Jeden z najlepszych filmów roku - tak po prostu.
Film Coppoli zasługuje na uwagę przede wszystkim jako spektakularny aktorski comeback Pameli Anderson. Jej kreację można poniekąd czytać w kluczu autobiograficznym.
Film fantastycznonaukowy Rachel Talalay z 1993 roku.
Wirtuozeria długich ujęć, niespiesznego tempa narracji i montażu ograniczonego do minimum.
Chociaż film Edwarda Bergera podejmuje szereg aktualnych tematów, to twórcom udaje się uniknąć kinowej publicystyki.
Bracia Russo obrali dobry kierunek dla serii „Cytadela”.
Pętla jest po prostu ciekawym, poprawnym, zaskakującym thrillerem, który wie, po co powstał i do czego służy.
Schrader kreśli opowieść niezdecydowaną, rozpiętą niepewnie między faktycznym rozliczeniem etosu egocentrycznego artysty maczo a przedśmiertną elegią na jego cześć.
Psychologiczny dreszczowiec Kiyoshiego Kurosawy z 1997 roku.
Polityczny manifest Enkiego Bilala o totalitaryzmie.