Recenzje
CIEŃ WAMPIRA. Znakomity HORROR w starym dobrym stylu
Na planie Nosferatu aktor chce, by wszyscy widzieli w nim prawdziwego wampira, a nie człowieka. Kim naprawdę jest Max Schreck? Cień wampira.
Berlin, rok 1921. Niemiecki reżyser Friedrich Wilhelm Murnau (John Malkovich) rozpoczyna zdjęcia do swojego nowego obrazu pt. Nosferatu. Scenariusz do filmu jest kalką słynnej powieści Brama Stokera Dracula, jednak Marnau, który nie dostał zgody na sfilmowanie książkowego horroru postanowił zmienić jedynie tytuł oraz imię głównego bohatera, tak aby nie zostać posądzonym o plagiat. Mimo, że realizacja rusza pełną parą, ekipa nie jest pewna w jaki projekt się angażuje. Również to, kto zagra główną rolę jest owiane tajemnicą. Cień wampira.
Tymczasem okazuje się, że hrabiego Orlocka/Nosferatu ma zagrać zupełnie nieznany Max Schreck (Willem Dafoe), który ma bardzo specyficzne metody pracy: na plan przychodzi tylko w nocy, z nikim z ekipy (oprócz reżysera) nie kontaktuje się i chce, aby wszyscy widzieli w nim graną przez niego postać, a nie aktora. Szybko jednak okazuje się, że granica między postacią – Nosferatu, a aktorem – Schreckiem, zaciera się, co pociąga za sobą poważne konsekwencje. Ekipa, z producentem Albinem Grau’em (Udo Kier) na czele, zaczyna zadawać sobie pytanie: Kim tak naprawdę jest Max Schreck?

Cień wampira to znakomity film, który opowiada o „kinie” w sposób bardzo oryginalny. Jest to bowiem po części horror, po części dramat, a po części film o realizacji jednego z najsłynniejszych filmów grozy. Obraz Merhige’a trzeba traktować z przymrużeniem oka, bowiem z całą pewnościa niektóre (lub też wszystkie) wydarzenia w nim rozegrane nie wydarzyły się naprawdę. Są one jedynie pretekstem do ukazania stosunków łączących Murnau’a ze Schreckiem.
Jeśli chodzi o obsadę to jest ona fenomenalna. Malkovich / Dafoe – ta para daje prawdziwy popis gry aktorskiej. John Malkovich jako F.W. Murnau ukazuje nam postać perfekcjonisty, który nie cofnie się przed niczym, aby jego film mógł być po prostu dobry. Zresztą Malkovich słynie z ról niebanalnych, z pozoru mało efektownych, w których kładzie duży nacisk na portret psychologiczny swoich bohaterów (Król Olch Volkera Schlendorffa, Myszy i ludzie Gary’ego Sinise’a, Portret damy Jane Champion). Grający Schrecka Willem Dafoe jest w tej roli przerażający, demoniczny, ale i na swój sposób zabawny, po prostu niesamowity!

Po raz kolejny Dafoe udowadnia, że jest genialnym aktorem charakterystycznym: Elias w znakomitym dramacie wojennym Olivera Stone’a Pluton, debilny Bobby Peru z Dzikości serca Davida Lyncha oraz fałszerz pieniędzy z Żyć i umrzeć w L.A. Williama Friedkina – są to jego najsłynniejsze role, każda z nich jest inna, ale wszystkie są niepowtarzalne. Drugi plan zasilają Udo Kier i Cary Elwes. Ten pierwszy jest znanym niemieckim aktorem, który już od wielu lat grywa w USA.
Bardziej znane tytuły z jego udziałem to Blade: wieczny łowca Stephena Norringtona, kilka obrazów Larsa Von Triera: Europa, Przełamując fale, Tańcząc w ciemnościach i Królestwo, oraz Armageddon Michaela Baya. W latach 70-tych zasłynął z horrorów Andy’ego Warhola: Flesh For Frankenstein i Blood For Dracula oraz z Suspirii w reżyserii Dario Argento. Jeśli zaś chodzi o Cary Elwesa to wszyscy go pamiętają jako Robin Hooda z prześmiesznej komedii Mela Brooksa pt. Robin Hood: faceci w rajtuzach oraz z roli w thrillerze Kolekcjoner Gary Fledera i… Bram Stoker’s Dracula Francisa Forda Coppoli!

Reżyser filmu E. Elias Merhige powinien być zadowolony z efektów jakie osiągnął. Zrealizował świetny film grozy w starym dobrym stylu, angażując, może nie gwiazdy, ale na pewno aktorów charakterystycznych, lubiących wyzwania. Oprócz tego mamy piękną muzykę i klimat, który może zauroczyć każdego. A jeżeli powiem, że Cień wampira otrzymał dwie nominacje do Oskara (za charakteryzację i dla Willema Dafoe za najlepszą męską rolę drugoplanową) to tym bardziej powinni go zobaczyć fani filmów o wampirach. Uprzedzam jednak, że nie znajdzie tu nikt pościgów, krwawych rzezi czy efektów specjalnych takich jak w Matrixie. Ot, taki spokojny, choć nie pozbawiony napięcia film.

