10 nieoczywistych THRILLERÓW, które spędzisz na krawędzi fotela

Kiedy myślisz najlepszy thriller w historii kina, niemal zawsze padają te same tytuły. Siedem, Milczenie owiec, Zodiak czy Wyspa tajemnic bez wątpienia zasługują na swoje miejsce w kanonie, ale są jednocześnie filmami, które widziała już większość miłośników gatunku. Tym razem postanowiliśmy pójść inną drogą. Oto dziesięć thrillerów cenionych zarówno przez krytyków, jak i widzów, które nie pojawiają się w podobnych zestawieniach tak często, jak na to zasługują. Wszystkie mają jedną wspólną cechę – trzymają cię za gardło przez cały seans. Kolejność przypadkowa.

Nie mów nikomu (Ne le dis à personne, 2006)

Guillaume Canet udowodnił, że francuskie kino potrafi tworzyć thrillery nieustępujące hollywoodzkim produkcjom. Historia mężczyzny, który po latach otrzymuje wiadomość sugerującą, że jego zamordowana żona może jednak żyć, błyskawicznie zamienia się w misterną układankę pełną mylnych tropów i zaskakujących zwrotów akcji.

Reżyser znakomicie dawkuje informacje, dzięki czemu widz niemal do samego końca nie jest pewien, komu może zaufać. To jeden z tych filmów, które po seansie natychmiast chce się obejrzeć jeszcze raz.

Łowcy głów (Hodejegerne, 2011)

Norweski thriller Mortena Tylduma zaczyna się jak historia o sprytnym złodzieju dzieł sztuki, by po kilkudziesięciu minutach zmienić się w szaloną grę o przetrwanie. Twórcy z imponującą swobodą łączą napięcie, czarny humor i widowiskową akcję, ani na moment nie pozwalając widzowi złapać oddechu.

Film zdobył uznanie na całym świecie nie tylko za świetny scenariusz, ale również za tempo, które praktycznie nie zwalnia aż do finału. To przykład kina gatunkowego zrealizowanego z niezwykłą precyzją.

Contratiempo. Niewidzialny gość (Contratiempo, 2016)

Hiszpańskie thrillery od lat cieszą się opinią jednych z najlepiej napisanych na świecie, a Contratiempo jest tego doskonałym przykładem. Punktem wyjścia jest pozornie prosta sprawa morderstwa, jednak każda kolejna rozmowa odsłania nową wersję wydarzeń.

Oriol Paulo bawi się oczekiwaniami widza z ogromną pewnością siebie, sprawiając, że praktycznie każda teoria okazuje się błędna. To film, który pokazuje, jak ogromną rolę w budowaniu napięcia odgrywa perfekcyjnie skonstruowany scenariusz.

Zniknięcie (Spoorloos, 1988)

Holenderski klasyk George’a Sluizera od lat uznawany jest za jeden z najbardziej niepokojących thrillerów psychologicznych w historii kina. Reżyser nie potrzebuje pościgów ani spektakularnych scen przemocy – napięcie buduje przede wszystkim świadomość widza i zwyczajność wydarzeń.

Im dalej rozwija się historia tajemniczego zaginięcia młodej kobiety, tym bardziej narasta poczucie nieuchronności. Finał filmu do dziś uchodzi za jeden z najbardziej wstrząsających w historii europejskiego kina.

Prosty plan (A Simple Plan, 1998)

Sam Raimi stworzył thriller oparty na jednym z najprostszych pomysłów, jakie można sobie wyobrazić. Trzech mężczyzn znajduje ogromną sumę pieniędzy i postanawia zatrzymać ją dla siebie. Wystarczy jednak kilka drobnych decyzji, aby sytuacja wymknęła się spod kontroli.

Film z niezwykłą konsekwencją pokazuje, jak chciwość i strach potrafią zniszczyć nawet najbliższe relacje. Znakomite kreacje Billy’ego Boba Thorntona i Billa Paxtona tylko wzmacniają poczucie narastającego zagrożenia.

Bez wyjścia (No Way Out, 1987)

Choć od premiery minęło już niemal czterdzieści lat, thriller Rogera Donaldsona nadal ogląda się z zapartym tchem. Kevin Costner wciela się w oficera marynarki wojennej uwikłanego w polityczną intrygę, z której – zgodnie z tytułem – wydaje się nie być żadnego wyjścia.

Film imponuje tempem, świetnie prowadzoną fabułą i jednym z najbardziej pamiętnych zakończeń lat 80. To niesłusznie zapomniana perełka, która zasługuje na znacznie większą popularność.

Incydent (Breakdown, 1997)

Jonathan Mostow udowodnił, że do stworzenia znakomitego thrillera wystarczy prosty pomysł i perfekcyjna realizacja. Gdy żona głównego bohatera znika bez śladu podczas podróży przez amerykańskie bezdroża, rozpoczyna się desperacki wyścig z czasem.

Kurt Russell znakomicie oddaje emocje zwykłego człowieka wrzuconego w sytuację, nad którą całkowicie traci kontrolę. To jeden z tych filmów, które praktycznie nie mają słabszych momentów.

Sekret jej oczu (El secreto de sus ojos, 2009)

Laureat Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego znakomicie łączy thriller, kryminał i dramat obyczajowy. Argentyński reżyser Juan José Campanella opowiada historię niewyjaśnionego morderstwa, ale równie dużo miejsca poświęca pamięci, niespełnionej miłości i konsekwencjom decyzji podejmowanych przed laty.

Im bliżej końca, tym bardziej napięcie rośnie, a ostatnie minuty należą do najbardziej pamiętnych w historii współczesnego kina.

Blue Ruin (2013)

Jeremy Saulnier zrealizował thriller zemsty całkowicie pozbawiony hollywoodzkiego blichtru. Główny bohater nie jest wyszkolonym zabójcą ani byłym agentem specjalnym, lecz zwykłym człowiekiem, który podejmuje fatalne decyzje i boleśnie odczuwa ich konsekwencje. Dzięki temu każda konfrontacja wydaje się nieprzewidywalna i autentycznie niebezpieczna.

Surowy styl oraz konsekwentnie budowane napięcie sprawiły, że film szybko zyskał status współczesnego klasyka kina niezależnego.

Kaliber (Calibre, 2018)

Szkocki thriller pokazuje, jak niewiele potrzeba, by zwykły weekend zamienił się w koszmar. Dwóch przyjaciół wyjeżdża na polowanie do niewielkiej miejscowości, gdzie dochodzi do tragicznego wypadku uruchamiającego lawinę dramatycznych wydarzeń.

Reżyser Matt Palmer niemal przez cały seans utrzymuje widza w stanie ciągłego napięcia, unikając tanich sztuczek i efektownych zwrotów akcji. To przykład kina, które przeraża nie widowiskowością, lecz realizmem i świadomością, że podobna historia mogłaby wydarzyć się naprawdę.