ZŁOTE KRABY 2017. Najlepsze seriale, aktorzy i kategorie techniczne

Jak co roku mniej więcej o tej porze, zapraszamy na Złote Kraby – nagrody redakcji film.org.pl. To był dość ciekawy rok w kinie i mamy nadzieję, że wyniki naszego głosowania dobrze to zobrazują. Na pierwszy ogień idą seriale, aktorzy oraz kategorie techniczne. Braliśmy pod uwagę tytuły, które miały polską premierę w 2017 roku. No to zaczynamy!

NAJLEPSZY SERIAL

Twin Peaks

Powrót do kultowego świata na szczęście nie okazał się powrotem do sprawdzonych i ogranych elementów z na siłę wciskanym widzom do ust plackiem wiśniowym, ale powrotem do kształtowania podejścia do telewizji, wciągania widza w niezwykłą podróż, szokowania go, zmuszania do myślenia i przede wszystkim wytrącania z bezpiecznej strefy komfortu.

Zeszłoroczne Twin Peaks to serial bezgranicznie wciągający, fascynujący i niepotrafiący wyjść z głowy nawet miesiące po zakończeniu emisji. To także wielki triumf Davida Lyncha i Kyle’a MacLachlana – dwóch największych bohaterów zeszłego roku. [Filip Pęziński] [RECENZJA]

2. Mindhunter [RECENZJA]

3. Wielkie kłamstewka [RECENZJA]

4. Stranger Things 2 [RECENZJA]

5. Opowieść podręcznej [RECENZJA]

NAJLEPSZA AKTORKA

Isabelle Huppert (Elle)

Michèle w interpretacji Isabelle Huppert jest postacią niesamowicie złożoną. Prawdopodobnie gdybyśmy ją spotkali w jakiejś sytuacji towarzyskiej, nie wzbudziłaby w nas specjalnej sympatii. Nie jest to osoba miła, nie jest to ktoś, kto da się lubić, z kim można sympatycznie przebywać.

Ale nie da się jej zlekceważyć, przede wszystkim ze względu na jej niesamowitą siłę. Niezależna i samoistna, Michèle żyje według własnych reguł. Polega na sobie i kieruje swoim życiem tak, by spełniało jej wymagania. Brutalny gwałt, którego doświadcza, mógł odebrać jej całą równowagę – świadomie jednak postanowiła do tego nie dopuścić. Michèle z całą stanowczością odmawia bycia ofiarą – nie zamierza tak o sobie myśleć i nie zamierza pozwolić na to, by tak traktowali ją inni. Jak ze wszystkim innym w swoim życiu, również z tym traumatycznym zdarzeniem mierzy się na własnych warunkach. Jej zachowanie można wręcz odebrać jako szokujące, ale Michèle patrzy nam prosto w oczy i jasno deklaruje każdym gestem, że ona, i tylko ona, ma tu coś do powiedzenia.

Z pewnością nie ma żadnego prawa głosu tchórzliwy napastnik, który ją skrzywdził. Huppert z niesamowitym autentyzmem tworzy postać kobiety-skały, w której kryje się kruchość trzymana w ryzach, nie dopuszczana na powierzchnię. Można nie lubić Michèle. Ale z całą pewnością trzeba się z nią liczyć. [Karolina Chymkowska] [RECENZJA]

2. Natalie Portman (Jackie) [RECENZJA]

3. Emma Stone (La La Land) [RECENZJA]

4. Michelle Williams (Manchester by the Sea) [RECENZJA]

5. Sandra Hüller (Toni Erdmann) [RECENZJA]

NAJLEPSZY AKTOR

Casey Affleck (Manchester by the Sea)

Z czasem rola Caseya Afflecka powinna zyskać miano legendarnej. Aktor nadaje filmowi niebagatelny emocjonalny ciężar. Nieobecnym spojrzeniem, z trudem wypowiadanymi słowami i zrezygnowaną posturą perfekcyjnie wyraża, jak jego bohater przeżywa wydarzenia z przeszłości.

Jak dalej nie potrafi się od nich uwolnić, jak potężne piętno na nim odcisnęły. Casey znakomicie sprawdza się również w scenach rozmów z bratankiem, zabarwionymi delikatną ironią. W każdej scenie trafia w punkt z doborem dramaturgicznej tonacji. Nieprawdopodobna jest choćby jego relacja z tragicznego wieczoru, kiedy w pożarze domu zginęła trójka jego dzieci. To dłuższy monolog, którego słuchanie sprawia autentyczny ból. Wydaje się wręcz, że to zapis autentycznej wypowiedzi. Affleck pamięta o każdym detalu: od niuansów w mimice, przez rozedrgany głos, po drżenie rąk. To wszystko składa się na kreację totalną. Casey Affleck nie miał sobie równych w 2017 roku. [Maciej Niedźwiedzki] [RECENZJA]

2. James McAvoy (Split) [RECENZJA]

3. Andy Serkis (Wojna o planetę małp) [RECENZJA]

4. Willem Dafoe (The Florida Project) [RECENZJA]

5. Ryan Gosling (Blade Runner 2049) [RECENZJA]

NAJLEPSZE ZDJĘCIA

Roger Deakins (Blade Runner 2049)

Boję się, że w oscarowym wyścigu nagrodę w tej kategorii mimo wszystko zgarnie Dunkierka (również powalająca na tej płaszczyźnie), ale dobrze, że chociaż w naszym redakcyjnym gronie to Blade Runner 2049 spotkał się z najwyższym uznaniem.

Kiedy parę lat temu ogłoszono, że Roger Deakins będzie odpowiedzialny za zdjęcia w nowym Blade Runnerze, byłem zachwycony, bo wiedziałem, że efekt jego pracy powali wszystkich na kolana. I tak też się stało, a to, co zobaczyliśmy na ekranach kin, to jeden z najpiękniejszych i najbardziej imponujących wizualnie filmów, w historii kina science fiction (a może nawet w ogóle). Deakins i Denis Villeneuve nie powielili jednak stylu, jakim charakteryzował się oryginalny Łowca androidów, a zamiast tego wzbogacili paletę wykorzystywanych kolorów między innymi o szarość i pomarańcz.

Udało się przy tym zachować mrok i cyberpunkowy klimat pierwowzoru – poszczególne kadry spodobały mi się tak bardzo, że jeden już wisi na mojej ścianie, a w planach mam dwa kolejne. Czyste piękno. [Mikołaj Lewalski] [RECENZJA]

2. Hoyte Van Hoytema (Dunkierka) [RECENZJA]

3. James Laxton (Moonlight) [RECENZJA]

4. Linus Sandgren (La La Land) [RECENZJA]

5. Larry Fong (Kong: Wyspa Czaszki) [RECENZJA]

NAJLEPSZA MUZYKA

Justin Hurwitz (La La Land)

Inaczej być nie mogło. Muzyka w La La Land tworzy całą historię. Buduje ją od podstaw, będąc jednocześnie najsłodszą wisienką na torcie. To ona dyktuje tempo filmu. Porywa do tańca i spowalnia do miękkich melodii nocnych spacerów pod gwieździstym niebem.

Fantastyczna, ciepła, ekstatyczna i zawsze odległa, odrealniona. Grana gdzieś głęboko w głowach bohaterów, tworząc przed nimi magiczny obraz, który idealnie dopełnia się z dźwiękami. Jak trans, hipnoza. Takie marzycielskie uniesienie. [Maja Budka] [RECENZJA]

2. Benjamin Wallfisch, Hans Zimmer (Blade Runner 2049) [RECENZJA]

3. Hans Zimmer (Dunkierka) [RECENZJA]

4. Michael Giacchino (Coco) [RECENZJA]

5.Daniel Hart (A Ghost Story) [RECENZJA]

NAJLEPSZA OPRAWA AUDIOWIZUALNA

Blade Runner 2049

Roger Deakins jest twórcą wyjątkowym, autorem zdjęć, którego praca nie tylko wpływa pozytywnie na film, ale niewyobrażalnie wręcz winduje tegoż poziom. Blade Runner 2049 to doskonały przykład tego zjawiska. Deakins wyciska z tej wizji absolutnie wszystko i do pary ze scenografami (te miniatury!), kostiumologami i specami od efektów specjalnych tworzy doskonałą stronę wizualną.

Wyjątkowo zaskoczył Hans Zimmer, który w większości odstawia na bok swój styl i godnie kontynuuje spuściznę Vangelisa. [Filip Pęziński] [RECENZJA]

2. La La Land [RECENZJA]

3. Dunkierka [RECENZJA]

4. Thor: Ragnarok [RECENZJA]

5. Coco [RECENZJA]

NAJLEPSZA POSTAĆ

Caesar (Wojna o planetę małp)

Dziwnych to czasów dożyliśmy, skoro ciekawszymi i bardziej złożonymi postaciami od homo sapiens stają się małpy. Ale tak jest właśnie w przypadku Caesara, który zjada na śniadanie cały filmowy rodzaj ludzki ubiegłego sezonu; a którego emocjonalna wędrówka we wspaniały sposób została zamknięta w Wojnie o planetę małp (gdzie przecież jest także świetny bohater Woody’ego Harrelsona). Darwin byłby dumny. [Jacek Lubiński] [RECENZJA]

2. Winfried Conradi/Toni Erdmann (Toni Erdmann) [RECENZJA]

3. Baby (Baby Driver) [RECENZJA]

=4. Joi (Blade Runner 2049) [RECENZJA]

=4. Kevin (Split) [RECENZJA]

NAJLEPSZA SCENA

Spotkanie na moście (Blade Runner 2049)

Blade Runner 2049 jest pod względem audiowizualnym jedną z najlepszych produkcji nie tylko zeszłego roku, ale i dekady. Zrealizowane przez Rogera Deakinsa zdjęcia to prawdziwy majstersztyk, ale wśród ogromu tych dopieszczonych do granic możliwości ujęć najbardziej urzeka mnie scena pozornie bardzo prosta – moment, gdy zrezygnowany oficer K na swej drodze spotyka holograficzną reklamę doskonale mu znanej Joi.

Choć scena ta zdaje się nie być szczególnie istotnym elementem fabuły, dla głównego bohatera stanowi kamień milowy. Moment, w którym K, goniący dotąd za człowieczeństwem niczym Pinokio, uświadamia sobie, jak sztuczna jest jego egzystencja, cały otaczający go świat. On pod osłoną mroku – zmęczony, poobijany i ociekający krwią; ona zuchwała, skąpana w neonowym różu – nieświadoma uczuć K reklama wirtualnej towarzyszki, którą niedawno utracił. Widok tak odhumanizowany, że aż do bólu ludzki. [Damian Halik] [RECENZJA]

2. Pamiętaj mnie (Coco) [RECENZJA]

3. Prolog (Baby Driver) [RECENZJA]

4. Na autostradzie (La La Land) [RECENZJA]

5. Rozmowa po latach (Manchester by the Sea) [RECENZJA]

CZĘŚĆ DRUGĄ – NAJLEPSZE FILMY ROKU – ZNAJDZIECIE TUTAJ

korekta: Kornelia Farynowska