Connect with us

Recenzje

IGRZYSKA ŚMIERCI: WSCHÓD SŁOŃCA W DNIU DOŻYNEK [recenzja]. Łzy buntownika

Haymitch Abernathy zawsze obchodzi urodziny w dniu dożynek, podczas których wybiera się trybutów. Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek.

Published

on

IGRZYSKA ŚMIERCI: WSCHÓD SŁOŃCA W DNIU DOŻYNEK [recenzja]. Łzy buntownika
Obraz zmodyfikowany przez AI.

Haymitch Abernathy zawsze obchodzi urodziny w dniu dożynek, podczas których wybiera się trybutów do corocznych Igrzysk Śmierci. Dzień celebracji jest więc w jego życiu związany ze strachem i trwogą. 16-letni chłopak nie zna innego świata i mimo niezgody na taki porządek, nawet nie wyobraża sobie, by mógł być inaczej skonstruowany. Te Igrzyska będą (jednak) inne, jak głosi słynny cytat, wykorzystany też przy promocji. Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek.

Advertisement

Historia się rymuje

Suzanne Collins, a za nią filmowcy, w prequelach nawiązują do oryginalnych części, próbując pokazać zbieżności trochę na zasadzie efektu motyla. Drobne smaczki i powracające niczym echo (czy rym) wydarzenia, świetnie budują świat przedstawiony. Jak zauważono w internecie – Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek jest nie tylko świetną, choć smutną, opowieścią samą w sobie – ona stawia w nowym kontekście wszystkie inne sceny i wydarzenia, które tak silnie przeżywaliśmy już wcześniej.

Joseph Zada jako Haymitch Abernathy w filmie IGRZYSKA ŚMIERCI: WSCHÓD SŁOŃCA W DNIU DOŻYNEK

Twórcy budują w ten sposób silniejsze oddziaływanie emocjonalne, nawet zanim cokolwiek jeszcze zdarzy się na ekranie. To wyjaśnia moją żywą reakcję i pierwsze łzy, które pojawiły się już na etapie trzeciej minuty. Wiedza o tym, co nastąpi, zaskakująco pozwoliła mi jeszcze silniej przeżywać tę historię.

Advertisement

Kolor i krew

Arena 50. Igrzysk Śmierci przyciąga pstrokatymi barwami, uroczymi zwierzątkami i aurą niczym z najsłodszych filmów Disneya. Wszystko ma nęcić wzrok i kusić – zarówno widza, jak i samych trybutów. Piękno bywa jednak złowieszcze, a pstrokata otoczka szybko staje się maszyną do zabijania. Tak samo jest z dobrymi manierami. Prezydent Snow w interpretacji Ralpha Fiennesa wypada świetnie i złowieszczo, pokazując, że nienaganne zachowanie może kryć najgorsze okrucieństwo.

IGRZYSKA ŚMIERCI: WSCHÓD SŁOŃCA W DNIU DOŻYNEK - kadr z filmu

Pod względem aktorskim prym wiedzie jednak wyborny Jesse Plemons jako złożony Plutarch Heavensbee, najmniej jednoznaczny bohater serii. Jego postawa i zachowanie unaoczniają nie tylko zwodniczą siłę propagandowego przekazu, ale i wyjątkową inteligencję, przebiegłość, nieobliczalność oraz przerażającą umiejętność grania na siebie. Sceny z Plutarchem należą do najciekawszych, a motyw dodany na potrzeby adaptacji jeszcze bardziej buduje niuanse tej postaci.

Advertisement

Joseph Zada jest świetny w roli Haymitcha, uwidaczniając jego człowieczeństwo i ból istnienia, ale i niegasnący do ostatnich chwil optymizm i niezgodę, napędzające jego działania. Co ważne – niemal każdy aktor dostaje tu moment, w którym błyszczy. Mckenna Grace cudnie ogrywa złośliwości Maysilee, ale szybko pokazuje też jej serce ze złota. Glenn Close i Billy Porter brawurowo bawią się swoimi przerysowanymi postaciami, Elle Fanning kradnie każdą sekundę czasu ekranowego, a Kieran Culkin, choć odbiega od interpretacji Tucciego, okrasza ją charakterystycznym śmiechem Caesara.

Jesse Plemons jako Plutarch Heavensbee w filmie IGRZYSKA ŚMIERCI: WSCHÓD SŁOŃCA W DNIU DOŻYNEK

Prostolinijna historia

Igrzyska śmierci: Wschód słońca w dniu dożynek to pełnokrwista, świetnie skonstruowana opowieść o sile ludzkiego ducha, poruszająca tematy tyranii i mocy propagandy, starająca się nadać wydarzeniom odpowiedniej wagi i powagi. A jednak – akcja tak gna na zbicie karku, że niektóre motywy są nieco zbyt skrótowe, a wypowiedzi dobitnie wprost, przez co gubi się doza emocjonalno-filozoficznego zniuansowania, która tak dobrze działała w Balladzie Ptaków i Węży. (Koronnym przykładem rozmowa w bibliotece, na domiar złego pozbawiona zadziornej akcji z mlekiem).

Advertisement

Mimo wszystko film spełnił moje oczekiwania i sądzę, że dla fanów będzie to gratka! Znajomość historii wcale nie osłabiła jej wydźwięku, a co ciekawsze – wręcz wzmocniła siłę jej oddziaływania. Emocjonalny impakt można odczuć jeszcze przed tym, jak cios rzeczywiście padnie na ekranie. Polecam! Czasem warto się porządnie spłakać.

Ralph Fiennes jako Coriolanus Snow w filmie IGRZYSKA ŚMIERCI: WSCHÓD SŁOŃCA W DNIU DOŻYNEK

Dziennikarz kulturalny i fan popkultury w różnych jej odmianach. Wielbiciel festiwali filmowych i muzycznych, których jest częstym i chętnym uczestnikiem. Salę kinową traktuje czasem jak drugi dom.

Advertisement
Kliknij, żeby skomentować

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *