Publicystyka filmowa
Skyfall Soundtrack
Najbardziej zagorzali bondomaniacy i tak będą kręcić nosem, lecz nawet i oni powinni z czasem przyznać, że Newman wyszedł zwycięsko z powierzonego mu zadania
Muzyka: Thomas Newman.
Rok produkcji: 2012.
Wytwórnia: Sony.
Czas trwania: 78:49 min.
Na dwudziestą trzecią z kolei odsłonę przygód najsłynniejszego agenta Wielkiej Brytanii przyszło nam trochę czekać. Cztery lata przerwy spowodowane m.in. finansowym dołkiem studia MGM zasiały w fanach zwątpienie, ale i zaogniły oczekiwania, które dodatkowo wzrosły jeszcze, gdy data premiery filmu zbiegła się ze świętowaniem 50-tej rocznicy ekranowej bytności Jamesa Bonda. Największe jednak emocje wzbudziła osoba reżysera. Tym razem bowiem 007 powędrował w ręce mocno wysmakowanego, a przy tym i wymagającego twórcy, Sama Mendesa, do tej pory specjalizującego się w filmach z gatunku suburban drama – a więc kina kompletnie innego od zwariowanych i pełnych akcji przygód agenta MI-6.
Co więcej, wybór Mendesa wzbudził także kontrowersję na polu muzycznym… Było bowiem jasne, że do stworzenia ilustracji weźmie on swojego stałego współpracownika, Thomasa Newmana – kompozytora wszechstronnego, o wyjątkowym stylu, który jednakże na pierwszy rzut ucha stoi w opozycji do bondowskiej maniery. Nic więc dziwnego, że puryści od razu podnieśli krzyk.
Na szczęście, jak to często bywa, cały hałas rozbił się o nic. Fakt, Newman to nie Arnold i nie Barry, i to słychać. Ale też na tym polega jego siła – inność i oryginalność, które wnoszą powiew świeżości w tę, nieco wytartą i skostniałą ostatnimi czasy, stylistykę agenta Jej Królewskiej Mości. Partytura Thomasa, jakkolwiek dziwna i nie idąca w parze z legendarnymi scorami ww panów, a także w pierwszej chwili zalatująca z lekka quasi-industrialnym brzmieniem, intryguje swą indywidualnością i nietypowymi pomysłami, a przy bliższym zapoznaniu potrafi wciągnąć i spodobać się. Przy czym nie jest ona aż tak drastycznym odejściem od kanonu, jakby się mogło wydawać. Co prawda Newman bezpardonowo zrywa tu z tradycją owijania co drugiej ścieżki wokół głównej melodii, tudzież piosenki z filmu (tym razem nieobecnej na albumie z przyczyn techniczno-prawnych – zresztą „Skyfall” jest jednym z niewielu przykładów w historii 007, gdzie kompozytor nie ma nic wspólnego z tytułowym szlagierem, w tym przypadku hitem Adele, co na szczęście nie odbija się czkawką) i mnożenia wariacji na jej temat (w czym lubował się głównie Barry), lecz jednocześnie zachowuje odpowiednio charakterystyczne brzmienie. Dzięki temu nawet w najbardziej osobliwych momentach ścieżki czuć, że ma się do czynienia właśnie z Bondem, Jamesem Bondem, a nie z Bournem, Huntem czy Klossem. Zresztą w odpowiednich momentach kompozytor sięga także po kultową melodię („Komodo Dragon”, „Breadcrumbs”, „She’s Mine”) – i wykorzystuje ją nie gorzej od poprzedników.
Co ciekawe, Newman poszedł tu trochę w innym kierunku, niż niemal dwie dekady wcześniej Eric Serra w „Goldeneye” i zamiast narzucić agresywnie swój styl filmowi, pozwolił by jego muzyka niejako wywodziła się z poszczególnych scen, lokacji, postaci, odpowiednio je uzupełniając i współtworząc charakterystyczny klimat opowieści. Odbiło się to odrobinę na muzycznej poetyce Newmana, który czasem zupełnie nie przypomina tu siebie, ale nie dał się on przytłoczyć kompletnie. Choć jego muzyka w pierwszej kolejności służy ekranowej akcji, to nadal pozostaje jego – wystarczy posłuchać choćby i początkowego „Voluntary Retirement” (którego rytmiczne skrzypki przywodzą na myśl po trosze „WALL-E” i „Finding Nemo”), by przekonać się o iście kameleonowskiej taktyce kompozytora (żonglerka kolorami, przy jednoczesnym zachowaniu kształtu).
Trzeba zresztą oddać zarówno jemu, jak i Mendesowi, który mądrze operuje nutami przyjaciela w poszczególnych sekwencjach, iż na dużym ekranie sprawdza się to wszystko wyśmienicie, momentami osiągając niesamowitą wręcz symbiozę audiowizualną i zapierając dech w piersiach (kapitalnym tego przykładem jest choćby akcja w Szanghaju, którą bezbłędnie ilustruje na wpół ambientowe „Jellyfish”).
