Publicystyka filmowa
Wciągający tajemnicą thriller SCI-FI o kosztach poprawiania przeszłości
Gdyby można było ostrzec zmarłego ojca przed tym, co go spotka, mało kto najpierw usiadłby i spokojnie rozważył konsekwencje. Częstotliwość.
Gdyby można było ostrzec zmarłego ojca przed tym, co go spotka, mało kto najpierw usiadłby i spokojnie rozważył konsekwencje. Bohaterka serialu Częstotliwość dostaje taką szansę dzięki radiu, które łączy dwie epoki. Nie potrzebuje wehikułu czasu ani wyprawy w odległą przyszłość, a wystarczy, że odezwie się do człowieka, za którym tęskni. Mnie w tej historii interesuje rozdźwięk między odruchem córki a odpowiedzialnością policjantki. Co zrobić, kiedy ocalenie kogoś bliskiego zmienia również życie ludzi, których wcale nie chciało się skrzywdzić?
Częstotliwość, czyli ojciec po drugiej stronie
Raimy Sullivan rozmawia z ojcem, którego dzieli od niej dwadzieścia lat: ona żyje w 2016 roku, Frank w 1996. Ostrzeżenie ojca przed śmiercią działa, ale bohaterka nie wraca po prostu do szczęśliwszego domu. W zmienionej teraźniejszości jej matka Julie pada ofiarą seryjnego mordercy, a narzeczony Daniel nie wie, kim jest Raimy. Widz od początku traci więc pozycję kibica, który czeka, aż ktoś naprawi przeszłość, bo córka odzyskuje ojca, ale musi żyć wśród ludzi, dla których wspólna historia wygląda zupełnie inaczej niż dla niej.

Filmowa Częstotliwość z 2000 roku także łączy ocalenie ojca z zagrożeniem dla matki i śledztwem. Serial rozgrywa ten rodzinny dramat po swojemu: przy radiu siedzi córka, a nie syn, a Frank jest policjantem. Wcześniejsza wersja telewizyjnego projektu zachowywała jeszcze układ ojciec–syn, a jak opowiadał producent Dan Lin, zmiana wyszła od zespołu i wcale nie była nakazem stacji The CW. Dzięki niej dorosła kobieta spotyka w utraconym rodzicu także człowieka, który wykonuje ten sam zawód co ona.
Pamiętać życie, którego nie było
Ważniejsze od zmian dat i okoliczności są tu wspomnienia Raimy. Bohaterka pamięta różne wersje własnego życia, a wszyscy wokół uznają za rzeczywistą tylko tę jedną, która się wydarzyła. Wie więc, jak wyglądała bliskość z mężczyzną, który teraz jej nie rozpoznaje, i nie może przywołać wspólnych przeżyć, bo dla niego nigdy się nie wydarzyły. Serial sięga po pomysł z repertuaru sci-fi, żeby pokazać bardzo dotkliwą samotność, bo można pamiętać miłość ze wszystkimi szczegółami i nie mieć z kim o niej porozmawiać.

Przy takim założeniu aktorzy muszą przekonać nas do więzi, w której partner nie stoi obok. Raimy gra Peyton List, a jej ojca Riley Smith. Przy pracy nad pilotem umówili się, że będą czytać swoje kwestie także poza kadrem, żeby druga osoba naprawdę słyszała rozmówcę. Ta skromna decyzja się opłaciła, bo w scenach radiowych liczy się reakcja na znajomy głos, zawahanie przed odpowiedzią i świadomość, że po drugiej stronie jest człowiek, którego można stracić po raz drugi.
Podobną łączność między śledczymi z różnych epok wykorzystuje koreański Sygnał. W obu serialach bohaterowie mogą przekazać informację, ale nie mogą przejść na drugą stronę i dopilnować, żeby plan się powiódł. W Częstotliwości ta bezradność dobrze pasuje do relacji rodzinnej: Raimy może ostrzec ojca, lecz nie ma władzy nad całym jego światem. Śledztwo prowadzone jednocześnie w dwóch warstwach czasowych nie jest więc zwykłą łamigłówką, wymaga zaufania komuś, kto działa poza zasięgiem bohaterki i nie zna wszystkich skutków swoich decyzji.

Odbiór serialu Częstotliwość
Krytycy chwalili aktorstwo i potencjał koncepcji komunikacji radiowej między czasami, a wytykali serialowi zawiłą chronologię i korzystanie ze znajomych schematów. Widzowie doceniali obsadę i relację ojca z córką, choć nie brakowało głosów, że film był lepszy od wersji serialowej. Zarzut nadmiernego komplikowania historii rozumiem, ale nie szukam tu przede wszystkim perfekcyjnego mechanizmu, ważniejsza jest dla mnie policjantka, która ma rozwiązać sprawę, a zarazem chciałaby odzyskać życie sprzed własnej, pozornie słusznej interwencji.
The CW zakończyła serial po jednym sezonie liczącym trzynaście odcinków. Już przed kasacją szef stacji Mark Pedowitz mówił o rozczarowującej oglądalności i ograniczeniach ramówki, bo odcinki przyciągały średnio około 936 tysięcy widzów. Później stacja udostępniła w internecie osobny, niespełna czterominutowy epilog, który domyka główne losy ojca i córki. Na długo przed epilogiem Raimy musi jednak odpowiedzieć sobie na pytanie: czy potrafiłaby zostawić przeszłość w spokoju, wiedząc, że wystarczy nacisnąć przycisk i odezwać się do ojca?

