward Norton) – Więzień nienawiści (1998)

Jako członek neonazistowskiej grupy głoszącej białą supremację i przywódca skinheadów Derek Vinyard przeprowadza ataki na imigrantów i członków mniejszości etnicznych, uważając, że żerują na amerykańskim społeczeństwie.

Moment, w którym morduje jednego z czarnoskórych przestępców, który próbował ukraść jego samochód, roztrzaskując jego czaszkę i szczękę na krawężniku, to z pewnością jedna z najbardziej wstrząsających scen w historii kina. Derek Vinyard trafia za tę zbrodnię do więzienia i dopiero tam przechodzi przemianę. Po wyjściu na wolność z przerażeniem odkrywa, że jego młodszy brat poszedł tą samą nienawistną ścieżką co on. Więzień nienawiści dobitnie pokazuje, że nienawiść to niszcząca i nieobliczalna siła.

Hando (Russell Crowe) – Romper Stomper (1992)

Australijski film Geoffreya Wrighta wykorzystuje schemat fabularny, którym kilka lat później podąży Więzień nienawiści – jeden z członków odchodzi od nienawistnej neonazistowskiej grupy. a cała historia ma tragiczny finał. Głównym bohaterem Romper Stomper jest cytujący Mein Kampf z pamięci Hando, lider skinheadów prześladujących Wietnamczyków mieszkających w Melbourne.

Hando jest zafascynowany nazizmem i przerażony, że w Australii pojawia się coraz więcej imigrantów, którzy odbiorą białym pracę i wkrótce staną się większością. „Chcę, żeby ludzie wiedzieli, że jestem dumny z mojej białej historii i mojej białej krwi” – tłumaczy swojej dziewczynie Gabrielle (Jacqueline McKenzie). Film ma już prawie 30 lat, a słowa Hando idealnie wpasowują się w narrację nacjonalistycznych ugrupowań, które w wielu krajach świata wciąż rosną w siłę.

Bill Gillespie (Rod Steiger) – W upalną noc (1967)

Podczas upalnej letniej nocy w małym południowym miasteczku w Missisipi policjant odkrywa zwłoki zamożnego obywatela miasta. Przemierzając miasto w poszukiwaniu sprawcy, natrafia na czekającego na peronie Afroamerykanina z portfelem pełnym gotówki i błędnie zakłada, że to on okradł i zamordował denata.

Sprowadzony na posterunek policji Afroamerykanin przedstawia się jako Virgil Tibbs (Sidney Poitier), detektyw do spraw zabójstw z Filadelfii. Pomimo niechęci policjantów z posterunku Tibbs zostaje poproszony przez swoich przełożonych o pozostanie na miejscu i rozwiązanie zagadki morderstwa, chociaż zmuszony jest współpracować z pogardzającym nim komisarzem, starym policjantem Billem Gillespiem. Gillespie czuje, że jego pozycja jest zagrożona i przyjmując lekceważącą postawę, maskuje swój brak pewności siebie – nie dość, że Virgil Tibbs jest wykształcony i wysoko postawiony, to w dodatku jest czarnoskóry. Z czasem jednak Gillespie docenia partnera. W upalną noc jest jednym z ciekawszych filmów na temat rasowych napięć w Stanach Zjednoczonych.

Walt Kowalski (Clint Eastwood) – Gran Torino (2008)

Walt Kowalski to wdowiec, weteran wojny w Korei, były pracownik fabryki samochodowej Forda. Mężczyzna nie znosi swojej rodziny i swoich sąsiadów, jest wyjątkowo antypatycznym, zgorzkniałym mizantropem i rasistą. Z powodu swojego udziału w wojnie koreańskiej Walt jest szczególnie uprzedzony w stosunku do Azjatów.

Kiedy do domu obok wprowadza się rodzina pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej, Walt nie kryje się z rzucanymi w ich kierunku obraźliwymi rasistowskimi uwagami, choć fabuła zbudowana jest wokół jego stopniowej przemiany. Walt obraża wszystkich, nie tylko Azjatów, ale także Afroamerykanów, Włochów i Irlandczyków, mimo że sam nie jest stuprocentowym Amerykaninem, tylko w połowie Polakiem. Jednak Walt to nie jedyny rasista w filmie. W sąsiedztwie, w którym mieszka, rasizm jest na początku dziennym, szczególnie wśród walczących ze sobą lokalnych gangów, w których ścierają się Afroamerykanie, Meksykanie i Azjaci.

Abel Turner (Samuel L. Jackson) – Dzielnica Lakeview (2008)

Sama Dzielnica Lakeview to raczej przeciętny film, thriller pozbawiony napięcia w reżyserii Neila LaBoute’a, twórcy chociażby średnio udanego remake’u horroru Kult z Nicolasem Cage’em. I choć w obsadzie Dzielnicy Lakeview znajdziemy Patricka Wilsona i Kerry Washington, film wart jest uwagi ze względu na rolę Samuela L.

Jacksona. Wilson i Washington wcielają się w role Chrisa i Lisy Mattson, małżeństwa, które wprowadza się do wymarzonego domu – bajecznej willi z basenem położonej na kalifornijskich wzgórzach. Ich sąsiadem jest policjant Abel Turner (Jackson), który nie aprobuje międzyrasowego związku swoich sąsiadów. Abel to samotny ojciec dwójki dzieci, typ macho wychowujący swoje dzieci w surowej dyscyplinie. W pracy jest równie bezkompromisowy jak w domu – nadużywa swojej władzy, a podczas aresztowań stosuje wobec podejrzanych przemoc i agresję. Wydaje się jednak łagodniej traktować czarnoskórych niż białych. Abel daje Chrisowi wyraźnie do zrozumienia, że nie akceptuje jego związku z czarnoskórą Lisą. Początkowe złośliwości względem Chrisa eskalują i wkrótce przeradzają się w niebezpieczny konflikt.