Ta seria SCI-FI, to miks Tożsamości Bourne’a i Rozdzielenia (i 93% pozytywnych recenzji)

Lata 2010 były zatłoczonym czasem dla streamingowego sci-fi, jednak jedna seria wyróżniała się dzięki elementom thrillera, które w ocenie ScreenRant można opisać jako mieszankę Tożsamości Bourne’a i Rozdzielenia. Orphan Black, popularny serial science fiction emitowany w latach 2013-2017, zdobył uznanie krytyków i widzów, nie epatując przy tym wygórowanym budżetem na efekty specjalne czy worldbuilding. Fabuła kręci się wokół Sary Manning (Tatiana Maslany), oszustki, która po tym jak zostaje świadkiem samobójstwa kobiety, która wygląda jak ona, przyjmuje jej tożsamość, by w konsekwencji odkryć sięgający głęboko mroczny spisek.

Od samego początku Orphan Black chwyta widza za gardło i nie puszcza, zmuszając do podążania za Sarą. Podobnie jak Jason Bourne musi odkryć, kim jest na początku Tożsamości, tak Sarah musi nauczyć się wszystkiego o swoim sobowtórze, oraz dlaczego w ogóle istnieje. To odkrywanie kluczowych ról w wielkich spiskach zbliża tytuły do siebie, a każda rozwikłana zagadka prowadzi do coraz większej liczby pytań i niebezpiecznych konsekwencji.

Z kolei z Rozdzieleniem łączy Orphan Black niepokojąca relacja między biologią, ludzką autonomią i kapitalizmem. W serialu Dyad Institute traktuje klony jako swoją własność intelektualną, zatrudniając nadzorców odpowiedzialnych za kontrolę nad nimi, podobnie jak Lumon Industries posiada superwizorów, którzy pełnią podobne role. Serial, mimo, że twardo stoi na gruncie thrillera science fiction cieszy się sympatią nawet wśród osób, które nie są fanami gatunku właśnie dlatego, że zawiera wiele bardzo uniwersalnych elementów.

Orphan Black nie tylko po prostu świetnie się ogląda, ale też zawarta w nim nauka ma kluczowe znaczenie dla fabuły i jest dobrze przemyślana, a to dzięki współpracy z konsultantem naukowym Cosimą Herter. Dzięki temu np. geneza klonowania w serialu jest realistyczna.

Kluczowym elementem Orphan Black jest jego ludzki wymiar. Tatiana Maslany, odgrywając wszystkie 17 klonów, nadała każdemu z nich unikalność i głębię, sprawiając, że widzowie nie mogli się oprzeć sympatyzowaniu z nimi, mimo ich niedoskonałości. Miłość widzów do serialu nie przerodziła się w sukces spinoffu Orphan Black: Echa, który został anulowany po jednym sezonie, ale główna seria utrzymuje 92% pozytywów od widzów (i 93% od krytyków) Rotten Tomatoes.

Karolina Nos-Cybelius komentując motywy sobowtórów serii pisała o niej tak: Idealna harmonia. Twórcom Orphan Black udała się ta niełatwa sztuka. Do tego nic tu nie jest pewne. Bohaterowie nieustannie transformują. Co i rusz dochodzi do transgresji na planie fabularnych i w psychologii postaci. Jeśli kilka osób ma tę samą twarz, to tak naprawdę każda z nich może na moment wcielić się w pozostałe, podkraść ich tożsamość, ugrać coś dla siebie jako ktoś inny. Wystarczy odpowiednia fryzura, ubranie, ewentualnie makijaż. Nigdy nie możesz mieć pewności, kim jest osoba, na którą patrzysz – i dotyczy to zarówno pozostałych bohaterów, jak i widza.