Nie tylko KOMPANIA BRACI. 7 najlepszych miniserii wojennych

Kiedy myślimy o najlepszych miniseriach wojennych, pierwszym tytułem, który przychodzi do głowy, jest oczywiście Kompania braci. Pozostaje ona właściwie niedoścignionym punktem odniesienia, ale właśnie dlatego tym razem nie umieszczamy jej w zestawieniu. Chodziło o znalezienie produkcji, które mogą stanąć obok dzieła Spielberga i Hanksa, a przy okazji pokazują wojnę z zupełnie innych perspektyw.

Okręt (Das Boot, 1985)

Jeśli Kompania braci jest wzorem dla serialowego kina wojennego na lądzie, Das Boot pozostaje jego odpowiednikiem na morzu. Wolfgang Petersen zamyka widza we wnętrzu niemieckiego U-Boota, gdzie kilkudziesięciu ludzi przez tygodnie żyje w niemal całkowitej izolacji, czekając na kolejny atak.

Nie ma tutaj miejsca na romantyczną wizję wojny ani bohaterskie pozy. Jest zmęczenie, strach, klaustrofobia i świadomość, że jedna bomba głębinowa może zakończyć wszystko.

Generation Kill: Czas wojny (Generation Kill, 2008)

Irak, 2003 rok. Reporter Rolling Stone Evan Wright jedzie wraz z pierwszym oddziałem rozpoznawczym Marines podczas pierwszych dni amerykańskiej inwazji. Zamiast kolejnej opowieści o bohaterach wojennych dostajemy obraz żołnierzy próbujących wykonywać rozkazy w świecie pełnym chaosu, absurdów i fatalnych decyzji dowódców.

Generation Kill jest brutalne, ale również zaskakująco zabawne. Humor wynika przede wszystkim z absurdalności wojskowej rzeczywistości. To jedna z najlepszych telewizyjnych opowieści o tym, jak wojna wygląda z perspektywy ludzi znajdujących się na samym dole wojskowej hierarchii.

Pacyfik (The Pacific, 2010)

Po sukcesie Kompanii braci twórcy przenieśli uwagę z Europy na Pacyfik. Tym razem wojna jest jeszcze bardziej brutalna, a przeciwnikiem żołnierzy stają się nie tylko Japończycy, ale również tropikalny klimat, choroby, wyczerpanie i nieustanne poczucie zagrożenia.

Pacyfik opowiada historię kilku żołnierzy, dlatego jest mniej jednolitą narracją niż Kompania braci, ale dzięki temu pokazuje różne sposoby przeżywania wojny. Guadalcanal, Peleliu czy Okinawa nie są tutaj widowiskowymi polami bitew, lecz miejscami, które stopniowo odbierają ludziom resztki normalności.

Wojna i pamięć (War and Remembrance, 1988–1989)

Jeżeli ktoś uważa, że wielkie telewizyjne wojenne epopeje zaczęły się od HBO, powinien koniecznie zobaczyć Wojnę i pamięć. To kontynuacja Wichrów wojny, ponownie śledząca losy rodzin Henrych i Jastrowów na tle wydarzeń II wojny światowej.

Tym razem skala jest jeszcze większa: Pearl Harbor, fronty Europy i Pacyfiku, Holokaust oraz polityczne decyzje wielkich mocarstw splatają się z prywatnymi historiami bohaterów. Miniseria liczy 12 odcinków

Wichry wojny (The Winds of War, 1983)

Zanim pojawiła się Wojna i pamięć, była wcześniejsza, równie monumentalna część sagi Hermana Wouka. Wichry wojny rozpoczynają się jeszcze przed przystąpieniem Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej i pokazują stopniowe narastanie konfliktu z perspektywy rodziny Henrych oraz ludzi znajdujących się w samym środku wydarzeń politycznych.

To nie jest miniseria skupiona wyłącznie na polu bitwy. Wojna rodzi się tutaj podczas rozmów dyplomatów, decyzji polityków i wydarzeń, których konsekwencje dopiero zaczynają być widoczne. Dzięki temu Wichry wojny są bardziej sagą historyczną niż klasycznym serialem frontowym.

Nasza wojna światowa (Our World War, 2014)

Brytyjska miniseria poświęcona I wojnie światowej jest jedną z ciekawszych pozycji na tej liście również dlatego, że próbuje opowiedzieć wydarzenia sprzed ponad wieku językiem współczesnego kina. Każdy odcinek przedstawia inną historię żołnierzy walczących na froncie zachodnim, a twórcy nie próbują budować pomnika brytyjskiej armii.

Zamiast tego pokazują młodych ludzi wrzuconych w rzeczywistość, której nie są w stanie kontrolować. Our World War jest krótkie, intensywne i zdecydowanie bardziej brutalne, niż można by oczekiwać po produkcji opartej na archiwalnych wspomnieniach.

Paragraf 22 (Catch-22, 2019)

Wojna nie zawsze musi być pokazywana w sposób ponury i śmiertelnie poważny. Adaptacja powieści Josepha Hellera wykorzystuje absurd jako broń przeciwko wojskowej biurokracji. John Yossarian jest bombardierem, który rozpaczliwie próbuje wydostać się z wojska, ale odkrywa, że przepisy tworzą doskonały system bez wyjścia. Im bardziej próbuje zachować zdrowy rozsądek, tym bardziej absurdalny staje się świat wokół niego.

Paragraf 22 jest czarną komedią, ale pod powierzchnią humoru znajduje się bardzo gorzka opowieść o systemie, który traktuje człowieka jak element statystyki.