Aktorzy, którzy DŁUGO CZEKALI na SŁAWĘ. Nigdy nie jest za późno!

Międzynarodowa sława i wielka kariera to marzenie wielu początkujących aktorów i nie tylko. Często patrzymy na gwiazdy ekranu z zachwytem, podziwiając je i zazdroszcząc im. Okazuje się jednak, że duża część z nich nie stała się znana od razu. Niektórzy wręcz musieli czekać kilkanaście czy kilkadziesiąt lat, by zyskać popularność, zwykle zadowalając się mało znaczącymi występami w niezbyt głośnych filmach. Przed wami zestawienie dziesięciu wielkich gwiazd kina, które wspięły się na szczyt w nieco późniejszym okresie życia. To dość niejasna kategoria, dlatego w tym tekście za dolną granicę przyjęto wiek czterdziestu lat.

Bryan Cranston

Znany dziś przede wszystkim z głównej roli w kultowym już Breaking Bad Bryan Cranston zyskał sławę nieco wcześniej, co nie znaczy, że gwiazdą był już za młodu. Przeciwnie, przez wiele lat po skończeniu studiów pracował między innymi jako ochroniarz, operator monitoringu czy kelner.

 W latach osiemdziesiątych zaczął grywać epizody w mało znanych produkcjach i reklamach, ale wciąż nikt go nie dostrzegał. Cranston pojawił się nawet w Szeregowcu Ryanie, ale i to nie otworzyło mu drogi do kariery. Ta na dobre rozpoczęła się w roku 2000 wraz z rolą ojca tytułowego bohatera w serialu Zwariowany świat Malcolma, gdy Bryan miał 44 lata. Zarówno sitcom, jak i postaci w nim występujące na trwałe zapisały się w pamięci milionów widzów. Dla Bryana Cranstona okazał się on trampoliną do sławy, która najwyżej wybiła go osiem lat później, do wspomnianego na początku Breaking Bad.

Morgan Freeman

Mimo że jego kariera filmowa rozpoczęła się już w roku 1971 za sprawą Who Says I Can’t Ride a Rainbow?, Morgan Freeman musiał czekać na prawdziwą sławę jeszcze prawie dwie dekady. W tym czasie pojawiał się głównie w niezbyt znaczących produkcjach, przede wszystkim telewizyjnych. W połowie lat osiemdziesiątych jego kariera powoli zaczęła nabierać rozpędu — w 1987 roku otrzymał swoją pierwszą nominację do Oscara za drugoplanową rolę w filmie Cwaniak.

Prawdziwy przełom nastąpił dwa lata później, gdy Freeman wystąpił w dwóch głośnych, wyróżnionych nagrodami Akademii dziełach — Chwale oraz Wożąc panią Daisy. Przede wszystkim dzięki temu drugiemu Morgan zyskał międzynarodową popularność, otrzymując drugą oscarową nominację, tym razem za pierwszy plan. Urodzony w 1937 roku aktor miał już wówczas 52 lata. Za sukcesem Wożąc panią Daisy nastąpiły kolejne, a Freeman stał się jedną z najbardziej znanych i lubianych gwiazd Hollywood.

Marian Dziędziel

Również w naszym kraju zdarzają się aktorzy, którzy zyskują sławę w nieco późniejszym okresie życia. Tak było z Marianem Dziędzielem, jedną z najpopularniejszych osób polskiego kina ostatnich lat. Podobnie jak w przypadku wielu innych artystów z tego zestawienia urodzony w Gołkowicach Dziędziel spędził znaczną część swojej kariery na deskach teatru; był również związany ze słynnym kabaretem „Piwnica pod Baranami”.

Co ciekawe, jako aktor filmowy miał w swoim dorobku role w tak docenionych dziełach jak Sól ziemi czarnej, Perła w koronie oraz Pianista. Dopiero Wojciech Smarzowski w Weselu (2004) dał Dziędzielowi szansę na zaprezentowanie swoich umiejętności na pierwszym planie. Aktor miał wtedy 57 lat i od razu mógł cieszyć się z niezwykłego wyróżnienia, Orła za najlepszą główną rolę męską. Od tamtej pory Marian Dziędziel gości na ekranach kin i telewizorów niemal nieustannie, często wracając do współpracy ze Smarzowskim.

Louis de Funès

Od czasu swojego debiutu ekranowego w 1946 roku (Kuszenie Barbizona) do pierwszej wielkiej roli Louis de Funès wystąpił w ponad stu dwudziestu (!) rolach, głównie mało znaczących, czasem wręcz jako statysta. Pomimo tak imponującego dorobku francuski komik doczekał się naprawdę istotnego angażu dopiero w roku 1963, gdy został zatrudniony przez Jeana Giraulta do filmu Koko.

Louis de Funès miał już wtedy 49 lat, ale jego kariera dopiero się rozkręcała, bo odtąd grywał właściwie wyłącznie główne postaci aż do śmierci w 1983 roku. Już rok po Koko de Funès zagrał tytułową rolę w Żandarmie z Saint-Tropez, co przyniosło mu błyskawiczną międzynarodową sławę. Największym sukcesem w karierze stała się Wielka włóczęga (1966), w której wystąpił wraz z inną legendą francuskiej komedii, Bourvilem. Od niego z czasem przejął tytuł króla komików kina Francji.

Alan Rickman

Niezapomniany Alan Rickman, który odszedł przedwcześnie zaledwie trzy lata temu także nie zyskał sławy w świecie kina w młodym wieku. Urodzony w Londynie aktor miał za to wiele sukcesów na polu teatralnym, głównie za sprawą współpracy z cieszącym się dużym uznaniem Royal Shakespeare Company.

Na ekranie pojawił się po raz pierwszy w 1978 roku w telewizyjnej wersji Romea i Julii. Występował jeszcze kilkukrotnie w telewizji aż do roku 1988, gdy zadebiutował w filmie kinowym. Było to oczywiście jedno z jego najlepszych i najbardziej niezapomnianych wcieleń w karierze — Hans Gruber ze Szklanej pułapki do dziś plasuje się w czołówce ulubionych przez widzów filmowych złoczyńców.

Rickman miał 42 lata, gdy stanął naprzeciw Bruce’a Willisa i na szczęście ta rola go nie zaszufladkowała. Owszem, w antagonistów wcielał się jeszcze wielokrotnie, ale postaci, które grywał zawsze były bardzo różnorodne — wymieńmy choćby takie tytuły jak Pachnidło: Historia mordercy, Sweeney Todd, To właśnie miłość oraz oczywiście serię o przygodach Harry’ego Pottera.

Samuel L. Jackson

Dziś wydaje się, jakby Samuel L. Jackson był obecny na ekranach kin od zawsze. Nawet jego epizod w Księciu w Nowym Jorku (1988) nie wywołuje specjalnego zaskoczenia. Prawda jest jednak taka, że jeszcze trzydzieści lat temu Jackson nie był zbytnio znany.

W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych aktor funkcjonował na zdecydowanym zapleczu kina popularnego, jednocześnie udzielając się w teatrze. W tamtym czasie miał również poważne problemy z narkotykami i alkoholem, ale na szczęście udało mu się pomyślnie przejść odwyk. Zaraz potem miał miejsce również przełom na polu zawodowym. Pierwszymi krokami Jacksona do sławy były role w Chłopcach z ferajny (1990) Martina Scorsese i Rób, co należy (1989) Spike’a Lee.

To dzięki drugiemu z wymienionych twórców gwiazda Samuela rozbłysła na dobre. W 1991 roku aktor zagrał w Malarii, co przyniosło mu ogromne uznanie i popularność dopiero w wieku 43 lat. Od tego czasu Jackson na stałe zagrzał sobie miejsce w panteonie hollywoodzkich gwiazd.

Steve Carell

Steve Carell jest od kilku lat na fali wznoszącej. Niedawno na ekranach polskich kin mogliśmy podziwiać jego wspaniałą kreację w Moim pięknym synu, a wcześniej pojawił się w takich dziełach jak Wojna płci, Big Short czy Foxcatcher. Jest on jednak kojarzony przede wszystkim z rolami komediowymi, których ma w dorobku znacznie więcej. To właśnie tego rodzaju występ przyniósł mu wielką popularność. Zanim Carell na dobre zagościł na wielkim ekranie, zdobył sławę dzięki amerykańskiej wersji serialu Biuro (2005-2013) Jego Michael Scott jest jednym z najbardziej niezapomnianych bohaterów telewizyjnej komedii, który do dziś cieszy się niesłabnącą sympatią. 43-letni Carell mógł nareszcie pokazać międzynarodowej publiczności swój talent, który, jak miało się wkrótce okazać, nie wyczerpywał się wyłącznie na humorze.

Kathy Bates

Najsłynniejsza, oscarowa rola Kathy Bates jednocześnie była dla niej wielkim przełomem w karierze. Zanim w wieku 42 lat zdobyła nagrodę Amerykańskiej Akademii Filmowej za wcielenie się w psychopatkę Annie Wilkes w filmie Misery (1990), Bates była aktorką głównie drugiego planu, a jej dorobek nie powalał na kolana.

Jak widać debiut (Odlot, 1971) u mistrza, jakim był Miloš Forman, nie zapewnił jej łatwej ścieżki do sławy. Kathy grała też w operach mydlanych, a także w teatrze — tu odnosiła nieco większe sukcesy. Na szczęście po występie w Misery aktorskie propozycje zaczęły pojawiać się częściej. Kathy Bates nie stała się wielką gwiazdą z dnia na dzień, ale Oscar niewątpliwie pozwolił na dość szybkie i skuteczne przebicie się do hollywoodzkiego panteonu.

Judi Dench

Judi Dench jest jedną z tych aktorek, których właściwie nie pamiętamy z ról filmowych z ich młodości. Nic dziwnego, bo Angielka przez wiele lat była uznaną aktorką teatralną i sporadycznie pojawiała się na ekranach, a jeśli nawet, to przede wszystkim w produkcjach powiązanych właśnie ze sztukami scenicznymi. Odnosiła też sukcesy w serialach, co przyniosło jej trzy nagrody BAFTA.

Z nieco bardziej znaczących ról u początków wielkiej filmowej kariery Dench należałoby wymienić Pokój z widokiem (1985) oraz Henryka V (1989). Międzynarodową sławę przyniosła aktorce dopiero seria o agencie 007. W GoldenEye (1995) 61-letnia Judi wcieliła się w przełożoną Jamesa Bonda, M, co powtórzyła jeszcze siedmiokrotnie. Od tamtego czasu stała się niezwykle popularna, otrzymując Oscara za Zakochanego Szekspira (1998); oprócz tego zgromadziła sześć nominacji do tej nagrody, zdobyła dwa Złote Globy i 4 statuetki BAFTA.

Ian McKellen

Podobnie jak Judi Dench, zanim Ian McKellen stał się rozpoznawalną na całym świecie gwiazdą kina, miał już ugruntowaną pozycję w teatrze. Angielski aktor wystąpił w wielu spektaklach, a zwłaszcza adaptacjach sztuk Shakespeare’a. Co ciekawe, to właśnie adaptacja dzieła literackiego mistrza otworzyła późniejszemu odtwórcy roli Gandalfa drzwi do filmowej sławy.

Kariera McKellena nabrała solidnego rozpędu za sprawą twórczo przeniesionego na ekran Ryszarda III w 1995 roku. Tytułowa rola 56-letniego aktora spotkała się z niezwykle ciepłym przyjęciem ze strony krytyków, a on zaczął grywać w znacznie głośniejszych produkcjach niż dotychczas. Już niecałe dwa lata później zdobył statuetkę Złotego Globu za występ w telewizyjnym Rasputinie. Kolejne dwa lata — pierwsza nominacja do Oscara za Bogowie i potwory. Lata 2000-2001 to już komercyjny przełom. McKellen wcielił się wtedy w Magneta w pierwszej części serii X-Men oraz we wspomnianego już Gandalfa we Władcy Pierścieni: Drużynie Pierścienia.