8 miniserii według Stephena Kinga, które obejrzysz w JEDEN WIECZÓR

Stephen King ma na koncie dziesiątki ekranizacji, ale nie każda wymaga inwestowania nawet jednego całego weekendu. Zanim jego historie zaczęły być rozwijane w wielosezonowe seriale, telewizja chętnie zamykała je w formie miniserii, które można było obejrzeć w dwóch, trzech, czasem czterech częściach. To idealny format na jeden długi wieczór. Poniższa lista obejmuje osiem takich tytułów. Są tu zarówno klasyki, jak i rzeczy znacznie mniej oczywiste, ale wszystkie można zamknąć podczas jednego seansu.

TO (It, 1990)

Jeśli trzeba wybrać jedną miniserię Stephena Kinga idealną na wieczorny maraton, trudno pominąć TO. Dwuczęściowa produkcja Tommy’ego Lee Wallace’a trwa około 192 minut, więc wymaga niewiele więcej niż typowy podwójny seans filmowy. Jej największą siłą pozostaje Tim Curry jako Pennywise, ale równie ważna jest konstrukcja opowieści rozpiętej pomiędzy dzieciństwem a dorosłością bohaterów.

Telewizyjny budżet i ograniczenia epoki są widoczne, jednak właśnie dzięki temu miniserial zachował charakterystyczny klimat horroru z przełomu lat 80. i 90. To jeden z tych przypadków, kiedy niedoskonałości realizacyjne stały się częścią tożsamości produkcji.

Miasteczko Salem (’Salem’s Lot, 1979)

Tobe Hooper dostał od telewizji zadanie przeniesienia na ekran jednej z najważniejszych powieści Kinga i stworzył ponad trzygodzinny horror, który do dziś funkcjonuje jako jeden z klasyków telewizyjnego gatunku.

Oryginalna wersja trwa 191 minut i została podzielona na dwie części. Najciekawsze jest jednak to, jak Hooper wykorzystuje ograniczenia telewizji: zamiast epatować efektami, buduje grozę poprzez przestrzeń, światło i stopniową zmianę znajomego miasteczka w miejsce coraz bardziej niepokojące. To Stephen King w wersji bardziej gotyckiej niż późniejsze, znacznie bardziej rozbudowane ekranizacje.

Langoliery (The Langoliers, 1995)

Jedna z najbardziej charakterystycznych ekranizacji Kinga z lat 90. – Langoliery składają się z dwóch około półtoragodzinnych części, czyli łącznie około trzech godzin. Adaptacja noweli z tomu Czwarta po północy łączy horror, science fiction i tajemnicę, a jej pomysł wyprzedza wiele późniejszych telewizyjnych opowieści o anomaliach czasu i alternatywnych rzeczywistościach.

Dzisiaj efekty specjalne mogą wyglądać nieco archaicznie, ale właśnie nietypowa koncepcja pozostaje największym atutem miniserii. To jeden z tych Kingów, których najlepiej ogląda się bez wcześniejszego sprawdzania, jak dokładnie działa przedstawiony w nim świat.

Stukostrachy (The Tommyknockers, 1993)

Stukostrachy to przykład Kinga w jego najbardziej odjechanej, science-fictionowej odmianie. Miniseria ma tylko dwie części i około 181 minut. Adaptacja powieści z 1987 roku próbuje połączyć małomiasteczkowy horror z opowieścią o tajemniczej technologii, która zaczyna wpływać na mieszkańców.

Nie wszystko działa tutaj równie dobrze, ale właśnie przez swoją dziwaczność produkcja ma dziś status interesującego reliktu telewizyjnego horroru lat 90. To propozycja przede wszystkim dla widzów, którzy od Kinga oczekują czegoś więcej niż kolejnego nawiedzonego domu albo potwora z miasteczka Maine.

Worek kości (Bag of Bones, 2011)

Pierce Brosnan jako pisarz, nawiedzony dom, duchy, rodzinne sekrety i gotycka atmosfera — Worek kości jest znacznie bliższy klasycznej historii o duchach niż części współczesnych ekranizacji Kinga. Miniseria została zrealizowana w dwóch częściach i trwa około 162 minut.

Mick Garris, który wielokrotnie przenosił twórczość Kinga na ekran, stawia tutaj przede wszystkim na atmosferę i relacje pomiędzy bohaterami. To nie jest produkcja, którą trzeba rozciągać na wiele dni — jej konstrukcja od początku została pomyślana jako zamknięta historia.

Sztorm stulecia (Storm of the Century, 1999)

To jeden z najciekawszych przypadków na tej liście, ponieważ Stephen King nie adaptował tutaj własnej powieści. Napisał scenariusz specjalnie dla telewizji, tworząc coś w rodzaju powieści, która od początku miała istnieć na ekranie. Trzyczęściowy miniserial trwa 257 minut, czyli nieco ponad cztery godziny. Dłuższy wieczór jest więc potrzebny, ale w zamian dostajemy jedną z najbardziej zwartych telewizyjnych historii Kinga.

Śnieżna izolacja, niewielka społeczność i tajemniczy przybysz tworzą sytuację, w której horror stopniowo zmienia się w opowieść o moralnym wyborze. Najmocniejszym elementem pozostaje Colm Feore jako Andre Linoge — jedna z bardziej pamiętnych kreacji w kingowskiej telewizji.

Czerwona Róża (Rose Red, 2002)

Jeżeli ktoś chce urządzić sobie wieczór z klasycznym nawiedzonym domem, Czerwona Róża jest jednym z najbardziej oczywistych wyborów. Stephen King napisał tę historię specjalnie jako miniserial, a całość podzielono na trzy części o łącznej długości około 254 minut.

To ponad cztery godziny, ale format działa na korzyść historii: dom może być stopniowo odkrywany, a kolejne anomalie pojawiają się wraz z rozszerzaniem się perspektywy bohaterów. Craig R. Baxley wykorzystuje przestrzeń posiadłości jako główny element widowiska, podczas gdy Stephen King wraca do jednego ze swoich ulubionych tematów — miejsc, które wydają się posiadać własną pamięć i własną wolę.

Lśnienie (The Shining, 1997)

Miniserial Micka Garrisa jest dłuższy od większości propozycji z tej listy, ale 273 minuty nadal pozwalają zmieścić całość na jeden raz. To trzyczęściowa adaptacja napisana przez samego Kinga, który chciał przedstawić swoją wersję powieści po doświadczeniach z filmem Stanleya Kubricka.

Największą różnicą jest tutaj wierność materiałowi źródłowemu — miniserial ma znacznie więcej miejsca na relacje rodzinne, historię hotelu i stopniową przemianę Jacka Torrance’a. Nie zastępuje filmu Kubricka, bo oba dzieła mają zupełnie inne cele, jest natomiast interesującym spojrzeniem na to, jak Stephen King sam chciał opowiedzieć tę historię.