NIE TYLKO NEO. Zapomniane wcielenia Keanu Reevesa

2 września 1964 r. przyszedł na świat Keanu Reeves. Aktor, który w ostatnich latach i młodszemu pokoleniu znany jest głównie jako Neo z Matrixa czy John Wick z serii filmów o tym samym tytule, ma na swoim koncie wiele doskonałych i różnorodnych ról. Niezapomniane kreacje stworzył w takich dziełach jak Moje własne Idaho, Mały Budda, Adwokat diabła, Dracula czy Speed. Niebezpieczna prędkość.

Pozwólcie, że z okazji jego wczorajszych urodzin przedstawię pięć jego ról, które są być może mniej znane lub nieco zapomniane, ale które mnie zapadły szczególnie w pamięć.

Tod Higgins – Spokojnie, tatuśku (1989)

OK, wiem, że pcham się tu w jakąś prehistorię, ale Spokojnie, tatuśku to jeden z nielicznych filmów familijnych, które naprawdę lubię. Ron Howard opowiada historię sporej rodzinki Buckmanów, którzy stają na uszach, żeby swoje pociechy wyprowadzić na ludzi, nie popełniając przy tym błędów swoich rodziców. Keanu wśród innych, świetnie napisanych postaci gra rolę Toda Higginsa, młodego buntownika, którego córka jednej z głównych bohaterek bierze za męża. Tod, wchodząc w rodzinę żony, nawiązuje kontakt z jej młodszym bratem (młodziutki Joaquin Phoenix, jeszcze pod pseudonimem) i, co zaskakujące także dla niego, zmienia się z szalonego nastolatka w odpowiedzialnego mężczyznę. Reeves bardzo naturalnie wypada jako młody gniewny, który nagle trzeźwieje i stwierdza, że nie tylko do niego świat należy.

Johnny Utah – Na fali (1991)

Keanu po raz pierwszy jak stróż prawa. Grupa włamywaczy w maskach prezydentów Stanów Zjednoczonych napada na banki. Johnny Utah, świeżynka w zawodzie i turysta w słonecznej Kalifornii, ma swoją teorię na ten temat – aby ją sprawdzić, próbuje nawiązać kontakt z grupą surferów pod przywództwem charyzmatycznego Bodhiego (Patrick Swayze). Śledztwo trwa, a pomiędzy Bodhim i Johnnym rozwija się ciekawa, choć trudna relacja. Reeves po raz pierwszy w schludnym garniturku i z grzecznie zaczesaną grzywką jest tu jeszcze nieco sztywny – całe show kradnie mu zdecydowanie jego ekranowy partner – ale dostrzec można, że ten nieporadny szczeniak wyrośnie kiedyś na charakternego chłopa ze spluwą. I zawsze będzie wyglądał dobrze w garniturze.

Paul Sutton – Spacer w chmurach (1995)

Paul Sutton wraca z wojny do żony, którą przed szybkim ślubem ledwie znał. Kobieta, którą zastaje w ich wspólnym mieszkaniu, nie do końca odpowiada ideałowi, do którego słał setki listów – nawet ich zresztą nie przeczytała. Paul pakuje swoją skromną walizkę i wyprowadza się… nie wie jeszcze dokładnie dokąd.

W autobusie, którym ucieka od swojego rozczarowania spotyka Victorię, która ma swoje problemy. Jest w ciąży, a jej ojciec jest tradycjonalistą. Rozwiązanie problemu obojga młodych przychodzi samo. Spacer w chmurach Alfonso Arau to ciepły film o nieoczekiwanej miłości. Sutton w wykonaniu Keanu jest delikatny, nieśmiały – a przy tym odpowiedzialny i troskliwy. Można się rozmarzyć.

Bob Arctor – Przez ciemne zwierciadło (2006)

Przez ciemne zwierciadło to ekranizacja powieści Philipa K. Dicka – wiadome więc było, że będzie dziwnie. Film Richarda Linklatera, wykorzystujący technikę animacji rotoskopowej, to bardzo udana próba przeniesienia tej niełatwej prozy na ekran. Reeves ponownie w roli tajnego agenta – tym razem w wydziale narkotykowym – infiltruje środowisko narkomanów, tropiąc tajemniczą Substancję D. Arctor w swojej misji posuwa się zdecydowanie za daleko – porzuca rodzinę i zaczyna przyjmować Substancję D, która powoli robi mu sieczkę z mózgu, tak że w końcu, tracąc kontakt z rzeczywistością, zaczyna polować na samego siebie.

Keanu, w doborowym towarzystwie Roberta Downeya Jr. i Woody’ego Harrelsona, tworzy świetną, skomplikowaną kreację, której surrealistyczna technika filmu tylko dodaje wartości. To chyba jeden z ostatnich bardzo dobrych występów tego aktora.

Dr William Beckham – Aż do kości (2017)

Oryginalna produkcja Netfliksa to historia Ellen (Lily Collins), 20-latki, która cierpi na anoreksję. Po latach nieskutecznych terapii trafia do eksperymentalnego ośrodka dla młodzieży. Niewątpliwą gwiazdą tego obrazu jest Lily Collins, a Keanu Reeves w drugoplanowej roli doktora Williama Beckhama zaledwie dzielnie dotrzymuje jej kroku.

Sam film, jak na ważny problem, który porusza, jest zdecydowanie zbyt zachowawczy, a Reeves tak naprawdę nie ma zbyt wielu możliwości, aby się wykazać. Doceniam jednak fakt, że po latach oglądania go w ciemnych płaszczach i okularach, ze spluwą w dłoni, mogę obejrzeć go w nieco innym wydaniu.

 A kim jest dla was Keanu…? Neo, Wickiem czy jeszcze kimś innym?