NEUROMANCER to nowa era dla SCI-FI i cyberpunku. Czy dorówna Łowcy androidów?

Po dwóch filmach, które odniosły bezsprzeczny sukces wśród krytyków i publiczności (choć nie od razu), uniwersum Łowcy androidów rozszerzy się również na małe ekrany, o czym przypomniał ScreenRant. Zaplanowany na 2027 rok Blade Runner 2099 na Prime Video będzie kontynuacją obu poprzednich filmów. Jednak w oczekiwaniu na nowego Łowcę…, uwagę fanów cyberpunku powinna przyciągnąć nadchodząca adaptacja powieści Neuromancer Williama Gibsona.

Po dekadach bycia uznawanym za niemożliwy do zaadaptowania i kolejnych spędzonych w development hell, Neuromancer wreszcie doczeka się przełożenia na ekran, może nawet lepiej, że mały.

Blade Runner opiera się na powieści Czy androidy śnią o elektrycznych owcach? Philipa K. Dicka z 1968 roku. Pod koniec lat sześćdziesiątych cyberpunk nie miał jeszcze własnej tożsamości jako podgatunek science fiction. Neuromancer Williama Gibsona ukazał się w 1984 roku, prawie dwa lata po filmie Ridleya Scotta.

Książka wkrótce stała się jednym z najbardziej wpływowych dzieł science fiction, definiując i popularyzując koncepcje takie jak matryca, cyberprzestrzeń, lód (ICE – Intrusion Countermeasures Electronics) na wiele lat przed pojawieniem się internetu. Pomimo pisania na zwykłej, całkiem analogowej maszynie do pisania, Gibson jakimś cudem przewidział architekturę sieci przyszłości. Neuromancer stał się synonimem podgatunku, który dziś powszechnie nazywamy cyberpunkiem.

Chociaż fabuła powieści rozwija się mniej więcej jak typowy heist thriller, jego rozważania nad relacją ludzkości z technologią i tożsamością ustanowiły filozoficzne podstawy, które zdefiniowały gatunek i dziś są obecne w filmach takich jak Matrix, Ghost in the Shell, Johnny Mnemonic (też na podstawie Gibsona), Upgrade, eXistenZ i wiele innych. Długa historia wpływu Neuromancera na science fiction podkreśla jeszcze znaczenie jego pierwszej adaptacji telewizyjnej. Mówiąc otwarcie wciąż niewiele ujawniono o nadchodzącej serii, jednak zasięg i skala materiału źródłowego wskazują na ogromny potencjał.

W ciągu ostatnich 4 dekad wielu reżyserów, jak Chris Cunningham i Tim Miller, było kojarzonych z adaptacją Neuromancera, lecz żaden projekt nie doczekał się realizacji. Jednak po ugruntowanej historii Apple jako dostarczającego znakomite serie sci-fi można sobie obiecywać wiele. W przeciwieństwie do filmów Łowcy androidów, Neuromancer nie został powierzony wizjonerom klasy Ridleya Scotta czy Denisa Villeneuve’a, ale jako serial telewizyjny daje zespołowi kreatywnemu znacznie więcej czasu na wierne przełożenie rozległej i – co tu dużo mówić – złożonej, często niejasnej i dosyć hermetycznej narracji Gibsona.

Największą przeszkodą będzie zbudowanie odrębnej tożsamości, co może się okazać większym problemem niż wydaje się na pierwszy rzut oka, a to ze względu na fakt, że większość motywów książki wielokrotnie zapożyczano już w innych dziełach gatunku – choćby tych wcześniej wymienionych.

Serial pewnie wykorzysta realistyczne prognozy technologiczne zawarte w powieści (stosownie je unowocześniając) i eksplorację sztucznej inteligencji (szczególnie w kontekście trwającej na tym polu rewolucji), zakotwiczając historię w znanych konwencjach science fiction. Pozostaje trzymać kciuki, żeby ten doskonały materiał literacki nie podzielił mitycznego już losu Johna Cartera, z którego przez niemal stulecie korzystało tak wielu, że kiedy w końcu go zekranizowano, przepadł z kretesem.